Auteur Topic: Verziek ik mijn leven? Advies nodig  (gelezen 353 keer)

Bubblegumg0re

  • *
  • Berichten: 2
    • Bekijk profiel
« Gepost op: 03 december 2019, 15:17:01 »
Hoii,

Goed ik zit een beetje met een probleem wat zich al een poosje afspeelt en zit nu echt op het punt dat ik radeloos ben. Het verhaal is vrij lang maar zal het zo kort mogelijk maken. Houd er ook rekening mee dat ik NIET om aandacht vraag of om medelijden.

Toen ik 18 jaar werd ben ik voor de 2e keer op straat gezet door mijn moeder, wie in die tijd de diagnose kreeg van BPS (Borderline). Ik had geen baan/opleiding en niemand waar ik naar toe kon gaan. Ik had een relatie maar mijn schoonmoeder weigerde om mij daar te blijven voor een paar nachten, dus moest ik als laatste optie bij mijn grootouders gaan wonen aan de andere kant van NL. Mijn vader is trouwens niet in het spel.

Goed, het was september en daar zette mijn moeder me dan op de trein. Het enige wat ik had was een rugzak met wat kleding en meer niet. Mijn grootouders woonden er zelf net en waren er nog bezig met het bouwen van hun huis. Dat ik daar kwam wonen was dus niet ideaal maar ik blijf het hen voor altijd dankbaar. Ik liet alles achter. Mijn relatie, mijn sociale contacten etc. Ik woonde een half jaar bij mijn grootouders, en in die tijd heb ik fulltime gewerkt. Ik begon te merken dat het hen ook allemaal een beetje teveel werd en besloot mijn eigen plekje te zoeken. En ook snel had ik een studio gevonden tussen mijn oude woonomgeving, en die van mijn grootouders in. Ik zag mijn vriend weer en kon weer contact hebben met mijn vrienden. Alles leek prima te gaan, totdat mijn huurbaas me op straat zette ivm een onverwachtse verbouwing van het pand. Mijn vriend had net een nieuwe baan en de relatie met zijn moeder ging steeds slechter. Zijn moeder was erg manipulatief en jaloers. We besloten dus om samen een plekje te zoeken om rust te krijgen. Dit leek misschien niet zo'n goed besluit aangezien zijn moeder geen contact meer wil met hem als resultaat. Dit is nu nog steeds zo. We wonen inmiddels een half jaar samen in een leuke woning met onze kat. Mijn vriend werkt fulltime en ik parttime. Ik wil graag beginnen met een thuis opleiding om zo verder te komen. Ik zal graag een fulltime opleiding willen volgen maar dit faalde eerder dit jaar heel erg vanwege mijn mentale problemen. Ik zelf heb de diagnose gekregen van PTSD en depressie. Ik heb twee jaar geleden hulp gezocht en ben eindelijk aan de beurt in januari. Maargoed mijn probleem is nu dus dat alles me teveel word. We komen maar net rond en ik heb amper tot bijna geen sociale contacten ivm dat ik in een nieuwe omgeving woon. De relatie met mijn moeder is zich aan het herstellen maar ik heb nog veel woede.

Nu ben ik 19 jaar. Ik woon al best vroeg samen (wat super goed gaat) maar we komen nog net rond. Ik heb nog geen mbo opleiding afgerond en mijn eigenwaarde is zo laag als ik weet niet wat. Enig advies? Ik ben echt een beetje hopeloos aan het worden. Zijn er anderen met deze ervaringen? Het voelt namelijk alsof ik NIETS bereikt heb.

Mijn vriend is trouwens 22 mocht het uitmaken. Met hem gaat het goed gelukkig.

« Laatst bewerkt op: 03 december 2019, 15:22:35 door Bubblegumg0re »

Nutella

  • **
  • Berichten: 249
    • Bekijk profiel
« Reactie #1 Gepost op: 03 december 2019, 15:30:25 »
Allereerst: nee, je verziekt je leven niet. Jij hebt er niet voor gekozen om op straat gezet te worden door je moeder en het moet vast niet meevallen om zo'n moeizame relatie met je moeder te hebben (gelukkig gaat dat beter) en telkens overal weggestuurd te worden. Gelukkig heb je nog je vriend met wie je keihard werkt om rond te komen en ik vind het -oprecht- heel erg knap hoe je keihard hebt gewerkt om op jezelf te kunnen wonen. Je mentale problemen,moeizame contacten... Dingen worden beter, echt waar. Het gaat eindelijk de goede kant op. Je hebt het heel goed gedaan! Ik wilde dat even zeggen tegen je voordat ik je een paar tips zou geven. Die credit verdien je wel.


1. Het is helemaal niet erg als je geen fulltime opleiding kan volgen. In deeltijd kan het ook als je het rustiger aan wilt doen. Dit kan je dan combineren met je parttime baan. Je kan bijvoorbeeld een thuisstudie volgen bij LOI,NHA,Laudius, NTI etc. Ik zou online deze bedrijven even goed vergelijken met elkaar om zo de beste deal te krijgen.


2. Begin alsjeblieft met selfcare. Neem genoeg rust en zorg goed voor jezelf. Je hebt dat nodig. Heb positieve gedachtes en verwen jezelf regelmatig. Dit is superbelangrijk. Overwerk jezelf niet. Het is superfijn dat je in januari kunt beginnen met je therapie. Doe wat met je hobby's en meld je aan bij verenigingen om zo nieuwe mensen te ontmoeten. Na een tijdje zul je echt wel vrienden maken.


3. Wees alsjeblieft niet moedeloos. Het gaat juist beter toch? Kop op, je hebt jezelf uit de shit gewerkt en het kan alleen maar beter worden. Ik heb veel respect voor je.


Zo, ik hoop dat je je wat beter voelt.  :goodman:

Bubblegumg0re

  • *
  • Berichten: 2
    • Bekijk profiel
« Reactie #2 Gepost op: 03 december 2019, 15:34:52 »
Allereerst: nee, je verziekt je leven niet. Jij hebt er niet voor gekozen om op straat gezet te worden door je moeder en het moet vast niet meevallen om zo'n moeizame relatie met je moeder te hebben (gelukkig gaat dat beter) en telkens overal weggestuurd te worden. Gelukkig heb je nog je vriend met wie je keihard werkt om rond te komen en ik vind het -oprecht- heel erg knap hoe je keihard hebt gewerkt om op jezelf te kunnen wonen. Je mentale problemen,moeizame contacten... Dingen worden beter, echt waar. Het gaat eindelijk de goede kant op. Je hebt het heel goed gedaan! Ik wilde dat even zeggen tegen je voordat ik je een paar tips zou geven. Die credit verdien je wel.


1. Het is helemaal niet erg als je geen fulltime opleiding kan volgen. In deeltijd kan het ook als je het rustiger aan wilt doen. Dit kan je dan combineren met je parttime baan. Je kan bijvoorbeeld een thuisstudie volgen bij LOI,NHA,Laudius, NTI etc. Ik zou online deze bedrijven even goed vergelijken met elkaar om zo de beste deal te krijgen.


2. Begin alsjeblieft met selfcare. Neem genoeg rust en zorg goed voor jezelf. Je hebt dat nodig. Heb positieve gedachtes en verwen jezelf regelmatig. Dit is superbelangrijk. Overwerk jezelf niet. Het is superfijn dat je in januari kunt beginnen met je therapie. Doe wat met je hobby's en meld je aan bij verenigingen om zo nieuwe mensen te ontmoeten. Na een tijdje zul je echt wel vrienden maken.


3. Wees alsjeblieft niet moedeloos. Het gaat juist beter toch? Kop op, je hebt jezelf uit de shit gewerkt en het kan alleen maar beter worden. Ik heb veel respect voor je.


Zo, ik hoop dat je je wat beter voelt.  :goodman:

-----

Wat een enorm lieve reactie. Dit laat me heel erg veel inzien. Ik denk dat ik even nodig had en ga zeker even research doen naar die studies. Heel erg bedankt!

Pinkiewink

  • **
  • Berichten: 698
    • Bekijk profiel
« Reactie #3 Gepost op: 03 december 2019, 18:07:12 »
Meis, je klinkt juist hartstikke sterk en ik vind het superknap hoe je met deze situaties bent omgegaan. Dat je samenwoont met je vriend op je 19e is juist super, niet veel mensen van je leeftijd kunnen hetzelfde zeggen.
Op je 19e nog geen MBO-diploma hebben is echt geen ramp, je bent nog superjong. Misschien heb je het gevoel dat je nog niks bereikt hebt, maar dat is echt niet zo. Het zijn gewoon de omstandigheden in je leven die veel tegen hebben gewerkt. En alsnog, je woont samen en je hebt een parttime baan, daar mag je op deze leeftijd juist hartstikke trots op zijn!


Als je mentale problemen hebt is het zeker wel begrijpelijk dat fulltime naar school gaan een grote stap is. Ik zou anders vragen aan je psych wat het beste zou zijn voor je mentale gezondheid. Hij/zij zal hier vast ook tips voor hebben. En inderdaad, kijk welke opleiding je zou willen doen en waar dit mogelijk is. Je hebt ook eens in de zoveel tijd klassikale lessen bij bijvoorbeeld de LOI, als je dat liever hebt.


Weet dat je in ieder geval ontzettend trost op jezelf mag zijn, veel succes en geluk!
"Which do you want - The pain of staying where you are, or the pain of growth?"

Atosenzosja

  • ***
  • Berichten: 1.750
    • Bekijk profiel
« Reactie #4 Gepost op: 03 december 2019, 22:19:01 »
Wacht je behandeling in januari af. Misschien is het een optie om nog een paar gesprekken te voeren bij de POH, als die bij jullie in de huisartsenpraktijk zit?

Melisa

  • *
  • Berichten: 69
    • Bekijk profiel
« Reactie #5 Gepost op: 04 december 2019, 20:41:51 »
Ik kan zeggen hoe sterk je bent, je bent sterk!
Maar ik stap het gevoel en de onzekerheid. De juiste hulp zal je helpen met meer zelfvertrouwen krijgen en vanuit jezelf geloven dat je goed bezig bent, denk ik. Kan een hele weg zijn, maar zoals het klinkt ben je sterk genoeg er te komen, je hebt al zoveel overwonnen!

dormant

  • ******
  • Berichten: 25.025
    • Bekijk profiel
« Reactie #6 Gepost op: 06 december 2019, 13:05:46 »
Je staat stevig in je schoenen, dit is niet niks meid <3 Sluit me helemaal bij nutella en de anderen.

Is er misschien een wijkteam in de buurt waar je langs kan gaan? In mijn gemeente zit een Jimmy's, een wijkteam speciaal gericht op jongeren/jongvolwassenen.
https://wijzijnjimmys.nl/
Zij kunnen ondersteuning bieden als je vragen hebt over werk, studie etc. Misschien kun je wel een wajong uitkering krijgen zolang werken te veel voor je is.
Luister goed naar jezelf, kijk naar wat je aankan en neem niet te veel hooi op je vork. Het is niet erg om te zeggen 'ik heb tijd en rust nodig'.

Ik had heel graag gewild dat ik van zoiets als Jimmy's had geweten toen ik zo oud was als jij.