Auteur Topic: zelfvertrouwen en omgeving  (gelezen 410 keer)

Marie-margherita

  • *
  • Berichten: 14
    • Bekijk profiel
« Gepost op: 05 november 2020, 18:45:41 »
Hallo allemaal,

Ik merk dat mijn zelfvertrouwen en geluk helaas erg beïnvloedbaar is door mijn omgeving. Als ik merk dat ik niet voldoe aan ´´de sociale verwachtingen´´, dan kan ik me daar soms best wel onzeker en eenzaam over voelen. Als ik merk dat iemand iets afkraakt wat ik juist wel leuk vind of andere mening heeft, dan kan ik me daar ook best onzeker over voelen.

Voorbeelden:

-Ik ben vrij introvert en mijn vrienden zijn op een hand te tellen (vaak wordt dat door de omgeving niet begrepen, daarom kan ik me soms best wel onzeker voelen over mijn introversie)

-Ik fitness graag regelmatig (een meisje van mijn opleiding ging het helemaal afkraken dat fitness super saai is)

Nou zal iemand mij waarschijnlijk een tip gaan geven dat ik gelijkgestemde mensen moet gaan zoeken. Echter is het zo dat je soms met mensen te maken krijgt die je niet perse zelf uitkiest, of je moet met die mensen samenwerken, zoals op je school of werk. Mensen die heel anders zijn dan jij.

Mijn vraag is hoe erg wordt jouw zelfvertrouwen beïnvloed door de omgeving? Kom je altijd voor je meningen op? Durf je jezelf te zijn, of doe je je vaak anders voor om leuk en aardig te zijn in de ogen van anderen? Wat zorgt ervoor dat je jezelf kunt zijn en gelukkig kunt zijn?






Pinkiewink

  • **
  • Berichten: 728
    • Bekijk profiel
« Reactie #1 Gepost op: 05 november 2020, 19:05:45 »
Ik weet niet hoe oud je bent, maar meestal als je ouder wordt, heb je daar vaak steeds meer maling aan. Als kind en als tiener vond ik het ook altijd heel belangrijk wat iedereen maar van me dacht en zouden ze me niet raar vinden, etc. Nu ben ik midden 20 en krijg ik er steeds meer zogezegd schijt aan. Onzekerheid heeft deels ook met puberteit te maken. Je vind het heel erg belangrijk wat er van je gedacht wordt, omdat je graag bij de groep wilt horen, het is een soort oerinstinct haha.

Maar ook als je ouder bent kun je er natuurlijk nog last van hebben. Ik ben ook nog wel onzeker op sommige momenten. Dit kan deels ook te maken hebben met je introversie, zeker als je ook HSP/hooggevoelig bent.

Maar even bot gezegd, mensen vinden je niet zo belangrijk als je misschien denkt. Eigenlijk is iedereen vooral met zichzelf bezig. Moet je bij jezelf maar nagaan, als iemand bijvoorbeeld iets raars zegt, denk jij dan ook gelijk de hele dag, 'Nou wat die zei was toch raar!' Nee, waarschijnlijk ben je dat al snel vergeten omdat je weer met je eigen onzekerheden bezig bent. En dat geldt voor vrijwel iedereen zo.
En als iemand zegt dat ze iets raar vinden is dat meestal omdat ze het zichzelf niet voor kunnen stellen, omdat ze het niet kennen. En daar komt oordeel meestal uit voort, omdat het iets is wat voor diegene onbekend is. Of het kan zijn dat ze jaloers zijn, of hun eigen onzekerheden op die manier even vergeten.

Daarnaast moet je maar zo zien dat je dit leven maar één keer leeft. En dan is het zonde als je tijd verspilt aan het zorgen maken over de mening van anderen. Als jij ergens gelukkig mee bent/wordt, wat heeft iemand anders het recht om daar over te oordelen? Mensen hebben namelijk toch wel een mening, of je het nou zus of zo doet. Het is toch nooit goed! Dus doe lekker wat je wilt ;)
"Which do you want - The pain of staying where you are, or the pain of growth?"

Mariëlla

  • *
  • Berichten: 9
    • Bekijk profiel
« Reactie #2 Gepost op: 06 november 2020, 15:38:45 »
Ik snap je erg goed. Tot 5 jaar geleden was ik ook erg onzeker en vertrouwde bijna niemand. Nu ben ik  21 en heb ik een veel andere mindset.
Het is inderdaad zo dat je soms met mensen moet samenwerken op school of dat jij je klas misschien niet helemaal geweldig vindt. Maar onthoud 1 ding heel goed. Je zit hier voor jezelf, om zelf beter te worden in je vak en jezelf te vormen. Over een paar jaar ben jij daar weg en splitsen de paden met die mensen en jou.
Tuurlijk moet je vriendelijk blijven en je werk doen met ze, maar nadat je daarmee klaar bent kun jij je eigen dingetje weer doen.
Wat betreft je introversie en je compacte vriendengroep zou ik zeggen waardeer en koester hen. Als jij blij, gelukkig en tevreden bent met die paar mensen is het toch goed zo? Niemand zegt dat je 20 vrienden in je vriendengroep moet hebben.
Geluk kun je hebben met de kleinste dingen. Die ene vriendin die je steunt als je het even moeilijk hebt of die ene beste vriend die je aan het lachen maakt na een onvoldoende. Het zijn geen grote gebeurtenissen maar wel het geluk dat je hebt dat het in jouw leven gebeurt.
En zoals ook al gezegd is geworden; hoe ouder je wordt, hoe groter je 'I don't care' factor.

ScratchingTheItch

  • **
  • Berichten: 397
    • Bekijk profiel
« Reactie #3 Gepost op: 07 november 2020, 21:57:19 »
Ik heb autisme. Dus hoe hard ik ook probeer om 'normaal' te zijn, er is altijd wel iets in mijn manier van verwoorden en lichaamstaal waardoor ik anders/raar overkom. Dat besef zorgt wel voor een klap op m'n zelfvertrouwen, want ik wil enerzijds gewoon geaccepteerd worden en niet opvallen omdat ik 'raar' ben. Anderzijds wil ik gewoon mezelf kunnen zijn. Ik woon in een land waar ik dat kan, dus waarom een rol spelen? In werkelijkheid zal het wel meevallen hoor, maar ik compenseer veel en dat kost belachelijk veel energie. Daarnaast ben ik ook redelijk introvert, dus ik begrijp je struggles.


Jezelf accepteren zoals je bent is een van de beste medicijnen tegen die onzekerheid. Mensen zijn heel divers. Niet iedereen vindt fitness leuk en das prima. Diegene kraakt jou als persoon niet af. Ik vond fitness vroeger ook klote, nu is de sportschool de beste therapie die ik me kan wensen. Zo blij dat Rutte me nog laat sporten :')).
Maar hoe meer ik me realiseer dat iedereen anders is, hoe meer rust ik weet te vinden in wie ik ben en het leven dat ik wil leiden.
That said, kom ik zelden voor mijn mening op. Heb geen zin om anderen te gaan zitten overtuigen van mijn gelijk. In gevallen wanneer ik het belangrijk vind doe ik dit wel, maar als ik echt tegen een muur aan bots loop ik weg.

Marie-margherita

  • *
  • Berichten: 14
    • Bekijk profiel
« Reactie #4 Gepost op: 17 november 2020, 21:06:51 »
Bedankt voor jullie reactie. Ik weet niet of ik HSP ben, maar zo voel ik me vaak wel. Ik ben heel snel overprikkeld vooral als ik in een ruimte ben met super drukke mensen, dan moet ik de rest van de dag bijkomen en vaak heb ik dan ook hoofdpijn. Het is echt bizar, maar dan denk ik vaak, is er nou iets met mij? Vaak in mijn klas zijn het dan gesprekken die nergens over gaan, waar alles door elkaar wordt verteld en iedereen schreeuwt uit wat het eerste in z'n/haar hoofd komt en er wordt nauwelijks naar elkaar geluisterd en als ik iets zeg dan wordt daar al helemaal niet naar geluisterd.


Ik voel me dan een soort buitenbeentje, en ik baal daar heel erg van omdat ik dit niet bij alle mensen ervaar. Van sommige mensen krijg ik juist energie en het zijn dan mensen die mij simpelweg laten merken dat ze mijn rust/introversie accepteren en waar ik het gevoel krijg dat ik echt mezelf kan zijn, dat er over meerdere onderwerpen gepraat kan worden en niet alleen dat dronken studenten feestje (waar overigens niks mis mee is hoor).