Auteur Topic: radeloos, moet ik met hem verder gaan?  (gelezen 257 keer)

Charmaine

  • *
  • Berichten: 13
    • Bekijk profiel
« Gepost op: 06 november 2019, 14:50:49 »
Lieve dames, ik heb echt jullie hulp nodig.

ik ga proberen om alles zo kort mogelijk en duidelijk uit te kunnen leggen.

ik ben 23 jaar.

Ik begin bij het begin, ik en mijn partner ontmoetten elkaar het is liefde op het eerste gezicht.
we zien elkaar enorm vaak en we hebben kunnen het goed met elkaar hebben en vervelem ons nooit al deden we niks samen.
het ziet er na 3 maanden allemaal uit als rozen geur en manenschijn.

buiten dit leven met mijn partner had ik nog erg veel stress, mijn vader was opgegeven. (hij had al 3 jaar kanker) was allemaal heel zwaar voor mij want mij ouders waren de enige familie die ik had en mijn broers en zus.

toen bleek ik zwanger te zijn na 5 maanden.
ik was in shock want daar was ik helemaal niet klaar voor door de stress en ik vond mezelf nog  veelste jong.
mijn partner daar in tegen is 27 en wilde dit heel graag met mij.
hij liet mij er in geloven dat we dit samen konden.

3 maanden later uit het niets overleed mijn moeder en 2 maanden daarna ging mijn vader ook door zijn ziekte en liefdes verdriet.
ik moest ook mijn ouderlijk huis verlaten en alle spullen moesten verdeeld worden ect ect allemaal drama.

ik was kapot, want alles wat me dierbaar was, was ineens weg en mijn veilige thuishaven ook.

ik trok bij mijn parter in.

mijn oartner is van een andere cultuur en ik begon te merken dat er toch veel verschil tussen ons zat.
zijn ouders kwamen elke dag langs, echt elke dag en bemoeide zich ermee dat ik niet moest gaan stressen voor onze baby en dat ik het maar weg moest stoppen. want dit was gods wil. en mijn schoonouders konden wel mijn nieuwe ouders zijn..

mijn hoofd was een warboel ik wist het allemaal niet meer.

ik merkte aan mijn parner dat hij anders werd.
ik was inmiddels 30 weken zwanger. en van altijd met mij willen zijn (hij ging ook al wel vaak genoeg naar zn familie en vrienden) werd het nu dat hij elke avond weg wilde.
en de enige steun die hij me gaf was door tegen mij te zeggen: niet stressen.

ik merkte dat hij een beetje narcistisch over kwam steeds meer.

hij werkte veel en hij was zielig en dit dat zus zo.

ik merkte dat hij als we buiten samen waren dat hij naar andere vrouwen keek. en dat hij dat ook op social media deed. vrouwen toevoegen ect.

door alle omstandigheden, verlies van mn ouders, zwangerschap. was ik bang om weer iemand te verliezen in mijn leven en onzekerhied omdat ik zwanger was werd ik een jaloers persoon.. en kregen we steeds vaker ruzie. ik confroteerde hem vaak maar hij gaf mij nooit hoogte.

ik ben uiteindelijk bevallen. en dan ga ik weer esn half jaar verder.
ik moest mijn dochter zowat alleen opvoeden want hij vond het zwaar. hij was depressief vertelde hij en hij kon niks.
daarbij werkte ik na 6 weken na mijn bevalling. ik deed het huishouden en de baby.

ik en mijn partner deden niks meer samen, ik vertelden hem vaak genoeg dat ik best wel wat afleiding nodig had, maar dan was hij moe of had geen zin.
maar hij ging zelf wel snachts weg.

op een gegeven moment begon meneer over dat hij graag een trio met mij zou willen en een ander. dat schoot bij mij in het verkeerde keelgat en ben toen boos naar mijn vriendin vetrokken. mijn baby logeerde bij mijn schoonouders op dat moment.

ik werd zo onzeker.. ik wist het echt niet meer. wilde mijn partner mij nog wel?!
we kregen steeds vaker ruzie en ik kreeg telkens naar mijn kop dat ik te jaloers ben en dat het allemaal mijn schuld is.

ik ben op dit moment 3 maanden in een pauze met hem.

hij zit op tinder, badoo, voegt allemaal vrouwen toe op facebook en instagram.. maaaaar hij wilt wel weer verder met mij.

ik zal wel een zwarte vlek voor mijn hoofd hebben maar ik houd van hem en wil hem niet kwijt.
ik vecht voor hem en steun hem maar krijg eigenlijk niks terug.

na alles had ik best wel eens vakantie nodig, maar hij is op dit moment met zijn neef 3 weken op vakantie en ik zit hier met de baby alleen.

na de vakantie wilt hij weer samen wonen met mij en zijn gezin voortzetten.


ik heb echt raad nodig..! wat kan ik het beste doen? ik praat hier liever niet over met mijn vriendinnen. ik ben een echte doorzetter en probeer overal het positieve in te zien. maar op het vlak van mij en mijn partner weet ik gewoon echt niet meer wat ik wel en niet goed kan doen.

alvast bedankt meiden.

xJamie

  • **
  • Berichten: 467
    • Bekijk profiel
« Reactie #1 Gepost op: 06 november 2019, 19:01:07 »
Als ik jou was geweest, was ik echt bij hem weggegaan. Ik snap dat het dan heel zwaar word, maar geloof me meis, jij verdient VEEL beter. Je wilt toch niet iemand die niet 100% voor jou en jouw kindje gaat? Ooit ga je een veel betere man tegenkomen, die wél voor jou en je baby wil vechten. En bovendien, als jullie zo doorgaan word jij ook niet gelukkig.
la vie est belle

Raichu

  • *
  • Berichten: 6
    • Bekijk profiel
« Reactie #2 Gepost op: 06 november 2019, 22:42:26 »
Jeetje, wat een heftig verhaal vind ik dit! Gecondoleerd met je verlies, ten eerste. Ten tweede, wat naar dat je in deze rotsituatie zit. Het klinkt alsof je met heel veel dingen tegelijk bezig bent en veel ballen in de lucht moet houden, super knap van je dat je dit zo lang al volhoudt!
En tja, over je vriend.. Hij helpt niet in het huishouden, nauwelijks met de baby en hij vervult jouw behoeftes niet in deze relatie. Daarnaast lijdt hij aan een depressieve stoornis. Zijn depressiviteit kan hij misschien niks aan doen, maar hoe hij jou heeft behandeld is echt uit balans! Jij hebt/had het zwaar en bent doorgegaan, je hebt je ingezet voor de baby, het huishouden en jullie relatie. Hij deed dat niet, in mijn ogen ben jij veel te goed voor hem.
Hij blijft natuurlijk de vader van je kind, dus hoogst waarschijnlijk zal je nog wel met hem te maken hebben. Toch zou ik echt zeggen, dump die man, je doet alles nu toch al alleen. Hij helpt niet en hij maakt het alleen maar zwaarder zo te horen. Een blok aan je been minder, zou ik zeggen. Ik wens je heel veel sterkte en geluk verder :goodman: