Auteur Topic: Onafgemaakt verhaal, tips?  (gelezen 1007 keer)

NocturnalMe

  • **
  • Berichten: 321
    • Bekijk profiel
« Gepost op: 21 augustus 2017, 18:32:01 »
Heey iedereen! Ik ben begonnen met het schrijven van mijn eerste verhaal, en mijn vraag is of jullie nog tips hebben. En wat vinden jullie van het begin van het verhaal op zichzelf? En als je een spellingsfout ziet, wil je het dan aan mij doorgeven? De eerste alinea is de introductie, en daarna komt het eerste hoofdstuk. Alvast bedankt voor het lezen! Dan nu het verhaal:

Hallo lieve lezers. Ik begin met het schrijven van dit verhaal, om precies 01:26 uur 's nachts. Ik weet niet hoe dit gaat eindigen. Als ze er achter komt dat ik dit schrijf, zal het niet goed met me aflopen. Ze heeft ervoor gekozen mij haar krachten te laten zien. Elk hoofdstuk heb ik in het echt meegemaakt. In elk hoofdstuk kom ik oog in oog te staan met haar. Ik ben Sebastiaan Verbeek, en ik begin met het schrijven van mijn het eerste hoofdstuk om 01:30, 2 februari, 2004.

Het begon allemaal op 20 december, 1981. Ik zat op mijn lievelingsstoel in de woonkamer, naast een groot raam. Het was donker buiten, maar toch kon ik de sneeuwvlokken langs het raam naar beneden zien dwarrelen. De vlokken gaven een soort van wit licht af in het duister. Terwijl ik geïnteresseerd naar buiten zat te kijken, hoorde ik opeens de telefoon rinkelen aan de andere kant van de kamer. "Sebastiaan! Kun je de telefoon opnemen?", hoor ik mijn moeder van boven schreeuwen, "ik zit nog in bad!". Ik haat het om telefoontjes op te nemen. Het idee dat je iemand aan de telefoon krijgt, zonder dat je weet wie dat gaat zijn maakt mij erg zenuwachtig. Ik vind het niet leuk om dit telefoontje op te nemen. Helemaal niet leuk. "Zal ik doen, mam!". Met veel moeite duw ik mezelf op uit de stoel, en strompel naar de telefoon toe. Ik wil het niet oppakken. Maar ik moet er niet over nadenken. Gewoon doen. Voordat ik mezelf af kan vragen of ik het écht wel zou doen, neem ik de telefoon op. Terwijl ik de telefoon tegen mijn oor druk, begin ik te spreken. "Met Sebastiaan Verbeek". Stilte. Als ik begin te twijfelen of ik de hoorn zal ophangen, begint er een zachte, mannelijke stem te spreken. "Sebastiaan, morgen is het je 13e verjaardag nietwaar?". Ken ik deze man? Hoe weet hij dat ik jarig ben? "Wie bent u?", vraag ik zo netjes mogelijk. Ik voel me erg oncomfortabel nu ik met een onbekende man praat. "Ik ben je vader", zegt de stem aan de andere kant van de lijn zacht. Dat had ik niet verwacht. Ik voel dat mijn handen beginnen te trillen van emotie. Ik laat bijna de hoorn vallen, die glibberig is van het zweet. "Papa?", zeg ik  in de hoorn. "Waarom ben je bij ons weggegaan? Waarom bel je?". Ik hoor mijn vader zuchten aan de andere kant van de lijn. "Ik weet niet goed hoe ik dit uit moet leggen... iets slechts achtervolgt mij. Het achtervolgt mij altijd. Ik moest jullie verlaten, voordat het jullie pijn zou doen’’. Een luide snik klinkt in mijn oor. Mijn vader huilt. Ik heb hem nooit zien huilen, laat staan horen huilen. "Ik wou jullie beschermen. Maar het heeft niet gewerkt. Ze heeft me verteld, dat wanneer je 13 jaar word, ze jou ook zal volgen’’.  Ik sta vastgenageld aan de grond, en voel het bloed wegtrekken uit mijn gezicht. Wat bedoelt hij? Waar heeft hij het over? "Papa, wat bedoel je? Wat moet ik nou doen? Je moet mij niet voor de gek houden". Ik begin nu wel heel erg nerveus te worden. "Sebastiaan, dit is geen grap. Vertel je moeder dat ze eraan komt om je te volgen. Je moeder zal te proberen je tegen haar te beschermen. Ik kan niet meer dan dit vertellen. Ik voel dat ze luistert. Ik hou van je. Hou je taai, en geef nooit op". I hoor een klik aan de andere kant van de lijn. "Pap? Pap! Je moet mij uitleggen waar dit over gaat! Alsjeblieft!". De telefoon valt uit mijn hand, en maakt een harde klap als het op de grond valt. Mijn moeder heeft het ook gehoord. "Sebastiaan? Is alles goed daar beneden?". Ik wil terug zeggen dat het allemaal goed gaat, maar ik krijg geen woord uit mijn keel. Mijn ogen beginnen te tranen, en het water loopt in kleine stroompjes over mijn wangen. Ik weet niet wat ik moet doen. Ik weet niet wat er aan de hand is. Nog nooit heb ik mij zo machteloos gevoeld. Ik hoor mijn moeder de trap af lopen, en een bezorgd gezicht komt om de hoek van de kamer vandaan. "Wat is er aan de hand?", zegt mijn moeder bezorgd, terwijl ze naar mij toe loopt. Ik sta nog steeds als versteend naast te telefoon. Ze slaat haar armen om mij heen, en drukt mij tegen zich aan. "Wat is er gebeurt, Sebastian?". Mijn hele lichaam is aan het trillen van angst en machteloosheid. "Papa heeft gebeld", fluister ik. "Hij heeft mij verteld dat iemand hem volgt, en dat het mij ook zal volgen als ik 13 word". Mijn moeders schouder is ondertussen nat van mij tranen. Ik kan niet stoppen met huilen. Ik snap er niets van. "Morgen word ik 13 mama!", zeg ik tussen het snikken door. De zachte stem van mijn moeder veranderd opeens naar een ijskoude stem. "Ik zal je beschermen. Ik zal die vrouw niet bij jou in de buurt laten komen. Niet zolang ik leef’’.
- I'm not strange, weird, off, nor crazy, my reality is just different from yours.

GewoonEenMeisje

  • *
  • Berichten: 9
    • Bekijk profiel
« Reactie #1 Gepost op: 11 december 2017, 20:20:20 »
Wauw, ik vind het echt heel mooi!

Crystalfire

  • *****
  • Berichten: 15.726
    • Bekijk profiel
« Reactie #2 Gepost op: 11 december 2017, 20:36:54 »
Klinkt spannend!

2 mini foutjes aan het eind:
"Wat is er gebeurt" = gebeurd
"Nat van mij tranen" = mijn
 The darker and dirtier the bass, the better ♥ || Drums, basslines, kicks and snares