Auteur Topic: Algemeen gedichten topic  (gelezen 15746 keer)

SundayMorning

  • ***
  • Berichten: 2.666
    • Bekijk profiel
« Reactie #75 Gepost op: 02 februari 2018, 22:00:28 »
tips zijn welkom!


waar is die tijd gebleven
waarin donderwolken niet in mij zweefden
maar rustig aan de hemel bleven kleven
gewoon op die plek
waar ze altijd zweefden






berg het
in hokjes
achter deurtjes
in laatjes


verstop het
in vlotte praatjes
over het weer
en over hoe je weer
je lunch vergat


en laat het
er niet zijn
verstop het
tot het verdwijnt
in hokjes
achter deurtjes
in laatjes
onder de grond
BLOG - TUMBLR there is no end to the madness i feel

Lee

  • *
  • Berichten: 7
    • Bekijk profiel
« Reactie #76 Gepost op: 05 februari 2018, 17:36:39 »

Zielsverwant


Een zwarte vogel
huilt
wanneer de wolken
donker worden.
De regen verminkt
de wereld.
Mijn zicht vertroebelt
mijn ogen in een
waas.


Als het kloppende hart
in het midden van de aarde
wist hoe ik me voelde
dan was dit
haar antwoord.

kopjechino

  • Global Moderator
  • *****
  • Berichten: 17.624
    • Bekijk profiel
« Reactie #77 Gepost op: 02 april 2018, 09:58:33 »


Topic samengevoegd met algemeen topic!
Like, I feel like every year has a new energy, and I feel like this year is really about, like, the year of just realizing stuff. And everyone around me, we're all just, like, realizing things

Himeros

  • ***
  • Berichten: 4.446
    • Bekijk profiel
« Reactie #78 Gepost op: 10 augustus 2018, 21:35:20 »
Vrijdagavond

Elke keer weer hetzelfde liedje,
De monster die weer op zijn actiefst is
Doordeweeks knaag hij aan je: het donkere, stroperige gevoel die dit monster achterlaat op je hart. Zich daarna verspreid naar de rest van je lichaam en daarna je hoofd. Bij je hoofd trekt dit monster zich naar binnen en maakt alles een plakkerige massa. Alles wat je hoort, proeft, ziet en ruikt blijft plakken aan je hersenen. Je kunt niks meer. Je onthoudt niks meer. Je hoort niks meer. Je proeft niks meer. Je ruikt niks meer. Alle nieuwe informatie gaat dwars door je heen. Jij zit opgescheept met dit monster, eigenlijk elke dag, maar vanaf vrijdagavond tot en met zondagavond is het zijn actieve periode. Het maakt je gek. Elke nanoseconde, seconde, minuut, uur en dag. Het zorgt ervoor dat je moeilijk vooruit beweegt. Je wordt sneller moe en je raakt in paniek. Hoe kom ik van deze ellende af? Dit monster kent geen genade. Zijn naam is Depressie.



Wilde even gewoon wat bagger uit mijn hoofd gooien maar wist niet waar ik dit kon plaatsen.

Zou graag willen weten wat je ervan vindt
« Laatst bewerkt op: 10 augustus 2018, 21:43:33 door Taco »

Himeros

  • ***
  • Berichten: 4.446
    • Bekijk profiel
« Reactie #79 Gepost op: 22 januari 2019, 16:43:01 »
[font=Arial]I want to be something different. [/font]
[font=Arial]Some unique kind of creature. [/font]
[font=Arial]I want to rise higher than the Mount Everest. [/font]
[font=Arial]Look down at all the people who treated me inappropriately.[/font]
[font=Arial]I want to show them all my talents and passions. Show them who I really are. I’m not a loser, I might not be a work of art.[/font]
[font=Arial]But I’m trying to become the best version of me. I want to meet people who appreciate my different personality. I am sophisticated soul.[/font]
[font=Arial]
[/font]

Gülçan18

  • *
  • Berichten: 8
    • Bekijk profiel
« Reactie #80 Gepost op: 21 juli 2019, 04:11:44 »


                                   .





                                            En het Maanschijnsel liet de Mist zien
                                            --------------------------------------------

                                                             Door: Gülçan


                                            Weet de Blauwe Roos dat ze op haar mooist is in de Zomer,
                                            Beseft het zorgeloze kind, de betekenis van waar het naar staart,       
                                            een der Roodste Zonsopkomsten.

                                            En zou het zo zijn dat net als 't Leven het meeste bestaat uit pure
                                            instandhouding, die net ls de Druif gewin zet op groei...
                                                                                                                           
                                            Om op een oude dag,de Bast droog maar de druiven Heerlijk;
                                            zijn laatste fase in treed:

                                            Het spruiten in de prille Lente,
                                                                                       de Cyclus rond,
                                                                                       als de Levens Lemniscaat,
                                                                                       gelijk de zaden van een leven,
                                                                                       voor een leven.
                                           
                                           Als het Zomers dragen van hun trotse Tooien,
                                           zijn de Witte Eiken het kleine kind,
                                                                                      de Druiven moeten alleen dat.

                                           Daar, de onoverbrugbare rivier Delta, De Planten eigens.
                                           het verschil: Flora, Fauna en ons Alpha wezens;
                                           Wij hebben een Perceptie, waren wij zonder, dan waren we gelijk
                                           de Druif en het Kind.

                                          'Het kind moet je behouden' zeggen de oude
                                          Wat is jou werpeling meer dan de sierlijk, 
                                          woekerende Witte Druif?
                                           
                                          In Gods ogen is de Witte Druif,
                                          gelijk aan 's mens worpeling.
                                         
                                          En het is Gods plan, Altijd geweest;
                                          De liefde tussen de trotse Witte druif en de kleine jongen,
                                          De kleine jongen leert sap te maken,
                                          Het kind wordt een man, de druif zowat een boom,
                                          op het hoogtepunt van hun levens maken ze Witte Mist,
                                          Mist als een wonder,
                                          Wijn. Uit samenspel, het delen der ervaringen, Percepties...

                                          En het Maneschijnsel liet de Mist zien, dat betekende niets anders
                                          dat de Mist aan het vertroebelen, vervagen was.
                                          Zo heeft alles meerdere kanten, altijd.
                                          Hoe duister kan de Mist wel niet zijn?
                                          Onze Zon schijnt naar de Maan, en zij naar ons; zonder de Maan
                                          enkel nog de spikkels blauw licht die de Zeevonk de opkomende
                                          golven in een Blauw Turkwaas op doen lichten.

                                          Perceptie. De Essentie om en van te Leven, nu Empathie.
                                          Het maakt het leven aangenaam, ja, je wordt er goed in...
                                          Meng ze te samen, beiden Singulariteiten zijn, ja alle mogelijke
                                          Onmogelijkheden zijn verklaren simpel waarom wij mensen
                                          God niet helemaal begrijpen. Frequent.
                                          Om ons menselijk niveau aan te wijzen zegge men:

                                                       "Weet een Mier wat de maan is..."
 
     
                                                  .                                       
                                                                    ----------------
                                                                                     
   
                                                                                       
 
                 
                                           
                                           
                                           
                                           
Gülçan18

Gülçan18

  • *
  • Berichten: 8
    • Bekijk profiel
« Reactie #81 Gepost op: 21 juli 2019, 04:49:17 »



                                                           Mijn Graf liefde
                                                           -----------------

                                                                Gülçan


                                Onder een Purperen Maan en verborgen onder een dikke
                                Mist is een plek van Serene Stilte.
                                Hier spreekt Niemand, hun namen staan geschreven op de
                                scheve, bemoste Stenen.
                                Hier liggen de overblijfselen van degenen die gegaan zijn
                                naar de plaats waar de Ondoden over Dromen.
                                Al de Stenen hebben hun Stille plicht, zij maken de gevallenen Levenden.
                                Wij willen naar de Andere kant gaan, wij Haaten deze kant.
                                Hier vinden wij elkaar, en vieren we de Schaduw Romantiek,
                                gepassioneerd en in een Terminale omhelzing ontmaagden wij
                                een koud, nattig Graf.
                                Onder een Purperen Maan. Niemand spreekt hier.
                                Alleen de Raven en de groep Kraaien bekijken ons.
                                Een Gothic Romance is te sterven in je geliefdes armen, gekleed in de
                                Donkere Nacht, liggend op een graf.
                                Wij willen reizen naar de andere kant, wij haten deze kant.
                                De stenen hebben allemaal hun plicht, in Stilte.
                                Een dag in Toekomstland zullen zij onze langzaam vervagende namen
                                in de eroderende stenen dragen,
                                de namen die langzaam maar zeker vergaan zullen, net als de Mist die
                                verdwijnt als de Koude morgen komt.
                                Een Gotische Romance is als te sterven in je geliefdes armen, steeds killer.
                                Een Gothische dood is te sterven, Niet als de vrezers voor het eind,

                                Een Gothisch Leven is Leven net als een Kunst:te sterven als een nieuwe

                                                                           Start
                                                                       
                                                               ------------------------

   



                                 
Gülçan18

Gülçan18

  • *
  • Berichten: 8
    • Bekijk profiel
« Reactie #82 Gepost op: 31 juli 2019, 15:02:20 »



                                                Au Coeurt de la Paris, les Etoilles se reposer
                                                -------------------------------------------------

                                                                         Gülçan
                                   

                                                Lutetia werd Paris, Eeuwen ingebed in het midden der drukte.

                                                Hier ben ik aangekomen om mijn Dromen te zien.
                                             
                                                Omringt door het struweel, eigenlijk onzichtbaar gelegen in 't Hart

                                                van dees ' metropool sta ik voor de Victoriaanse Poort.

                                                Hier de rustplaats der Zielen, in leven gehouden door Les Parisiennes

                                                die de bewakers van de Ziel, de Zwerfkatten. Zij tieren welig en

                                                laven zich aan hun dagelijkse schoteltje melk met brokjes.

                                                'l Histoire se répète, Doden blijven komen,

                                                blijven zij ook in herinnering?

                                                'Père la Chaise' opent haar hart voor mij, eenmaal de Poort

                                                voorbij: de tand des tijds laat haar Ware Aard zien,

                                                omringt door verwildering behoeden de woeste bossages en oude

                                                bomen de scheve, kromme, bijna vergane stenen.

                                                Hier in het hart van Paris, een verzameling vergane, ja vaak

                                                compleet incognito Stenen.

                                                Père la Chaise, de stenen vergaan,

                                                de plekken nog zo levend als toen de begravene nog leefde,

                                                het zijn hier de stenen die de herinnering aan een Geliefde

                                                een Plaats geven, een plaats om terug te keren en in liefdevolle

                                                contemplatie te mijmeren over...

                                                Groot is het zwijgende hart van Paris, stil,

                                                omringt door de Melancholische Nocturne van de Zanglijster.

                                                Dwalend over oude, vergane stenen paadjes,

                                                zie ik frequent 'Jim' , of 'Oscar' in steen gekerfd, dit om de

                                                verloren aanbidders  hun idool helpen te kunnen vinden.

                                                De gekraste aanwijzingen brengen mij naar het praalgraf van:

                                                ' Jim Morrisson ' , wit marmer...warmte in mijn hart,

                                                ik streel zoals duizenden voor mij de buste van Jim.

                                                'Riders on the storm´ , hier heerst de rust die het lied impliceerde.

                                                Een Poes zit op het graf van 'Edith Piaf' , zij heeft zich net

                                                gelaafd aan de goedheid van de 'Oude katten vrouwtjes.

                                                De Poes ziet dat het goed is; ik trek verder...

                                                'Oscar Wilde' , een der dichters die nog animerend daar zijn.

                                                De weg kwijt...

                                                Een Japans meisje met een koffer met een electrische Piano,

                                                mijn vraag naar mijn geliefde componist zijn laatste rustplaats

                                                beantwoord ze met een glimlach en een korte knik naar rechts.

                                                ' Frédéric Chopin ' ,

                                                Een Japans meisje, Ik, twee liefdes voor dezelfde Componist.

                                                We zijn alleen, ik ga tegen een boom zitten en voel.

                                                Bijzonder en eenmalig, wat nu gebeurt.

                                                Het meisje plaatst haar piano naast het graf van 'Onze' Chopin,

                                                bij de eerste tonen zwijgt zelfs de Zanglijster.

                                                ' Nocturne nr 9 opus 2 ' , wederzijdse Emotie, herkenning.

                                                De laatste tonen verdwijnen tussen de stenen en de bomen,

                                                Ik zeg tegen haar dat wij, twee Culturen even ' Een ' zijn, maar

                                                in herinnering Eeuwige zielsverwanten zullen zijn,

                                                het Japanse meisje kijk me aan en laat een traan vloeien,

                                                een traan maar...

                                                'Dit was voor mijn overleden vader, dit was zijn wens om hier

                                                ooit naar toe te gaan. Nu is het...'

                                                We omhelzen elkaar, ze zegt met een brok in haar keel dat ze

                                                het een Eer vond mij als luisteraar gehad te hebben.

                                                Mijn laatste woorden waren dat Frédéric Chopin bedoeld heeft

                                                om emoties van vroeger in het nu levend te houden.

                                                Ze maakte een buiging, ik knikte.

                                                En zachtjes begon het te regenen...


                                                                        FIN
                                                                        ---

                                               

                                               

                                               
 
                                                geheel vergane Stenen

                                               

Gülçan18

Gülçan18

  • *
  • Berichten: 8
    • Bekijk profiel
« Reactie #83 Gepost op: 03 augustus 2019, 17:09:08 »


                                                           Tederheid met Gratie
                                                           ------------------------

                                                                    Gülçan


                                           Alleen thuis, verstoring niet ter sprake.
               
                                           We kennen elkaar, maar nog niet Zo. Nieuwe grens.

                                           De film volgen we al lang niet meer, jij raakt mijn vingers aan

                                           die op mijn dijbeen rusten. Contact. Ja, ik wil dat jij teder bent,

                                           teder als mijn vingers onderzocht zijn.

                                           Waar gaat jou weg naar mijn lust? Volgt ze het gewone, snelle?

                                           Oh mooie man, spaar mij het snelle: neem me mee naar het

                                           trage, het strelen. Laat me met je mee gaan, neem mijn hand,

                                           draag mij de trap op en vlijt me neer op mijn satijnen bed,

                                           maar spaar me, geniet van mijn lichaam zodat ik dat ook kan.

                                           Nee ik volg de film al lang niet meer, ja dat mag je mijn liefste.

                                           De traptreden in het midden en bij de overloop kraken zoals ik

                                            verwacht.

                                           We liggen nog gekleed onder mijn dekens, toch naast elkaar maar

                                           afwachtend wat komen gaat; wie begint de weg naar het mooie,

                                           glijdende, aaiende en sidderende.

                                           Alleen nog maar gezoend, wel innig: dit meisje wil meer...

                                           Ik ben bereid en ben oud genoeg voor het serieuze.

                                           Jij bent het. jij mooie man, je zet de eerste stap. Ik sta open.

                                           Ineens zijn ze daar: jouw zachte handen strelen over mijn onder

                                           arm.

                                           Overgave. Uit het niets reageer ik. Kleren zijn hier niet gewenst,

                                           Met moeite onder de dekens: trui uit, sokken, broek uit.

                                           En snel met heel mijn lijf de bedekking weer in, mijn hoofd kijkt

                                           je aan. Je moet mijn tedere, maar toch lustige wil naar de

                                           ontdekking van elkaars lichamen aanvoelen. Lieverd, Ga...

                                           Je handen omvatten mijn hoofd, je kijkt in me en al snel

                                           ontmoeten onze lippen elkaar. Olie op het vuur, NU ben ik Echt

                                           Benieuwd wat er zal komen. Lieverd, laat de snelheid weg; leidt me

                                           leidt me naar hoe jij waar van mij houdt, nu halen we er onze

                                           lichamen bij.

                                           Het is zo ver, wij zoenen elkaar innig. Jij ook zonder broek en trui.

                                           Een van je handen ondersteund mijn hoofd terwijl we langzaam

                                           tongen.

                                           Ineens wordt je heftig, een seconde maar: je slaat het dekbed weg,

                                           daar liggen we in slip, en ik in mijn BH.

                                           Je laat mij op mijn rug liggen en jij licht ernaast, je kijkt me in

                                           mijn ogen terwijl je mijn armen naar boven op het kussen legt

                                           om mijn een na laatste kledingstuk uit te doen.

                                           Ik zie je blik, verwondering, rust. Je kroelt wat door mijn zwarte

                                           haren die ik altijd al onder mijn oksels heb zitten. Zo teder, je ruikt

                                           me, speelt met me; je accepteert me, en bekijkt me.

                                           Hier lig ik voor je, voor jou. Enkel nog gescheiden door een slip.

                                           Rust, tederheid...je houdt woord.

                                           Jij wordt vandaag teder en zacht verwend. Hij zei het en hield zich

                                           aan zijn belofte. Ik. Nu.

                                           Hij legt mijn hoofd zachtjes op mijn kussen en gaat verder met

                                           mijn lichaam te onderzoeken, liefhebben, verwondering, lust

                                           vermengt met het zachte dat het onverwachte doet opbloeien.

                                           Zijn hand ligt net boven mijn slip, waar m 'n Venusheuvel begint,

                                           en naar voren steekt.

                                           Weer verwondering. Nee, hij ziet nu hoe het is als alles vrij gelaten

                                           wordt. Zachtjes streelt hij al de zwarte haren die uit mijn slip groeien.

                                            Hij kijkt me vragend aan...

                                            Doe maar uit lieverd...

                                            Daar lig ik voor het eerst bloot naast een man, jaren ouder.

                                            Voor het eerst sinds tijden zegt hij wat.

                                            Hij wist dat Turkse meisjes erg harig zijn,

                                            teder strelend woelt hij door mijn Vrouwelijke Beharing en zegt

                                            dat ik voor een meisje van 17 wel heel veel schaamhaar heb.

                                            Zijn vingers geven een heerlijk gevoel als ze door mijn bos haar glijden.

                                            Ik blijf een echt Turks meisje, met mij moet je wachten, wachten.
 
                                            Ik geef hem de aanblik van mijn naakte lichaam. Wacht maar.

                                            Bij mijn Vrouwelijkheid nog geen bezoek, geen vingers..laat staan...

                                            Maar er is begrip. Mijn lieverd laat het, heeft respect.

                                            Als teken draagt hij zijn slip. Nee, nu nog niet. Hij begrijpt me.

                                            Wederzijds begrip, een grens.

                                             Maar hij heeft nog nooit zo genoten van een meisje, zonder

                                             meer en vlugger te willen.

                                             Voor het eerst ben ik helemaal bloot bewonderd,

                                             voor het orgasme, gewoon bekeken en gestreeld.

                                             We douchen warm, samen een. Dan zegt hij de woorden die me

                                             de rust brengen waar een meisje op wacht...

                                             Nimmer had hij zo een teder contact, zonder dwang, zonder seks.

                                             En nooit wist hij dat hij boven het gewenste van menig man,

                                             zou kiezen voor een meisje met veel haar.

                                             En ik heb nooit geweten dat wat voor mij normaal is, voor mijn

                                             vriend exotisch en verbazend mooi is.

                                             En mijn donkere bos, ach die blijft lekker daar,

                                             want nu ik weet dat ik word bemind, zelfs zonder maar één mes,

                                             een harig meisje mag ik zijn.

                                             Daarom weet ik nu dat ik val op de oudere jongens,

                                             die kijken niet raar op bij het zien van een behaarde meid,

                                             zo dus mijn eerste ervaring: en nu ik achttien ben al veel verder...

                                             Alleen wat gebleven is ben ik, en ik kan gerust doorgaan met ik,

                                             want ik laat alles harig groeien, en mijn vriend vind het net als mij nu

                                             niet meer dan normaal dat niet alleen jongens, maar ook de meiden

                                             gewoon ook heel harig kunnen zijn.

                                              Je staat nog na te douchen, ik ben al droog; je bekijkt me en lacht

                                              terwijl je fluistert dat ik het lichaam heb van een meisje zoals

                                              het er altijd al uitgezien heeft.

                                              Ik streel door je haar en kijk je aan, ja mijn lieverd...

                                              Ik houd oprecht van jou.
                                                                                   

                                                                           Eind







                                             

                                             

                                           

                                           
Gülçan18