Auteur Topic: Naamloos verhaal, alsjeblieft eerlijk commentaar  (gelezen 558 keer)

Massiejh

  • *
  • Berichten: 3
    • Bekijk profiel
« Gepost op: 01 mei 2009, 19:44:19 »
Hee!
Ik voelde me laatst niet zo goed, maar kreeg ineens zin om te schrijven. Ik ben aan een verhaal begonnen maar weet totaal niet of het goed is. Ik wilde dus eigenlijk weten of ik er mee moet stoppen en het gewoon weg moet gooien.

Het is al behoorlijk lang dus ik denk dat jullie wel een goed oordeel kunnen maken. Wees alsjeblieft eerlijk en zeg het gewoon als het fout is oke :D?

De titel van het verhaal verzin ik aan het eind wel, eerst weten of het geen tijdverspilling is.

Hier komt ie:


Het weekend was weer voorbij. Het was echt geweldig! Jammer dat school het altijd moet onderbreken, maar dan heb ik in ieder geval 5 dagen om bij tekomen en uit te kijken naar het volgende weekend. Ik was Zondag wel wakker geworden met hoofdpijn. Waarom had ik dat altijd? Die kut hoofdpijn op mooie dagen dat je het liefst naar het strand zou gaan. Nee, niet het strand, daar werkt hij. De enige die ik zondag wilde ontlopen was hij. Het was eigenlijk de bedoeling dat ik hem Zondagmiddag zou zien. Het was alleen het zoveelste afspraakje geworden waar iets tussen kwam, of kwam er niks tussen maar verzonnen we dat telkens? Nog steeds was ik daar niet helemaal uit, maar het doet me minder pijn te blijven geloven dat hij de waarheid spreekt als hij afzegd. Waarom wilde het nooit lukken? We probeerde het beide, soms vroeg ik hem, soms vroeg hij mij. Het begon in ieder geval altijd met hints naar elkaar, waarna de ander het af maakte door te vragen wanneer we konden afspreken. Mijn vriendinnen weten ondertussen hoe gek ik op hem ben, hoeveel afspraakjes hij ook afzegt. Ze wisten hoeveel ik ernaar uit had gekeken hem weer te zien. Ik had ze alles verteld. Toen hij het alweer af zei, vertelde ik dat ook meteen aan ze. Voor ik het wist hadden ze elkaar op getrommeld om me mee te nemen naar een geweldig feest. We hebben onwijs gelachen, het was echt heerlijk. Eindelijk weer een keer uit met z’n vijfen en niet aan hem denken. Ik had die avond maar 3 wijntjes op, maar alsnog was het fout gevallen en was ik onwijs aangeschoten. Waarschijnlijk had ik weer niet genoeg gegeten voor we weg gingen. De laatste tijd eet ik het liefst zo weinig mogenlijk. Ik weet niet precies waarom ik dat doe, maar sinds ik hem leuk vind ben ik zo aan mezelf gaan twijfelen. Ik was altijd al onzeker maar het is misschien wel erger geworden omdat hij elk meisje interessant vindt. De eerste keer dat we afspraken was in ieder geval zo geweldig, dat ik met knikkende knieën en miljoenen vlinders in m’n buik naar huis ging. De kusjes en de zoenen, zijn wimpers die me na elke kus opvielen, de kleur van die helderblauwe ogen die hij dan opendeed, zijn handen die me zachtjes streelde, zo zachtjes dat ik het bijna niet voelde, zijn donkerbruine haren, alles aan hem was zo mooi dat ik er uren naar zou kunnen kijken zonder dat het zou vervelen. Sinds die dag wist ik wat verliefd zijn was. Het enige nadeel aan die middag met hem was dat hij het heel anders had beleefd. Hij vond me lief en interessant, dat zeker, maar iets serieus? Dat was niks voor hem. Toen ik daar achter kwam begon ik erger aan mezelf te twijvelen als ooit tevoren. Ik haatte mijn figuur altijd al, vooral als ik dan zag hoe slank mijn vriendinnen en alle meisjes om me heen waren. Ik ben niet dik, dat weet ik omdat mensen me dat altijd vertellen, maar ik ben steviger als de meesten. Ik wil nu alleen zo graag slank zijn. Slanker dan elk ander meisje dat ik zie. Ik denk echt dat hij me leuker vind als het me lukt. Het zal me dus ook lukken, het moet gewoon. We zullen samen nog eens zo’n leuke middag hebben als die 1e keer dat we elkaar zagen...

Elke zaterdag zie ik hem. Over een tijdje is dat anders, dan moet ik werken op zaterdag. Hij werkt ook, maar dan in dezelfde supermarkt als Eline. Wat ik daar doe? Ik haal Eline op voor we naar zwemmen gaan. Niet dat ik dat altijd al deed, ik doe het namelijk pas sinds die middag met hem... Ik heb dan tenminste een excuus om hem elke week even een paar minuten te spreken. Dat is namelijk het enige dat ik nog wil, hem zien. Eline heeft het allang door, maar ze vindt het totaal niet erg. Ze is al blij dat ze dan niet in haar eentje hoeft te fietsen. Eline en ik zaten al sinds ik me herinner in hetzelfde team maar werden pas goed bevriend toen een vriendin van haar stopte. Nu gaan we veel met elkaar om. Nouja, tot ze haar vriendje kreeg, want die gaat toch eigenlijk wel voor al haar vriendinnen. Maar toch, altijd weer als Eline en ik elkaar zien is er meteen een gesprek en zetten we samen de hele boel op z’n kop.

‘..Esther?’ Ineens schrik ik op uit mijn gedachten. Die rot leraren zien het ook altijd als je op maandagmorgen aan het afgelopen weekend zit te denken. Het waren ook zulke leuke dagen, de training die nog nooit zo goed ging, het feest, het weer de dag erna en het smsje waar ik nog niemand over verteld had. Alles was goed, zelfs dat het afspraakje niet door ging maakte niet meer uit. Shit nee niet afdwalen... Waar hadden we het ook alweer over. Ik weet het niet meer, de hele les ben ik er al niet bij met m’n hoofd,  ik denk steeds weer aan die sms. ‘Sorry, ik verstond de vraag niet helemaal.’ Het excuus is vaak goed genoeg om te zorgen dat de leraar de vraag aan iemand anders stelt, waar ik dit keer dus ook op hoop. ‘Ik vroeg je of je kunt uitleggen waarom dit antwoord uit de som komt.’ Niet gelukt dus. ‘Welke som?’ Gelach. Iedereen die het nog niet had gezien, wist dat ik er niet bij was en de leraar zou het opgeven. Merel zit tijdens dit uur altijd naast me en ik voelde haar ogen in m’n zij prikken. Ik wist dat ze vandaag nog zou vragen waar ik tijdens wiskunde aan zat te denken. Mevrouw de Boer kijkt me streng aan en zegt dan: ‘De som op het bord, ik weet dat je hier goed in bent dus leg nou maar uit.’ Lekker dan, waarom krijg ik op Maandagmorgen les van leraren die het nooit willen opgeven, maar er op staan dat de gene aan wie ze het vroegen het antwoord geeft? Ik besluit niks te zeggen en de leraar gewoon stom aan te kijken. ‘Gaat het wel?’ vraagt ze, ineens verandert er iets in haar blik en komt ze bezorgd over. Altijd vroeg ik me af hoe leraren dat doen, van streng worden ze ineens vrolijk, bezorgd of welke stemming dan ook, maar bij mevrouw de Boer viel het me altijd meer op dan bij welke leraar dan ook. Misschien moet ik maar gewoon zeggen dat ik me niet goed voel en lekker naar huis gaan, dan ben ik de rest van de dag vrij en ontloop ik Merels vraag ook meteen. ‘Nee sorry, is het goed als ik me ga afmelden mevrouw?’ vraag ik zo zielig mogenlijk. ‘Natuurlijk meid, beterschap. Oké, Merel, weet jij het misschien?’ Oef, ben ik daar ook weer van af, wat een gedoe toch ook. Ik pak m’n spullen en verlaat de les zo snel mogenlijk. Nu moet ik me nog afmelden bij de afdelingsleider. Niet dat het uit maakt als ik niet ga, hij komt toch altijd met de opmerking dat je er wel ziek uit ziet meteen nadat je heb gezegd dat je je niet goed voelt.

Tien minuten later zit ik op de fiets naar huis. De afdelingsleider zei inderdaad wat ik voorspeld had, maar Merel was niet van plan geweest me zomaar naar huis te laten gaan. Ze had aan mevrouw de Boer gevraagd of ze even naar het toilet kon. Mevrouw de Boer was zo stom om te geloven dat ze echt moest, en had haar dus laten gaan. Merel had inderdaad gevraagd waar ik aan zat te denken tijdens wiskunde. Ik had haar maar gewoon gezegd dat ik me niet goed voelde en daardoor moeite had met concenteren. Ik weet dat ik niet mag liegen tegen vriendinnen, maar ik wil gewoon nog niet dat iemand iets weet over die sms. Ik pak m’n telefoon, ik wil het gewoon nog een keer lezen, ik kan het echt niet geloven! ‘Heey lieverd, het spijt me zo van vandaag. Ik wil zo graag bij jou zijn, alleen bij jou... Morgen ben ik om 18.00u klaar met werken, kom je me alsjeblieft ophalen? Hele dikke kus voor het mooiste meisje dat ik ken!’ Ik ken hem ondertussen goed genoeg. Ik weet dat hij vraagt of ik wat blijf drinken en dat ik vervolgens een aantal uur bij hem ben. Ik wil  niets liever, ik wil bij hem zijn. Ik heb nog nooit zo’n sms van hem gehad, nog nooit zo lief. Zie je wel, dat lijnen heeft echt zin gehad, ik moet er mee door gaan. Ik twijvel nog steeds of ik nou naar hem toe moet gaan of niet. Ik had nog niet gereageerd maar wil dat nu wel doen.

Ineens hoor ik hard getoeter. Dat verliefd zijn is echt niet goed voor me. Een automobilist staat nog geen 3 centimeter voor mijn wiel pas stil en roept van schrik wat gevloek en gescheld naar me. Ik kijk hem met betraande ogen aan, van kleins af aan haat ik het als mensen me uitschelden, ik kan er gewoon niet tegen. Bovendien ben ik ook geschrokken. De man bied z’n excuses aan en rijdt weer evenhard door als hij deed voor hij mij op z’n motorkap had. Oké, een sms terug. M’n handen trillen waardoor ik nog iets meer bedenktijd heb. Ik denk dat ik toch maar wel ga. Ik voelde me dan in het begin van het weekend waardeloos door hem, maar door dit smsje en de gedachte alleen al van hem nog maar een kus te krijgen, laten me al voelen als het gelukkigste meisje van de hele wereld! ‘Heey Kna..’. Ik kan het woord nog niet afmaken of m’n telefoon begint te trillen. Ik neem op, ‘Hallo?’ ‘Hee! Spreek ik met het mooiste meisje op de wereld?’. Hij is het, hij heeft nog nooit gebeld. M’n hart gaat als een gek tekeer en m’n adem stokt. Wil hij zó graag afspreken? Zal hij echt spijt hebben van elke keer dat hij ervoor zorgde het niet door ging? ‘O Hee, ik wilde je net smsen!’ zeg ik snel, bedenkend dat ik alweer veel te lang stil was voor ik iets terug zei. ‘Zo, dus je denkt aan mij terwijl jij eigenlijk aan de lesstof hoort te denken?’ Ik hoor een soort verlegenheid in zijn stem, maar weet dat hij daar eigenlijk met een zelfvoldane grijns zit te bellen. ‘Eigenlijk zit ik op de fiets naar huis.’ Zeg ik veel eerder dan net. ‘Op weg naar mij? Kan je nog een kus langsbrengen voor ik moet werken?’ het klinkt als een interessant aanbod, maar het is beter als hij weet dat hij wat meer z’n best moet doen voor een kus. ‘Sorry, ik ben al bijna thuis.’ ‘O, okee, maar mag ik er dan vanavond wel een?’ Dit klonk oprecht verlegen. Oké, nu weet ik zeker dat ik ga. ‘Natuurlijk! Zoals ik al zei was ik net van plan te smsen, omdat ik je wilde laten weten dat ik vanavond kan.’ Ik voel me opgelucht, eindelijk zie ik hem weer! ‘Weet je dat zeker? Als mensen je betrappen van spijbelen...’ Hoe kon hij dat nou weten?! Nouja, ik zit in 4vwo en hij weet vast wel dat die niet elke dag om 11 uur uit zijn. ‘Dat heb ik er voor over’ zeg ik zacht met een betrapt gevoel. ‘Oké schoonheid, ik kan niet wachten!’ Nu hopen dat de 4 woorden waar ik al zo lang op wacht er nog achteraan komen. ‘Oké! Tot vanavond dan maar...’ Ik wil wachten tot hij het zegt, maar weet diep van binnen dat het niet komt. Silte, nog steeds. ‘Eh, ja dan hang ik maar op.’ zeg ik om de stilte te verbreken. ‘Oké! Zie je dan.’ Ik wil ophangen en op het laatste nippertje hoorde ik nog ‘En nog iets, ik ho..’ Opgehangen. Waarom moet ik dat ophangen altijd zo verkeerd plannen? Nouja, beter dat ik het niet gehoord heb, ik zou denken dat hij het meende. Shit, in gedachte maak ik het gesprek gewoon af en heeft hij het al gezegd. De miljoenen vlinders vladderen weer druk in het rond.

Zo snel als ik kon fietste ik naar huis. Ik wilde thuis zijn, op m’neigen kamer, niemand om me heen. De computer aan en op msn praten tegen m’n beste vriendin. Het klinkt misschien raar, maar m’n aller beste vriendin ken ik gewoon via een online spel dat ik allang niet meer speel. We hebben elkaar toe gevoegd en ik vertel haar alles. Ook over Wouter weet ze alles, behalve zijn sms en belletje. Ik weet toevallig dat ze op Maandag altijd asociaal en jaloersmakend vroeg uit is, dus ik trap zo hard als ik kan. Nog een kwartiertje ongeveer vanaf hier. Rot school ook dat het zoveer weg moet liggen.

Eindelijk, de laatste twee straten. Hijgend sta ik voor de deur, nog nooit heb ik zó snel gefietst. Ik wil haar echt spreken, en snel ook. Ik ren de trap zo snel mogenlijk op en vroeg me af waarom ik die kamer op zolder ookalweer wilde. De computer stond nog te zoemen van vanochtend, ik was hem kennelijk vergeten uit te doen wat mooi uit kwam. Msn kon gelukkig zonder moeite verbinden, en ik zag dat ze online was. Zo snel als ik kon opende ik een gesprek maar precies toen ik hooi wilde zeggen ging ze weg. Had ze gezien dat ik online was gekomen en wilde ze me niet spreken? Nee Es, niet meteen zo negatief denken. Ik probeer mezelf moed in te praten maar ik maak me nogal snel ergens druk om. Ze is boos, ik voel het. Wat is er gebeurd, komt het door mij, kan ik haar opvrolijken? Zo veel vragen. Ik besluit om gewoon maar een uurtje te slapen en bij te komen.

Ik schrik wakker van m’n wekker. Vijf uur, nog een uur om me klaar te maken voor ik naar Wouter ga. Als ik opnieuw op m’n telefoon kijk zie ik dat ik een sms heb van hem. Waarschijnlijk de eerste keer niet gezien omdat ik toen nog half sliep. Ik open hem en alweer een teleurstelling. ‘Liefste, m’n moeder belde net dat de kapster komt en ik moet op tijd naar bed vanavond omdat ik morgen vroeg moet beginnen. Het spijt mij! Kus (L)’. Geen idee waar het vandaan komt maar ik barst in tranen uit. Waarom heb ik die zwak voor hem? Had ik vanmiddag wel moeten gaan? Had hij dan wel gewild dat ik vanavond langs kwam? Misschien was hij de kapper wel echt vergeten, dat kan toch. Nee dat kan niet, hij heeft z’n haar een paar weken geleden nog gemilimeterd. Of is dat ondertussen al een paar maanden geleden? Ik probeer me te herinneren hoe zijn haar afgelopen zaterdag zat, maar ook toen was ik te druk bezig gewoon stom naar die mooie ogen te staren dat de rest me niet eens meer op viel. Ik probeer mezelf te kalmeren maar het lukt niet dus zet ik de computer aan. Hopen dat ze er nu wel is. Ik voel me stom, ik zit te huilen achter een beeldscherm, maar snel bedenk ik me wat het ook uit maakt. Als hij het maar niet ziet. Voor m’n gevoel duurt het uren voor de computer en msn opgestart zijn, maar uiteindelijk is het wel gebeurd. Ik zie dat ze online is en zeg zo snel als ik kan gedag. Ze merkt meteen dat er iets is. Zo goed kennen we elkaar, dat we het door een computerscherm heen weten wanneer er iets is. Ik stort m’n hart uit en ze troost me. Ze zegt dat zij ook denkt dat het niet helemaal klopt. Ik dacht toch ook niet voor niks te horen dat hij wilde zeggen dat hij van me hield toen ik hem aan de telefoon had? Maarja, het is makkelijk om het te zeggen. Elk kind leert het bijna als een van de eerste zinnetjes, dus waarom zou hij het niet gewoon tegen me kunnen zeggen zonder betekenis? Ineens zie ik hem weer voor me, glimlachend. Z’n beugel die hem alleen nog maar mooier zal laten lijken zodra die eruit is, zijn volle lippen, die ogen waar ik miljoenen voor zou betalen, en die prachtige wimpers. Ik zie alles, behalve hoe lang z’n haar is. Moet hij echt naar de kapper? Wat maakt het ook uit, het is in ieder geval weer mislukt. Stiekem hoop ik dat er vlinders in mij dood gaan en nooit meer terug kunnen komen. Dat ze naar de vlinderhemel gaan waar elke vlinder zit die dood ging bij een gebroken hart, zodat ik er steeds minder over heb.

Ik word geroepen, het eten is klaar. Ik heb mijn ouders wijs kunnen maken dat gym uitviel en dat ik daardoor niet naar Nederlands hoefde, waardoor ik om 11 uur uit was. Het werd een beetje een chaotisch verhaal maar ze geloofde het en dus liet ik het er maar bij. Ik wist dat ik niet wilde eten, en door het praten hadden m’n ouders niet door dat ik weinig opschepte. Ik had het zo breed mogenlijk uitgesmeerd en op een normaal tempo opgegeten. Toen ik het op had keek m’n moeder verbaasd in de pan: ‘We hebben over, hoe kan dat nou?’. ‘Ik had niet zoveel trek vandaag’ antwoord mijn vader tot mijn grote opluchting. Ik voel me altijd rot na het eten. Ik wil het liefst geen erge dingen achter houden voor m’n ouders, maar ik weet zeker dat ze het niet goed vinden als ze erachter komen hoe weinig ik eet. Nog een paar kilo en dan ga ik weer normaal eten. Ik moet nog even streng zijn en dan komt het allemaal goed.

Theekop

  • **
  • Berichten: 224
    • Bekijk profiel
« Reactie #1 Gepost op: 01 mei 2009, 19:53:07 »
lang stuk, maar ik heb het helemaal gelezen haha.
Ik vind het wel leuk! Ik ben ook geen spelfouten tegengekomen ( of ik heb er over heen gelezen)
Ik zou het denkik wel willen volgen;)
;; The sparkle in your eye puts the stars to shame.

Massiejh

  • *
  • Berichten: 3
    • Bekijk profiel
« Reactie #2 Gepost op: 01 mei 2009, 20:08:54 »
Okee :D!
Heel erg bedankt!

Ik zit zelf nog te denken hoe het ooit verder moet, maar dat komt denk ik vanzelf in me op zodra ik weer begin te schrijven :P...