Auteur Topic: Lot & cas (Werktitel)  (gelezen 225 keer)

Joywrites

  • *
  • Berichten: 4
    • Bekijk profiel
« Gepost op: 07 augustus 2019, 21:31:52 »
Hee allemaal,

Ik heb heel lang niet geschreven, ondanks dat ik genoeg ideeën heb. De 'angst' dat het niet boeiend genoeg is, dat het niet spannend is, te snel gaat, wint steeds.

Daarom besloot ik hier gisteren weer een account aan te maken en mijn verhaal te delen. In de hoop op feedback en tips, waardoor ik vertrouwen krijg en verder kom.

Het begin wat ik tot nu toe heb deel ik in de volgende post.

Even kort waar het verhaal over gaat:
Lot(te) werkt net een jaar bij een groot administratiekantoor. Ze is 27 en heeft een relatie. Ondanks haar jonge leeftijd heeft ze het goed voor elkaar met een eigen eengezinswoning, een aantal goede vriendinnen en een gezond lijf. Haar baas is de 50 jarige Cas(per). Hij heeft een relatie met Merel, heeft 2 kinderen uit een eerdere relatie en een 'bonus-dochter'. Al vanaf het begin is er een spanning tussen Lot en Cas, maar door hun relaties zijn ze afhoudend.

Ik heb de verhaallijn absoluut nog niet tot het einde uitgedacht, maar ik denk dat als ik daar op wacht, dat het nooit gebeurt.  :hamer:

Joywrites

  • *
  • Berichten: 4
    • Bekijk profiel
« Reactie #1 Gepost op: 07 augustus 2019, 21:34:59 »
1.
Al voordat ik thuis de deur uitloop, naar mijn werk, klinkt de muziek uit de oortjes. ‘Right with you’ is mijn favoriete nummer van Ilse DeLange op dit moment. Dat nummer doet iets met me. Ik mag dan jong zijn, ik weet wat ik voel.

Het is maandag wanneer ik met een grote lach op mijn gezicht naar kantoor loop. Zodra ik het pand binnenloop komt de muffe geur van oude boeken me tegemoet.
Ze moeten echt wat aan dat archief doen.Nog voor mijn gedachten verder kunnen afdwalen komt Cas de trap af.

Zijn blik staat gespannen en er vormen zich rimpels in zijn voorhoofd. Ik weet nog net te voorkomen dat we, beide in gedachten verzonken, tegen elkaar botsen.
 “Hé, sorry! Goedemorgen.” Ik glimlach schaapachtig.
 Hij kijkt me aan, nog steeds met die overpeinzing in zijn blik, maar een reactie blijft uit. Shit, wat moet ik hier nu mee.
 “Cas, gaat het?”Ik leg mijn hand voorzichtig op zijn bovenarm en begeleid hem naar mijn kantoor, verderop in de gang.

 
Ik pak een stoel en ga tegenover hem zitten. Met een vragende blik kijk ik hem aan. Wanneer hij weg wil lopen houd ik hem tegen. Hij is nog altijd even zwijgzaam.
Liev… Casper, wat is er? Je ziet eruit alsof je een spook hebt gezien.”
Hij zucht, masseert met duim en wijsvinger boven zijn neus en opent zijn mond. Net zo snel gaat die weer dicht.
"Merel en ik... We hebben ruzie. Uiteraard ben ik weer de boeman. Ik zet haar voor schut voor anderen, ik vind haar niet belangrijk genoeg, ik denk alleen maar aan werk en mezelf.”
Hij graait zijn telefoon uit zijn zak en duwt hem onder mijn neus. Het laatste WhatsApp gesprek. Twijfelend kijk ik hem aan, maar hij knikt ten teken dat ik het moet lezen.

Mijn ogen schieten over het scherm terwijl ik door het gesprek scroll. Woede borrelt in me op als ik de woorden tot me neem.Zo laat je toch niet tegen je praten?!” Zeg ik wanneer ik klaar ben met lezen.
Ik kijk naar hem op, naar het scherm en terug.
Zijn schuldbewuste blik verhard.
“Laat maar, ik dacht dat ik het jou kon laten lezen, Lot.”
Met een wilde beweging staat hij op waardoor  de stoel naar achter valt.
"Cas, sorry. Ik schrok er gewoon van. Wat kan ik voor je doen?”
Met gebogen schouders en zijn hoofd naar beneden staat hij voor me. Zo breekbaar, kwetsbaar, terwijl zijn kaken gespannen zijn. Als vanzelf sta ik op en sla mijn armen troostend om hem heen. Zacht streel ik zijn rug, waarna hij de afstand vergroot en me met een trieste blik aankijkt. Die spanning tussen ons, die moet hij toch ook voelen? Ach shit, niet belangrijk nu Lotte!

Joywrites

  • *
  • Berichten: 4
    • Bekijk profiel
« Reactie #2 Gepost op: 10 augustus 2019, 21:24:15 »
Pak je jas, we gaan een stuk lopen.” Zeg ik alsof ik een geniale ingeving krijg.
Hij kijkt me verbaasd aan, maar loopt wel mijn kantoor uit. Bij de receptie meld ik dat we in bespreking zijn.
 “We zijn dus onder niet bereikbaar,” benadruk ik, “ik meld ons straks wel weer als we terug zijn.” De secretaresse knikt alleen maar. Cas komt er al weer aangelopen met zijn stoere leren jack. Die aanblik zorgt ervoor dat een warm gevoel vanaf mijn buik opstijgt.
 
Na een tijd gelopen te hebben gaan we op een bankje langs het water zitten. Casper heeft vooral gepraat, maar dat is goed. Denk ik… Af en toe heb ik mijn hand even op zijn arm gelegd ten teken van troost.
“Misschien moeten we terug gaan.” Zegt hij wanneer hij zijn telefoon weer tevoorschijn haalt.
Het scherm geeft inmiddels 11:30 uur aan.
 “Of we lunchen nog even ergens? We zijn nu toch al weg.” nonchalant haal ik mijn schouders op. Dat laatste uurtje kan er ook nog wel bij. Een extra momentje samen.
Even zie ik hem twijfelen, maar uiteindelijk gaat ie toch overstag.
 
 Wanneer we het pand weer binnenlopen, loopt Cas mee naar mijn kantoor.
"Ik geloof dat jij ergens anders moet werken?!” Grinnik ik.
Zijn humeur is inmiddels flink opgeklaard. Tijdens de lunch hebben we het niet meer over Merel gehad, maar over onszelf en hobby’s, over wat we van het leven verwachten.
Misschien, maar ik wil je eerst nog bedanken.” Hij grijnst breed.
Nog voor ik weer wat kan zeggen komt hij dichterbij, waardoor ik zijn lippen op die van mij voel.

Iemand tips? Doorgaan? :-)
« Laatst bewerkt op: 10 augustus 2019, 21:46:45 door Joywrites »