Auteur Topic: Wat vinden jullie van mijn actie?  (gelezen 347 keer)

ksh

  • *
  • Berichten: 5
    • Bekijk profiel
« Gepost op: 10 februari 2020, 01:03:25 »
Om een lang verhaal kort te maken: ik ben 1,5 jaar samen met me vriend waarvan een jaar al op en af gaat. Hij is het afgelopen jaar erg druk geweest met het verlies van zijn vader en momenteel is hij druk met het zoeken van een huis voor zichzelf. Door deze bezigheden heb ik soms het gevoel dat ik er niet meer toe doe en dat andere dingen belangrijker zijn dan mij. Ik ben normaal gesproken totaal geen type die overdreven veel aandacht wil maar toch heb ik hier last van. Jep.. meerdere malen besproken. Wat ik dan te horen krijg is dat het allemaal wel meevalt, niet zo bedoeld is, niet waar is etc. Ik vind dat je mijn gevoel dan ontkracht terwijl ik me op dat moment gewoon zo voel. Ik heb het idee dat mijn gevoelens genegeerd worden terwijl ik dagelijks met zijn gevoelens rekening hou.

Wat er vandaag is gebeurd vertel ik als volgt. Mijn ouders kwamen vandaag terug van een week vakantie en ik kwam thuis van een avond stappen. Toen ze thuis kwamen in de middag lag hij nog bij mij in bed, terwijl hij wist hoe laat ze er zouden zijn. Hij sliep alleen bij mij omdat zijn thuissituatie slecht is en ik hem een plekje wil bieden waar hij tot rust kan komen. Hij heeft mijn ouders niet 1 keer geappt hoe het was op vakantie oid. Toen ik thuis kwam vroeg hij alleen; hoe was het? Hij vertrok kort daarna ineens naar boven om zich bij mij te douchen. De rest van de middag had hij het alleen maar over zichzelf en over het huis waarna hij op zoek is. Hij had mij beloofd om vanavond uiteten te gaan. Om half 7 vraagt hij aan mij: reserveer jij even, op een ongeïnteresseerde toon waarop ik reageer: doe lekker zelf. Toen heeft hij zijn spullen gepakt en is hij gegaan.

Ik vind het raar, dat als je mij uiteten wilt nemen, ik nog in de avond moet reserveren daarvoor. Los van dat vind ik het ook raar dat als je de hele middag op je mobiel zit, filmpjes zit te kijken in het bijzijn van gezelschap, je niet kan reserveren voor ons etentje. Ik krijg dan het gevoel dat hij geen moeite wil doen voor mij, terwijl ik elke dag voor hem klaar sta, hem help met school omdat hij dat er niet bij kan hebben, naar hem luister want het gaat eigenlijk altijd over hem en zodra ik wat vertel is het gesprek zo klaar.

Je vraagt je misschien af hoe de verstandhouding van hem met mijn ouders is, die is normaal gesproken goed. Bij het vertrek van mijn ouders liet hij merken dat hij frustraties heeft naar mijn ouders omdat zij hem niet goed genoeg helpen met het zoeken van een nieuw huis, terwijl mijn moeder hem heeft aangeboden om met hem ervoor te gaan zitten.

Het lijkt hem allemaal teveel te worden maar ik weet niet goed wanneer hij mij grens heeft bereikt en/of die dat al gedaan heeft.

Nadat hij is gegaan kreeg ik een bericht dat ik een grote mond heb, lomp ben etc. Terwijl ik het idee heb dat hij er gewoon niet tegen kan als ik iets niet doe wat hij wil of hem tegenspreek. Ik vind voor mezelf opkomen niet gelijk dat je een grote mond heb.

Wat vinden jullie hiervan? Of van deze situatie? Hebben jullie tips?

TheBusDriver

  • *
  • Berichten: 99
    • Bekijk profiel
« Reactie #1 Gepost op: 10 februari 2020, 19:54:39 »
Heel herkenbaar dit allemaal, mijn ex, waar het nu 4 maanden mee uit is; wij hadden een soortgelijke situatie. Zijn familie was heel koud, moeder had veel individuele problemen en had aangegeven dat ze mij niet wou ontmoeten voordat ik kennis kon maken waardoor de relatie met mijn schoonouders, rond die tijd, onmogelijk was om te beginnen haast dus uitkomst; mijn vriend sliep en was hier altijd, ben daar niet vaker dan een handvol van keren geweest.

Hij gebruikte deze plek haast als een tweede huis, wat volkomen okay is, maar lag de hele dag in bed, videos kijken, nooit een berichtje sturen wanneer hij langs kwam, ging er wel van uit dat ik er wel was en kon blijven slapen; wat best frustrerend was. Moest een beetje mijn agenda om hem heen werken omdat hij een plek ''nodig'' had om op terug te vallen want zijn thuis situatie was niet ideaal en hij werkte veel, dus ik snap je frustratie hierin volkomen!

Ook is dat restaurant ding heel herkenbaar, op de dag dat ik het met hem uitmaakte had hij belooft om me uit eten te nemen en er een leuke dag van te maken omdat ik had aangegeven dat ik vond dat hij heel veel werkte en het jammer is dat wel alleen elke in de avond zagen voor slapen gaan (want hij sliep hier ook bijna elke avond) en als we een middag samen hadden, lagen we in bed niks te doen. Dus we komen aan in de stad, heeft dagen daarvoor gedaan alsof hij de hele dag vol activiteiten had uitgestippeld en geregeld, dus was heel enthousiast; komen we daar aan het eerste wat hij vraagt is ''dus.. wat wil je eten?'' -_- . Nadat ik teleurgesteld ben aangezien ik dacht dat hij(!) alles had gereserveerd en gereed, laat ik het maar niet blijken en kies ik een sushi restaurant. Heel de avond is hij.. ongeinteresseerd, zit er bij als een slons, ik ben de enigste die conversatie maakt, gaat over zijn werk en meer een eenzijdige conversatie dan een leuk gesprek tussen de twee van ons en na een passief agressieve antwoord van zijn kant op een simpele vraag van mij was ik er klaar mee. Ben het restaurant uitgelopen en het diezelfde dag nog uitgemaakt; beste keuze ooit.

Hij was heel oprecht, zorgzaam en lief maar op sommige vlakken geen zelfreflectie, moest nog volwassen worden (wat ik zeker niet merkt in de eerste maanden met hem) en.. ego├»stisch. Misschien was hij er toch meer voor een bed zonder de zurende moeder om zich heen ook al ontkent hij dat tot deze dag.. dus denk erover na, is hij er voor jou of voor zichzelf? Ook is het extreem onbeleefd dat hij in jou ouders huis lekker zit te tukken en douchen, maar niet ff gaat vragen hoe hun vakantie was en hun opvangt als ze net thuis komen, vind dat zelf echt niet kunnen. Ook is het restaurant dingetje iets groots in mijn ogen, gaat niet om het eten maar meer zo dat hij overduidelijk niet de moeite doet en geen verantwoordelijkheid neemt voor het niet regelen van de date.. Mij lijkt het het niet waard om nog te investeren in een jongen die zo bezig is met zichzelf, dus denk er goed over na, ga een gesprek aan, misschien helpt het maar je zorgen zijn terecht, succes  :aanbid:

mijnusername

  • **
  • Berichten: 385
    • Bekijk profiel
« Reactie #2 Gepost op: 10 februari 2020, 23:52:36 »
Ik zie geen fout in je handelen mbt die reservering. Eerlijk gezegd heb ik zelf een heel lage tolerantie voor desinteresse en negeren en voor mensen die mijn familie niet fatsoenlijk behandelen. Je zegt dat je al een aantal keer met hem hierover hebt gepraat en er is nog geen verbetering gekomen. Ik zie niet in waarom je je zo zou moeten laten behandelen.
En dat met dat huis: je ouders zijn hem niks verplicht. Dat aanbod van je moeder is een gunst.
« Laatst bewerkt op: 10 februari 2020, 23:56:27 door mijnusername »