Auteur Topic: [AF!!] De Hostium [verhaal]  (gelezen 22590 keer)

Hellooooo

  • **
  • Berichten: 863
    • Bekijk profiel
« Gepost op: 02 juli 2014, 13:57:51 »

Cover gemaakt door Voldemort. Bedankt!

Proloog

Ik kijk om de hoek van de straat, maar afgezien van een rondzwervende krant zie ik niks.
De bomen waaien zachtjes mee op het ritme van de wind.
Op het eerste gezicht lijkt de straat leeg en verlaten.
Ik besef me heel goed dat de veiligheid misschien maar schijn is, wie weet zitten de Strijders van de Hostium wel in de huizen op ons te wachten.
Iemand tikt op mijn schouder, ik bevries, totdat ik me herinner dat ik niet alleen op de vlucht ben.
Ik kijk om, pak haar hand vast en zacht knijp ik erin om haar gerust te stellen.
Desondanks blijven de zenuwen door mijn lichaam gieren.

Mijn vriendin en ik kijken elkaar heel even aan, de blik in haar ogen verteld mij alles over de vriendschap die we beiden voelen.
We hebben elkaar beloofd dat we niet voor elkaar terug zouden komen, mocht het fout gaan.
Tranen wellen op en heel even schrik ik, huilen is immers verboden.
Ruw veeg ik de tranen weg en kijk ik mijn allerbeste vriendin aan.
De vriendin met wie ik zoveel leed heb gedeeld.
Mijn vriendin, met wie ik zij aan zij heb gevochten om leven of dood.
Dankzij haar kon ik zelfs op deze plek bijna gelukkig zijn, ondanks alle gevaren, de regels, de pijn en de dingen die ik tegen mijn wil moest doen.

Geluidloos telt mijn vriendin tot drie en dan sprinten we tegelijk de hoek om.
We zijn al op de helft van de straat wanneer de eersten ons pas opmerken.
Ik hoor het geschreeuw van bevelen: ‘M03 en M07 gaan er vandoor! Pak de wapens, houd ze tegen!’
Ik weet dat ze ons enkel kunnen neerschieten, onze voorsprong is te groot om ons achterna te komen en de paarden zadelen kost te veel tijd.
Ik ren en ik ren, ik ben de snelste, altijd al geweest.
Mijn vriendin zie ik steeds verder achter me en vaag hoor ik het gesis van de pijlen die ons om de oren vliegen.

Maar dan hoor ik een verschrikkelijk geluid.
Het geluid wat ik jaar in en jaar uit bijna dagelijks heb gehoord.
Het geluid van een pijl die zijn doel treft.
Ik hoor een noodschreeuw, wanneer ik me omdraai zie ik mijn vriendin vallen.
Ze kijkt me recht in de ogen: ‘Ren Leona, ren!’ zijn de laatste woorden die ik haar hoor schreeuwen.

En ook is het de laatste keer dat ik mijn eigen naam hoor.

----------------------------------------------------------------------------------------------------

Hallo, hierbij post ik opnieuw mijn verhaal De Hostium. Eerder heb ik het eraf gehaald na ongeveer 8(?) hoofdstukken omdat ik een groot deel wilde herschrijven, anders indelen en het toch ook naar een uitgever wilde versturen. (Niet geschoten is immers altijd mis.) Helaas is het op dit moment niet goed genoeg om uitgegeven te worden, maar de complimenten van hun waren leuk om te lezen. Komend jaar ga ik mijn examens proberen te halen en daarna ga ik denk ik toch een schrijfcursus volgen. Het lijkt me namelijk tof om me te gaan verbeteren! In de tussentijd blijf ik lekker hier posten. Heb je tips?! Geef ze!!!!
« Laatst bewerkt op: 12 juni 2015, 21:21:59 door Hellooooo »
Mijn verhalen: 1. De Hostium (Voltooid)  2.Water (Voltooid)

Northern

  • ******
  • Berichten: 26.730
    • Bekijk profiel
« Reactie #1 Gepost op: 02 juli 2014, 13:59:00 »
Ik volgde dit als een stiekem meelezer vroeger haha
Wel leuk dat je het weer post. Alleen jammer dat ik al een groot deel heb gelezen. :')

Hellooooo

  • **
  • Berichten: 863
    • Bekijk profiel
« Reactie #2 Gepost op: 02 juli 2014, 14:03:29 »
@ThinkPositive
Echt? Wat leuk dat je volgde destijds.Een groot deel is nu wel veranderd. Maar  tof dat je hier weer een kijkje neemt!
Natuurlijk snap ik wel dat je nu niet gaat volgen aangezien je een +/- 1/4e deel al ongeveer kent.


Maar bedankt voor je reactie, echt heel leuk dat je het nog herkende!! Ben ik erg verrast door! :D
« Laatst bewerkt op: 02 juli 2014, 16:43:20 door Hellooooo »
Mijn verhalen: 1. De Hostium (Voltooid)  2.Water (Voltooid)

PhoenixPhee

  • **
  • Berichten: 815
    • Bekijk profiel
« Reactie #3 Gepost op: 02 juli 2014, 15:02:27 »
Ik ga dit verhaal volgen! Je hebt een schrijfstijl waar ik makkelijk doorheen lees, heel fijn :)
Het doet me een beetje denken aan de hungergames, maar dat zal vast niet kloppen.
Writing is sharing a part of your soul with the world  Drakenrijder

seahorse

  • **
  • Berichten: 261
    • Bekijk profiel
« Reactie #4 Gepost op: 02 juli 2014, 15:09:39 »
Ik hoopte al dat je een nieuw verhaal ging posten toen je water af had (wat een geweldig verhaal was), dus ik ben nu helemaal blij.
Ga zeker volgen :D
I recall going madly in love with you and I recall pledging my sole devotion to you
(I used to be seahorse)

Hellooooo

  • **
  • Berichten: 863
    • Bekijk profiel
« Reactie #5 Gepost op: 03 juli 2014, 11:33:58 »
Heel erg bedankt @Sanne_Me en @Arendje! Super leuk om te horen :D
---------------------------------------------------------------------------------------------


Hoofdstuk 1
Ik dwaal door de straten zonder een doel te hebben.
Mijn eigen ouders zijn al lang geleden vermoord door de Hostium, zodat ik nooit de neiging zou hebben om te ontsnappen.
En inderdaad, vijf  jaar lang hebben ze me in hun macht gehad.
Ik denk terug aan de verschrikkelijke periode in het begin, het eerste half jaar.
Elke nacht lag ik te huilen met mijn hoofd onder de dekens, tien jaar oud was ik destijds.
Ik was één van de weinige meisjes die het volhield.
 
Ineens hoor ik remmen piepen, ik kijk verschrikt op en zie iets monsterlijks groots op me afkomen.
Ik voel mezelf bevriezen.
‘Dit is het einde,’ flitst het door mijn hoofd.
Het volgende moment wordt alles zwart.
 
‘Nee!’ schreeuw ik, ‘Levina!’
Wanhopig probeer ik naar haar toe te rennen, verblind door de rook van het vuur.
Een arm slingert zich om mijn middel en trekt me terug.
‘Nee, M03,’ zegt de stem, ‘dat word je dood!’
Ik stribbel tegen, ‘Het is mijn vriendin!’ schreeuw ik, mijn stem klinkt hoger dan ik wilde.
‘Verman je,’ sist de stem, ‘namen roepen is verboden en huilen is ook verboden. Ik respecteer je dapperheid, maar je moet met me meekomen!’
Heel even verslapt de greep en ik trek mezelf los.
Ik sprint het brandende gebouw in.

Hoestend baan ik mezelf een weg tussen alle lijken door, ik word misselijk maar ik dwing mezelf om door te gaan.
‘Levina!’ schreeuw ik hoestend.
Ik hoor iemand terug hoesten en dan zie ik haar.
Ze ligt klem onder een steen en ze kermt van de pijn.
‘Leona,’ hapert ze, ‘alsjeblieft… red jezelf.’
‘Namen noemen is verboden,’ zegt de stem die mij hier weg probeerde te houden.
Ik draai me om, Duce*07 kijkt in mijn ogen, Levina begint weer te hoesten.
‘Gideon,’ zeg ik, ‘hoe…’
‘Lieve Leona,’ antwoordt hij hoestend, ‘nogmaals: namen zijn verboden, spreek me bij mijn titel aan!’
Ik knik.
Samen verwijderen we de steen en tillen Levina op.
Al hoestend proberen we de weg naar de uitgang te vinden, de rook brandt in mijn ogen.

Ineens hoor ik een klein stemmetje krijsen en ik zie een baby.
Tot mijn schrik zie ik dat ze stervende is, het vuur knaagt aan haar.
‘Niet kijken M03,’ hoor ik Gideon hoesten, ‘verman jezelf, we kunnen het niet helpen, denk aan je lessen!’
Ik kijk weer vooruit en loop snel verder, stukken muur komen naar beneden, maar we weten de uitgang te bereiken.
Bij de uitgang neemt een Medicus** Levina van ons over.
Ik loop een eindje weg van het brandende gebouw en ik voel hoe Gideon me volgt.
In mijn hoofd hoor ik het gehuil van de baby en zie ik de kleine oogjes die me hulpeloos aanstaarden.

Gideon kijkt me aan: ‘Niet doen M03, praat jezelf geen schuldgevoel aan, het was een vijand.’
‘Nee Gideon, het was een baby.’
‘Een baby die op zou groeien tot onze vijand.’
Ik schud mijn hoofd.
‘Een teer mensenkind wat wij vermoord hebben,’ antwoord ik kil.
Heel even kijkt hij me aan.
‘We moesten wel, het was ons bevel,’ zegt hij.
Tranen stromen uit mijn ogen.
‘Dat is geen excuus.’
Ik zie hoe Gideon zijn emoties wegveegt van zijn gezicht.
Een neutrale, harde uitdrukking komt er voor in de plaats.
Levina en ik noemen die blik altijd ons ‘masker.’
Een masker wat alle emoties verbergt.
Zijn gezicht staat ongeïnteresseerd, maar ik weet dat hij in zijn hoofd waarschijnlijk een tweestrijd voert.
De Hostium wil niet dat we gevoelige emoties tonen, daar staat een straf op.
‘M03, stop met huilen, anders moet ik er melding van maken,’ zegt hij.
Ik dwing mijn tranen te stoppen en maak een kleine buiging, zoals ons geacht wordt te doen voor een Duce.
‘Natuurlijk Duce, vergeef me mijn fout, het zal niet weer gebeuren.’
Hij knikt me toe.

Ik loop naar de snel opgezette ziekenboeg, in de hoop Levina te mogen zien.
Ik vraag de medicus hoe het met Levina gaat, maar hij heeft niet de tijd om me te antwoorden.
Juist op dat moment schalt de Hostium-Hoorn, een Duce begint bevelen te schreeuwen: ‘De mensenwagens zijn onderweg! Politie, Brandweer en Ambulances zullen spoedig arriveren. Pak de spullen!’
Ik ren naar mijn paard en stijg op.
Vanuit mijn ooghoeken zie ik hoe de zieken in een kar worden gelegd en weggevoerd, ook door paarden.
Ik galoppeer richting de bosrand, de missie van de Hostium is weer geslaagd.

‘Ze is er niet goed aan toe,’ zegt een vrouwenstem, ‘ze mompelt en draait veel in haar slaap.’
‘Wie zou ze zijn?’ mompelt een andere vrouwenstem.
‘Ik weet het niet, ze heeft geen mobiel, ID of iets anders wat haar identiteit toont. Bovendien is ze niet vermist, we zullen moeten wachten tot ze wakker wordt.’
‘Hopelijk weet ze haar naam nog, ze heeft een flinke smak gemaakt.’
 
Gideon komt naast me rijden. ‘De missie is geslaagd,’ zegt hij opgewekt, ‘De Caesar* zal blij zijn!’
‘Hoe kun je?!’ sis ik woedend.

 
‘Hoe kan ik wat, liefje?’ vraagt een vrouwenstem, ‘je beter maken? Daar heb ik voor geleerd.’

* Duce = de leider van een legertroep van de Hostium.
** Medicus = een arts van de Hostium.
***Caesar = de leider van de hele Hostium
Mijn verhalen: 1. De Hostium (Voltooid)  2.Water (Voltooid)

PhoenixPhee

  • **
  • Berichten: 815
    • Bekijk profiel
« Reactie #6 Gepost op: 03 juli 2014, 13:44:18 »
Verder!! (:
Writing is sharing a part of your soul with the world  Drakenrijder

Hellooooo

  • **
  • Berichten: 863
    • Bekijk profiel
« Reactie #7 Gepost op: 04 juli 2014, 15:05:40 »
Bedankt @Sanne_Me!
---------------------------------------------


Gideon kijkt me aan, ‘Je moet je vermannen M03, je kunt je niet eeuwig blijven verzetten.’
Ik schud mijn hoofd en galoppeer weg.

Ik voel een koude lap op mijn hoofd, ik probeer hem weg te duwen.
‘Sssst,’ zegt de vrouwenstem, ‘rustig maar lieverd, probeer je ogen maar te openen, je bent veilig.’
 
Ik probeer het en ineens zie ik het wazige gestalte van een vrouw, ze is in het wit gekleed.
Nogmaals probeer ik het en het beeld wordt scherper.
Een dokter! denk ik verrast, geen medicus maar een echte dokter!
‘Waar ben ik?’ vraag ik.
‘In het ziekenhuis van Maastricht.’
Ik kijk om me heen en ik zie rare apparaten met slangetjes.
Er zit ook een slangetje in mijn arm.
Direct probeer ik het eruit te trekken maar de dokter grijpt mijn hand.
‘Wat is dat?’ vraag ik.
‘Pijnstillers,’ antwoordt de dokter.
‘Bent u een medi, eh, dokter?’
De vrouw schudt haar hoofd, ‘Ik ben zuster Maartje,’ zegt ze, ‘de dokter komt eraan.’
 
Niet veel later komt de dokter binnenlopen.
‘Dokter van der Boei,’ stelt ze zichzelf voor.
Beide vrouwen kijken mij nu nieuwsgierig aan en ik kijk even nieuwsgierig terug.
‘Wat is je naam?’ vraagt dokter van der Boei.
Ik kijk haar aan, even voel ik een twijfel door me heen stromen, maar ik besef dat het stom is om mijn echte naam te zeggen.
Ik ben al bijna vijf jaar vermist, als het nu bekend wordt dat ik terug ben komt dat ongetwijfeld op het nieuws en heeft de Hostium me zo weer gevonden.
Het is een risico wat ik niet durf te nemen, dus haal ik verlegen mijn schouders op.
De dokter kijkt erg teleurgesteld terwijl ze iets noteert op een notitieblok.
‘Weet je nog iets van het ongeval of van je leven?’ vraagt ze.
Ik trek mijn masker voor terwijl ik wanhopig mijn best doe om niet aan mijn ouders te denken of de moord die de Hostium op hen heeft uitgevoerd.
Gruwelijk waren de foto’s die ik ervan kreeg.
Ik schud mijn hoofd om de pijnlijke gedachten te verjagen.
De dokter noteert weer iets en ik besef me dat ze mijn hoofdschudden beschouwt als een ‘nee.’
‘Je zult voorlopig even moeten blijven, je hebt twee gebroken ribben, een hersenschudding en een gebroken voet.’
Terwijl ze het zegt voel ik ineens de pijn, ik kijk verrast op.
De dokter glimlacht even, ze kijkt weer in haar map.
‘Gewoon uit pure nieuwsgierigheid,’ zegt ze, ‘Weet je toevallig hoe je aan dat litteken op je rechter schouder komt? Het is erg groot.’
Ik haal mijn schouders op.
‘Echt niet? Het is namelijk heel ouderwets gehecht. Vakkundig, ongetwijfeld door iemand die zijn vak verstaat, maar wel hopeloos ouderwets.’
Langzaam schud ik mijn hoofd heen en weer, ‘Nee,’ fluister ik.
‘Weet je hoe oud je bent?’
Ik glimlach, ‘Ja!’ zeg ik, ‘ik ben 15!’
De dokter bekijkt me kritisch, ‘Dan ben je klein voor je leeftijd, wel ontzettend gespierd.’ zegt ze, ‘Doe je aan sport?’
Zwijgend haal ik weer mijn schouders op, maar ik besluit wel om dat niet te vaak te herhalen.
Het doet pijn.
‘We komen er nog wel achter,’ zegt ze.
Met die woorden sluit ze de eerste ondervraging af.
 ‘Voorlopig moet je goed rusten,’ zegt ze en daarna  vertrekt ze.
De zuster schudt mijn kussen op en stopt me in, ‘Probeer nog maar wat te slapen,’ zegt ze, ‘Je zult wel moe zijn.’
Haar woorden lijken magisch te werken, ik voel de vermoeidheid toenemen en ik sluit mijn ogen.
 
Mijn verhalen: 1. De Hostium (Voltooid)  2.Water (Voltooid)

PhoenixPhee

  • **
  • Berichten: 815
    • Bekijk profiel
« Reactie #8 Gepost op: 04 juli 2014, 19:29:54 »
Ik wil meer! (:
Writing is sharing a part of your soul with the world  Drakenrijder

Hellooooo

  • **
  • Berichten: 863
    • Bekijk profiel
« Reactie #9 Gepost op: 04 juli 2014, 21:58:16 »
Dit is het laatste deel van hoofdstuk 1!
------------------------------------------------------------


‘Laan der Gevallenen’ staat er op het straatnaambordje dat ik passeer, ik loop over een breed zandpad.
Aan beide kanten van het pad staan gigantische bomen, zachtjes deinen ze mee op het ritme van de wind.
De weg leidt naar het kerkhof.
De doodse stilte is overweldigend.
Het begint al te schemeren, de frisse bries laat mijn haar bewegen.
Een rilling trekt door mijn lichaam en ik duik nog wat dieper in mijn mantel.
De kap trek ik ver over mijn hoofd.
Het kost veel moeite om een stap te zetten, tergend langzaam kom ik vooruit.
Ik zie de eerste grafstenen opdoemen, ze zijn oud.
De datum van overlijden is hetzelfde.
Deze Strijders zijn ongetwijfeld omgekomen in dezelfde strijd.

Ineens voel ik ergens een lichte pijn en ik houd mijn pas in.
Mijn vingers, realiseer ik me, ik kijk naar beneden.
Ik heb me gesneden aan een doorn van de witte roos die ik heb meegebracht.
Onbewust te hard geknepen.
Verrast kijk ik naar het bloed wat uit het wondje komt, het is veel voor zo’n kleine schram.
Ik besluit mijn weg te vervolgen, er is weinig tijd.
Voor de avondklok van tien uur moet ik weer terug zijn.

Stap voor stap, meter na meter, kom ik dichter bij mijn doel.
Ik lees de teksten op de grafstenen die ik passeer, ‘Hier ligt J253, een dapper Strijder.’
‘Hier rust J435, hij is niet voor niks gevallen.’
‘Dit is de laatste rustplek van J467, zijn dood zal gewroken worden!’
Bij sommige graven liggen verse bloemen, anderen zijn overwoekert.
‘Respect, trouw en eerlijkheid waren de eigenschappen de onze J503 bezat, hij kreeg de dood er voor terug.’
‘J548 verloor misschien zijn leven, hij redde de anderen.’
‘Rust zacht J598.’
De teksten maken me droevig, zelfs na hun dood kregen ze hun naam niet terug.
Zal ik de mijne ooit nog terug krijgen?

Er staat al iemand bij het graf waar ik heen wil en zwijgend ga ik naast haar staan.
Ze kijkt heel even op en ze glimlacht.
Ik weet dat ze het waardeert dat ik er ben.
In deze stilte is elk gesproken woord overbodig.
Geen enkel woord zal tot een nuttige conversatie leiden, lichaamstaal zegt genoeg.
Ik leg de witte roos neer op het graf.
Levina volgt mijn voorbeeld met een rode roos.
In gedachten verzonken staan we naast elkaar.
Ieder hoort haar eigen herinneringen.
Ze zijn prachtig, ik realiseer me hoe geweldig de tijd samen is geweest.
En daarom voel ik ook de aanwezigheid van dat gapende gat, de pijn en ook de angst diep in mijn hart.
Stel dat er nog iemand volgt? Wat doe ik dan?
Nog meer gaten kan mijn hart niet meer verdragen.
De avondklok luidt, we moeten terug.

‘Meisje, meisje, wakker worden!’
Ik voel hoe iemand aan mijn schouders schudt.
 
Zwijgend draaien we ons om, gezamenlijk lopen we terug.
Arm in arm, als twee oude vrouwen.
Elke stap verwijderd ons verder van het graf en brengt ons dichter bij de werkelijkheid.

‘Open je ogen lieverd!’
Iemand tikt op mijn wang.
 
De stilte maakt plaats voor rumoer, de rumoer van het dagelijks leven.

Ik open mijn ogen, zuster Maartje kijkt me bezorgt aan.
‘Gaat het wel goed lieverd?’ vraagt ze, ‘had je een nachtmerrie?’
‘Nee,’ antwoord ik terwijl ik terug dacht aan mijn droom.
‘Je schreeuwt in je slaap,’ zegt Maartje, ze leek niet erg overtuigt door mijn antwoord.
‘Alles is goed,’ zeg ik.
Zuster Maartje knikt even, ‘Als er iets is, kun je op die rode knop drukken,’ zegt ze, ‘Dan kom ik zo snel mogelijk.’
Met een vlugge pas verlaat ze mijn kamer.
 
Een paar weken en vele kruisverhoren later word ik genezen verklaard.
Dokter van der Boei komt op de rand van mijn bed zitten.
Ik zie aan haar dat ze geen leuk nieuws komt brengen.
‘Meid,’ begint ze, ze spraken me allemaal maar aan met meid, meisje of lieverd, aangezien niemand mijn naam wist, ‘Je bent genezen, maar we kunnen je ouders niet vinden. Daarom hebben we besloten dat je tijdelijk wordt opgenomen in een pleeggezin, zij zullen je een thuis geven totdat er meer bekend is over jouw verleden.’
‘Waar ga ik dan heen?’
‘We wilden je eerst in de buurt van Maastricht houden, maar er was nergens plek. Daarom zal je voorlopig in Assen wonen.’
Mijn hart maakt een sprongetje van opluchting, Assen is ver weg!
Daar zal de Hostium me voorlopig niet kunnen vinden.
Ik glimlach naar de dokter, ‘Dank u wel voor alles.’
‘Graag gedaan,’ zegt ze.
Ik zie aan haar gezicht dat ze liever meer had willen doen, dat ze mijn ouders had willen vinden.
Maar voor mij heeft ze in feite het maximale betekend en ik hoop dat er ooit een dag komt dat ik haar dat kan vertellen.
Zodat ze niet meer denkt dat ze heeft gefaald.
Ze heeft me beter gemaakt en een thuis gevonden op grote afstand van de Hostium.
Voorlopig ben ik veilig.
 
De deur gaat open en ik zie een echtpaar binnenlopen, ze zijn al vrij oud, zeker over de 50.
‘Dit zijn meneer en mevrouw de Waard, zij zullen je voorlopig in huis nemen,’ zegt de dokter.
Ik glimlach naar het echtpaar en beiden glimlachen terug.
Mevrouw de Waard loopt naar me toe en omhelst me.
‘Je bent welkom lieverd!’ zegt ze.
Meneer de Waard knikt instemmend.
Een warm gevoel trekt door me heen, als ik nog kon huilen zou ik nu gehuild hebben.
Mijn verhalen: 1. De Hostium (Voltooid)  2.Water (Voltooid)

PurpleBerry♥

  • *****
  • Berichten: 24.165
    • Bekijk profiel
« Reactie #10 Gepost op: 05 juli 2014, 11:13:12 »
Owh geweldig dat je weer aan dit verhaal schrijft!
Ik volgde het toen ook al

Dus bij deze, ik volg :)

Blair

  • **
  • Berichten: 493
    • Bekijk profiel
« Reactie #11 Gepost op: 05 juli 2014, 11:23:47 »
Ik volg!  :bounce:

seahorse

  • **
  • Berichten: 261
    • Bekijk profiel
« Reactie #12 Gepost op: 05 juli 2014, 19:56:23 »
Leukkk :)
I recall going madly in love with you and I recall pledging my sole devotion to you
(I used to be seahorse)

Lancelot

  • ******
  • Berichten: 31.620
  • Armored.
    • Bekijk profiel
« Reactie #13 Gepost op: 05 juli 2014, 20:16:44 »
JE BENT WEER BEGONNEN IK VOLG WEER OH GOD IK HOU HIERVAN

*capslock uit*
S.O.S. | Sum haats Kim help

Robin

  • **
  • Berichten: 122
    • Bekijk profiel
« Reactie #14 Gepost op: 06 juli 2014, 11:12:10 »
Leuk ik volg ook!

Hellooooo

  • **
  • Berichten: 863
    • Bekijk profiel
« Reactie #15 Gepost op: 06 juli 2014, 14:10:04 »
Wat super leuke reacties allemaal!! Bedankt! :D
------------------------------------------------------------------


Hoofdstuk 2
Ik sta midden in mijn nieuwe kamer, hij is vrij groot.
Van meneer de Waard mag ik de kamer verven als ik wil, ondanks het feit dat hij goede hoop heeft dat ik snel terug kan naar huis.
‘Ik weet zeker dat je ouders hopeloos naar je op zoek zijn,’ zei ook mevrouw de Waard.
Ik had geglimlacht en instemmend geknikt.
Meneer en mevrouw de Waard hebben nog drie kinderen, zij zullen vanavond pas thuis komen zodat ik eerst even aan mijn nieuwe huis kan wennen.
 
Ik kijk naar het schilderij aan de muur, het is duidelijk door een kinderhand geschilderd.
Op de tekening staat een huis, in alle kleuren van de regenboog.
Ook de zon is aanwezig, boven in de hoek, ze lacht.
Op de voorgrond staan vijf mensen afgebeeld, allen zwaaiend en met een grote glimlach.
Hun gezichten zijn gewend naar de zon.
Ik realiseer me dat die mensen het gezin de Waard zullen moeten voorstellen.
Er is iets in de tekening wat me aantrekt, is het de zon?
Of  de blijdschap die de tekening uitstraalt?
Ik kan er niet achter komen.
Mevrouw de Waard komt binnen, ‘Hier heb je schoon beddengoed,’ zegt ze.
Ze komt naast me staan, ‘Mooie tekening hé,’ glimlacht ze, ‘heeft Eva gemaakt op de basisschool, haar juf was diep onder de indruk.’
‘Dat snap ik,’ zeg ik, ‘hij is heel kleurrijk.’
‘Ja,’ glimlacht mevrouw de Waard, ‘haar juf zei ook al dat Eva een buitengewoon gelukkig, behulpzaam en enthousiast meisje was.’
Ik glimlach.
‘Ik ga weer naar beneden, als je hulp nodig hebt kun je me roepen,’ zegt mevrouw de Waard.
‘Is goed.’
 
Ik loop naar het raam en open het.
Aan beide kanten staan huizen, allen dicht op elkaar geplakt.
Auto’s rijden er continu doorheen, eentje stopt midden op de weg om te praten met een meneer die net zijn stoep aan het aanvegen is.
Aan de andere kant van de weg spelen kinderen, ze hebben een hinkelbaan getekend.
Een poosje geniet ik van het geluid van hun vrolijke stemmen.
Ik ben blij dat ik zover weg ben van Limburg, de provincie waar de Hostium het meest actief is.
Hoewel ik bijna zeker weet dat het niet lang meer zal duren voordat ook Noord-Brabant last zal krijgen van de Hostium.
Het geluid van gehuil bereikt mijn gedachten,één van de hinkelende meisjes is gevallen.
Een moeder komt naar buiten rennen en tilt haar dochter op, samen verdwijnen ze naar binnen.
De overige meisjes blijven beduusd achter.
Hoe oud zouden die meiden zijn? Negen? Tien?
Ongeveer net zo oud als ik toen het allemaal begon.
Ik sluit het raam en loop richting het bed.
 
Het beddengoed ligt op het bed, twijfelend pak ik het op.
Ik bekijk de lappen stof, in één van de lappen herken ik de vorm van het matras en met wat gerotzooi doe ik het er omheen.
Het andere lap stof is heel klein, er zit een gat aan de zijkant en ik prop het kussen erin.
Daarna doe ik de deken in de grote lap stof, het lukt niet goed.
Ik geef het op en gooi de deken, half in de lap stof, terug op het bed.
Mijn blik dwaalt nog één keer door de kamer en dan besluit ik naar beneden te gaan.
 
Mijn verhalen: 1. De Hostium (Voltooid)  2.Water (Voltooid)

PhoenixPhee

  • **
  • Berichten: 815
    • Bekijk profiel
« Reactie #16 Gepost op: 06 juli 2014, 18:01:23 »
Weer mooi geschreven! Verder (:
Writing is sharing a part of your soul with the world  Drakenrijder

Hellooooo

  • **
  • Berichten: 863
    • Bekijk profiel
« Reactie #17 Gepost op: 06 juli 2014, 21:19:02 »
Bedankt! Nog een laatste stukje voor vanavond!
------------------------------------------------------------------------------


Mevrouw de Waard staat in de keuken, ze zingt tijdens het koken.
Ik geniet van haar vrolijkheid.
Wanneer ze me ziet schrikt ze, ‘Oh sorry,’ zegt ze, ‘ik had je niet zien aankomen.’
Ik glimlach, ‘Ik heb ook niet gezegd dat ik er was.’
Mevrouw de Waard schiet in de lach, een heldere lach heeft ze.
Ik krul mijn mondhoeken wat omhoog, om te laten merken dat ik het ook grappig vind.
Meneer de Waard komt de kamer binnen lopen. ‘Hebben we ons eigenlijk al voorgesteld?’ vraagt hij aan mij.
Ik schud mijn hoofd.
‘Ik ben Jan,’ zegt hij, ‘en die zangeres is Betty.’
Ik glimlach, ‘Ik heb helaas geen naam.’
‘Misschien is het een idee om je een tijdelijk naam te geven?’ stelt Jan voor.
Betty knikt instemmend, ‘Welke naam zou je mooi vinden?’
Ik haal mijn schouders op. ‘Ik weet het niet zo goed, heeft u misschien een suggestie?’
Heel even kijkt Jan aarzelend naar Betty, ‘Ik heb Lily altijd een erg mooie naam gevonden,’ zegt hij.
Betty kijkt naar mij, ‘Zo hadden wij ons vierde kind willen noemen, ik kreeg echter een miskraam, dus ons meisje overleed.’
‘Wilt u wel een nieuwe Lily dan?’ vraag ik.
Het echtpaar knikte instemmend.
‘Oké,’ antwoord ik, ‘dan zal ik Lily heten.’
Ergens was ik blij met die naam, Lily begint net als Leona met de letter L.
Het heeft iets vertrouwds.
 
Rond een uur of zes stappen er twee jongens het huis binnen, beiden zijn duidelijk ouder dan ikzelf.
‘Hi,’ zegt de oudste terwijl hij me de hand schudt, ‘ik ben Lucas.’
Wanneer Lucas mijn hand loslaat pakt de jongste jongen hem direct weer vast, ‘Ik ben Alex,’ zegt hij.
Meneer de Waard, Jan, pakt me bij mijn schouders en zegt: ‘Jongens, dit is Lily, zij zal bij ons wonen totdat haar eigen ouders zijn gevonden.’
‘En als die nooit gevonden worden?’ vraagt Alex.
‘Dan blijft ze bij ons,’ antwoordt Lucas voordat Jan iets kan zeggen.
 
‘Het eten is klaar!’ roept Betty, om vervolgens een aantal dampende pannen op tafel te zetten.
‘Hmmm,’ snuift Lucas, ‘dat ruikt heerlijk ma!’
We lopen snel richting de eettafel en schuiven aan.
Betty schept mijn bord helemaal vol, ik kijk verbaast naar wat erop ligt, ik ken het niet.
Wanneer Alex mijn blik ziet zegt hij: ‘Poffertjes! We zijn misschien geen kind meer, maar het blijft heerlijk!’
Ineens herken ik die rare kleine ronde dingen, vroeger was het één van mijn lievelingsgerechten, maar de afgelopen vijf jaren was ik vergeten hoe het smaakt.
Ik merk dat Betty me enigszins bezorgd aankijkt, ik glimlach, ‘Inderdaad heerlijk!’ zeg ik.
Ik gooi er wit spul op, ik kan me even niet meer herinneren hoe het heet, maar het smaakt erg goed.
Mijn verhalen: 1. De Hostium (Voltooid)  2.Water (Voltooid)

Perronita

  • *****
  • Berichten: 13.855
  • Darling, I'm a nightmare dressed like a daydream.
    • Bekijk profiel
« Reactie #18 Gepost op: 06 juli 2014, 22:57:48 »
Ik volg !
Space was just a word made up by someone who's afraid to get too close.

PhoenixPhee

  • **
  • Berichten: 815
    • Bekijk profiel
« Reactie #19 Gepost op: 07 juli 2014, 10:36:15 »
Verder! ^^  :aanbid: :aanbid:
Writing is sharing a part of your soul with the world  Drakenrijder


Hellooooo

  • **
  • Berichten: 863
    • Bekijk profiel
« Reactie #21 Gepost op: 08 juli 2014, 12:06:16 »
Wat een leuke reacties weer! Geeft echt een boost haha
Het eerste hoofdstuk van het vervolg op de Hostium is ook af nu. Door jullie krijg ik echt enorm veel motivatie om verder te schrijven :D

-------------------------------------------------------------------------


Na het eten ruimen Lucas en Alex samen de spullen op, toen ik opstond om te helpen werd ik direct terug geduwd in mijn stoel.
‘Nee, nee Lily,’ zei Lucas, ‘dat doen wij wel even!’
Wanneer alles is opgeruimd vraagt Alex wat we willen drinken.
De keuze is enorm: ranja, Coca Cola, Dubbel Fris, Fanta, koffie of thee.
Ik schrik terwijl ik me realiseer dat ik de meeste dranken niet ken of niet meer weet hoe ze smaken.
‘Koffie,’ zeg ik.
Dat ken ik tenminste, de afgelopen vijf jaar leefde ik op koffie en water.
Lucas kijk verbaast mijn kant op, maar Jan schiet in de lach, ‘Nog een koffiedrinker Betty!’
Betty schudt moedeloos haar hoofd, ‘Ach ja, een koffiedrinker meer of minder maakt ook niet meer uit.’
Tijdens het drinken word het alledaags nieuws besproken, Alex heeft een onvoldoende op Nederlands en baalt daar zo te merken flink van, Lucas daarentegen praat uitgebreid over een opdracht voor zijn studie.
Jan en Betty luisteren vrolijk en geven hun zonen zoveel mogelijk adviezen.
Ik denk terug aan vroeger en vraag me af of mijn ouders dat ook zo gedaan zouden hebben, vast wel besluit ik.
Ik heb altijd gehouden van mijn ouders.
‘Wat doe jij voor school Lily?’ vraagt Lucas.
Ik schrik op uit mijn gedachten, ‘Eh sorry?’ vraag ik.
‘Wat doe jij voor school, welk niveau?’ herhaalt Lucas zijn vraag.
Ik kijk hulpeloos te tafel rond, ik ben gevangen genomen door de Hostium toen ik in groep 7 zat, maar dat kan ik natuurlijk niet vertellen.
Betty besluit me te redden, ‘Daar komen we vast snel achter!’
‘Hoe oud zijn jullie eigenlijk?’ vraag ik aan Lucas en Alex om de aandacht van mij af te halen.
‘Ik ben 17 en Lucas is 19,’ glimlacht Alex.
Ik knik, zo had ik ze beiden ongeveer ingeschat.
 
De deur slaat open en er komt een meisje binnen stappen, hoewel het eerder een jonge vrouw is.
Ze heeft net zo’n vrolijke en lieve uitstraling als Betty.
Het meisje trekt haar jas uit en loop direct op me af, ‘Hee meid,’ zegt ze, ‘welkom in huize de Waard! Ik ben Eva en ik ben 22.’
Ik glimlach terwijl ik haar hand schud, ‘Aangenaam, ik ben Lily, 15.’
Het valt me ineens op dat Lucas heel sterk op zijn vader lijkt, gitzwart haar en donkere ogen en Eva heel erg op haar moeder lijkt, blond haar met blauwe ogen.
Alex is een mix, hij heeft blond haar met ontzettend donkere ogen.
Ikzelf ben heel anders, met mijn bruine haren en groene ogen.
 
Het is al laat wanneer ik voor het eerst gaap, ik word loom van de warmte en vriendelijkheid die in dit huis overheerst.
Heel anders dan de houten schuren die ik gewend ben.
‘Ben je moe Lily?’ vraagt Eva.
Ik knik, ‘Een beetje,’ beken ik.
‘Ik zal wel even met je mee lopen naar boven, ik heb nog iets voor je.’
Ik kijk haar nieuwsgierig aan terwijl ik achter haar aan loop.
 
Op mijn kamertje aangekomen geeft ze me een boekje.
Het is diepblauw, met een prachtige zilveren vlinder.
Mijn verhalen: 1. De Hostium (Voltooid)  2.Water (Voltooid)

Lianne

  • ***
  • Berichten: 1.147
  • The only limits in life are the ones you create.
    • Bekijk profiel
« Reactie #22 Gepost op: 08 juli 2014, 12:18:35 »
Jeaaaah, je bent terug! Ik heb dit verhaal eerder (half) stil gevolgd!
Ik vond het jammer dat je nooit verder ging toen, maar ga je zeker nu weer volgen!
Echt superleuk!
I fell in love the way you fall asleep: slowly, and then all at once. - John Green

PhoenixPhee

  • **
  • Berichten: 815
    • Bekijk profiel
« Reactie #23 Gepost op: 08 juli 2014, 13:24:50 »
Leuk stukje weer! Verder ^^
Writing is sharing a part of your soul with the world  Drakenrijder

Hellooooo

  • **
  • Berichten: 863
    • Bekijk profiel
« Reactie #24 Gepost op: 09 juli 2014, 15:32:46 »
Wat leuk dat je het weer volgt @Lianne! Deze keer maak ik het af haha. En dankjewel @Sanne_Me! :D
-------------------------------------------------------------------------------------------------


‘Ik dacht dat dit je misschien kan helpen met je geheugen, je kunt hier alles in op schrijven wat je wilt en natuurlijk zit er een slot op,’ zegt ze lachend.
Ik maak het slot open en blader door de lege bladzijden, ‘Wauw…’ zeg ik, ‘wat prachtig! Dankjewel Eva!’
Heel even voel ik de neiging om te buigen, zoals ik gewend ben om te doen vanuit respect, of omdat het moet, maar ik weersta de neiging.
Buigen hoort niet in deze wereld.
Eva kijkt naar mijn bed en schiet in de lach, ‘Jeetje, Lily, je hebt er een rotzooi van gemaakt!’
Ik grinnik maar wat.
Eva loopt naar mijn bed toe en trekt alles er af, ze laat me zien hoe ik een bed opmaak.
‘Eerst het hoeslaken, dan de kussensloop en tot slot het dekbedovertrek,’ zegt ze terwijl ze het voordoet.
Eva zet een stap achteruit en bewonderd haar werk, ‘Zo,’ zegt ze, ‘dat ziet er een stuk beter uit!’
Ze draait zich naar me om, haar blik glijdt over mijn kleding.
‘Loop je nu in oude kleding van mij?’ grinnikt ze.
‘Ja,’ knik ik, ‘ik had alleen die ziekenhuisjurk.’
‘Daar regelen we binnenkort nog wel wat voor.’
‘Hoeft niet hoor,’ zeg ik, ‘het zit wel prima.’
‘Het is je allemaal te groot.’
‘Ik groei nog wel!’ grijns ik.
Eva schiet in de lach.
Ineens geeft Eva me een knuffel, ‘Welkom Lily,’ zegt ze, ‘ik hoop dat je je hier thuis zult voelen!’ en na die woorden draait ze zich om en verlaat de kamer.
 
Voorzichtig blader ik door het boekje wat ze me gegeven heeft.
‘Hier schrijf ik alles in op,’ fluister ik tegen mezelf, ‘alles.’
Wanneer ik even opkijk valt mijn blik weer op het schilderij, ik loop er na toe.
Nu valt het me op dat er bovenin, vlakbij de zon, nog een klein kindje is getekend.
Het is amper te zien, maar toch is het er, uiterst licht getekend.
Ongetwijfeld de echte Lily.
Heel voorzichtig aai ik met mijn vinger over het baby lijfje.
Onderaan het schilderij staat er in een hoekje ‘Eva-Linde’ neer gekrabbeld.
Ik ben benieuwd of de juf ook dat babylijfje had ontdekt, zou Eva echt zo gelukkig zijn geweest als haar juf had gedacht?
 
Ik draai me weer om en loop naar het bureau, het staat aan de muur tegenover het bed.
Mijn boekje leg ik op het bureaublad, zelf laat ik me in de stoel glijden.
In een lade vind ik een pen.
Ik klik hem open en denk even na, zal ik het echt doen?
Mijn hele leven beschrijven?
Maar waar moet ik dan beginnen?
‘Begin altijd bij het begin,’ hoor ik Levina zeggen in mijn gedachten.
‘Waar is het begin?’ vraag ik hardop.
‘Elk leven begint met een geboorte, het krijgen van een naam.’
Ik zet mijn pen op het papier en begin te schrijven.
Mijn verhalen: 1. De Hostium (Voltooid)  2.Water (Voltooid)