Auteur Topic: Gek door nieuw werk  (gelezen 215 keer)

amnesiavsmemories

  • *
  • Berichten: 16
    • Bekijk profiel
« Gepost op: 13 februari 2020, 10:23:27 »
Hey meiden.

Ik kan dit verhaal heel lang houden, maar ik zal het kort samenvatten.

In mei afgelopen jaar ben ik begonnen aan de opleiding tot rij-instructrice. Dit was meer met de reden dat ik iets moest doen (van mezelf maar ook grotendeels van mijn ouders). Ik vond er in het begin wel wat aan, maar na een paar maanden vond ik het zo. vreselijk. klote. Mijn moeder heeft me gedwongen om het af te maken. Dit heb ik gedaan en nu heb ik dus werk hierin. Dit werk doe ik nu zo'n kleine maand (24u-32u per week) maar nu komt het dus. De afgelopen dagen als ik 's avonds thuis kom, ben ik helemaal opgefokt en paranoïde. Ik tril de hele dag door, kan amper wat eten en mijn hartslag in rust ligt zo gemiddeld rond de 100 als ik in de auto zit en iemand les moet geven. Daarnaast kan ik amper de bijzondere verrichtingen uitleggen, en kan ik de problemen die voorkomen vaak maar moeilijk onderbouwen met duidelijke feedback.

Ik zou het liefste willen stoppen, en voor een tijdje ander werk willen doen. Ik ben namelijk bezig met een thuisstudie voor MBO4, dus dit duurt nog een kleine 2 jaar voordat dat klaar is. Want hoe ik nu in de auto zit; ik voel me niet veilig. Zelfs is het zo dat ik de snelwegen zo veel mogelijk probeer te vermijden omdat ik, sinds dat ik dit werk doe, helemaal angstig wordt van de 130km/h rijdende leerling, waarvan ik niet weet wat hij wil gaan doen.

Mijn moeder dwingt me weer om verder te gaan 'Zet eens door en stel je niet zo aan. Je baas heeft zoveel voor je gedaan dus doe nu eens een keer wat', is wat ik herhaaldelijk te horen krijg als ik weer eens jankend de voordeur binnen stap.

Ik weet het. 3 weken werken en nu zo'n gevoel hebben is misschien aanstelleritus, maar ik weet niet of ik nu moet doen wat mijn moeder zegt of wat ik zelf wil.

Help. Alle advies is welkom.

Liefs,

S.

TheBusDriver

  • *
  • Berichten: 99
    • Bekijk profiel
« Reactie #1 Gepost op: 15 februari 2020, 13:14:53 »
Als je er zo onder lijd dan moet je toch de keuze nemen om voor jezelf te kiezen, zeker als je lichamelijke klachten krijgt, zoals je benoemd hebt, is dat een teken van stress die zijn tol neemt. Wees dankbaar voor je moeder, zij probeert je te stimuleren om iets van je toekomst te maken, maar ik vind persoonlijk wel dat ze je te kort komt als het gaat om emotionele steun en begrip. Als je huilend door de deur komt elke avond en een soortgelijke opmerking naar je toe gegooid wordt, is dat zeker niet motiverend, ze praat je juist meer een schuldgevoel anders dan de motivatie ('je baas heeft zoveel voor je gedaan'). En nu zij jou niet als een nummer 1 prioriteit stelt, moet jij het maar zelf doen. Misschien is het een idee om met diezelfde baas te gaan praten en vragen of je wat minder uren mag draaien, wees eerlijk over je situatie (of je kan altijd zeggen dat je je wat meer uren moet investeren aan je studie on the side), ook kan je hem vragen om meer hulp met hoe je dingen moet uitleggen, ook heel belangrijk; als je zelfverzekerder les kunt geven eindig je de dag ook veel positiever. En verband met je moeder, ze hoort overduidelijk je zorgen niet aan zou als het zou moeten, dus misschien kan je haar een brief schrijven of een lang Whatsappje waar in je aangeeft hoe ongelukkig je je de laatste tijd voelt, hoeveel stress je het je oplevert en dat je zelfs er lichamelijk er onder door gaat, dat je haar zorgen waardeert maar dat het je pijn doet hoe ze ze levert, zo kan ze niet je onderbeken en gelijk van iets uitgaan, zo moet ze wel alles 'aanhoren' van wat je te zeggen hebt, en maar beter als je dit doet nadat je het geregeld hebt met je baas want dan kan ze 'hij heeft zoveel voor je gedaan' niet tegen je gebruiken, dat is iets tussen je baas en jij, dus zeg dat ook zo de volgende keer. Ook al zou je je baas helemaal laten vallen en de slechtste werknemer ooit zijn, dat is aan jou en daar heeft ze niks mee te maken. Het is jou geluk, jou leven dus volg je instinct, nu ben je nog jong en is er tijd voor keuzes en de fouten die we daar in maken, dus geen schaamte, hoofd omhoog en ga je geluk achter na :)

Pinkiewink

  • **
  • Berichten: 713
    • Bekijk profiel
« Reactie #2 Gepost op: 16 februari 2020, 12:25:07 »
Je moeder kan wel zo lopen doen, maar dit klinkt ook gewoon gevaarlijk. Voor jou en de leerling, en de andere mensen op de weg. Als rij-instructeur moet het in de auto voelen als je tweede thuis. Als jij helemaal angstig bent als je leerling 130 km/h op de snelweg rijdt, hoe kan jij in godsnaam een goede rijles geven? Leerlingen kunnen dat aanvoelen, en aangezien het voor de meeste de eerste keer is dat ze zelf een auto besturen, is het des te belangrijker dat jij als instructeur het hoofd koel kunt houden en relaxed kunt blijven. Deze situatie vraagt er gewoon om dat het op ten duur ongelofelijk mis gaat. Ook zal je leerling geen goede lessen krijgen als hij de snelweg bijna niet op komt.

Als je hierin verder wilt gaan, kun je beter proberen met iemand te praten over hoe je je voelt voor, tijdens en na een rijles en zorgen dat je van je angsten afkomt.

Anders zou ik zeggen, stop ermee, vind in de tussentijd een bijbaantje om een inkomen te hebben en maak je thuisstudie af om iets te vinden waar je niet elke dag in doodsangst van thuiskomt. Dit is natuurlijk niet in 2 jaar vol te houden. Krijg je geen burn-out, dan zorgt er in de tussentijd een botsing wel voor dat het over en uit is.
"Which do you want - The pain of staying where you are, or the pain of growth?"

Traveler

  • ****
  • Berichten: 7.440
    • Bekijk profiel
« Reactie #3 Gepost op: 16 februari 2020, 19:44:31 »
No offence, maar dit is een vrij gevaarlijke situatie en om door te gaan als rij-instructeur met hoe je je nu voelt is vragen om ongelukken.
Luister naar jezelf en laat je niet teveel beïnvloeden door je ouders. Je bent oud en wijs genoeg om zelf keuzes te maken en voor je eigen gezondheid te kiezen. Doe wat je zelf wil en waar je je goed bij voelt!
Hoi