Auteur Topic: Hoe zet ik hem uit mijn hoofd na 3 jaar liefde.  (gelezen 407 keer)

hulpelfje

  • *
  • Berichten: 42
    • Bekijk profiel
« Gepost op: 12 mei 2020, 15:26:17 »
Hey meiden,

Sinds een weekje is het gedaan met mijn vriend waar ik bijna drie jaar mee samen was. Ergens vanbinnen weet ik denk ik wel dat het beter is, maar toch mis ik hem nog steeds heel erg. Daarom typ ik mijn verhaal eens uit, en hoor ik graag jullie gedachten, tips,... Die helpen steeds zo goed!

Mijn ex (voelt gek om dit te zeggen...) en ik hebben een heel intense, hobbelige maar toch liefdevolle relatie gehad. Hier volgt het volledige verhaal.

Hij en ik leerden elkaar bijna 3 jaar geleden kennen op een zomerkamp waar we beiden als animator waren. Hij was al 10 dagen langer op de locatie van het kamp en had het die week voor ik er was via de telefoon uitgemaakt met zijn toenmalige vriendin en het bed gedeeld met een ander meisje.  Ik leerde hem kennen en we hadden meteen een klik, hij is toen gestopt met dit ander meisje. Ik wist op dat moment nog niets van dat ander meisje of dat het net gedaan was met zijn vriendin. Er was voor ik dit wist ook niets gebeurd tussen ons. Anderen hebben me dan over die situatie verteld, waardoor ik wel een beetje twijfelde over hem. Ik heb toen beslist om mijn gevoel te laten beslissen, maar ben heel traag gegaan. Uiteindelijk waren we begin november na die zomer samen. Toen hadden we al uitgebreid over alles gesproken en wist ik alles van hem.

Hij is drie jaar ouder dan ik ben en stond dus al verder in zijn leven. Hij werkte al terwijl ik nog studeer. Dat zorgde soms wel voor twijfels aangezien hij wou samenwonen, een huis kopen,... terwijl ik hier helemaal nog niet klaar voor ben.
Maar we hadden naast die kleine twijfels echt een hele fijne relatie. Dezelfde interesses, gezellige avonden, fijne reizen, graag gezien door elkaars familie, goede seks,... Ook waren we allebei wel koppig waardoor onze ruzies als we die hadden ook wel heel hevig waren. Niet op een geweldadige manier ofzo, maar gewoon heel emotioneel en we hadden een hele andere manier van ermee omgaan. Ik ben een heel open persoon die over alles wil praten, hij sluit zich af. Ik duwde hem dan weg met mijn gepush om te praten, maar dan werd ik gek en... uiteindelijk eindigde het altijd met ik die wenend me verontschuldigde tot het weer goed was, omdat ik hem niet kwijt wou. Daar zit het al fout bij mij, want ik zou mijn principes niet zo aan de kant mogen zetten. We konden er dan achteraf wel over praten dus daarom zag ik er toen geen graten in.

Vorige week is alles dan ontploft en kwam er zeer plots een einde aan onze mooie liefdevolle maar ook intense relatie. We zaten op dat moment al twee weken samen op mijn studentenkamer om toch samen te zijn ondanks het coronavirus. Alles ging zo goed en was zo fijn, het waren echt twee magische weken na elkaar zo lang niet gezien te hebben.

Maar bij mij zat er wel een klein beetje een vertrouwensprobleem. Wanneer ik daarover begon sloot hij zich weer af zoals hij altijd deed. Ergens begreep ik het ook wel want ik begon er om de zoveel tijd nog eens over en dat frustreerde hem, maar bij mij had dat een averechts effect. Ik wantrouwde hem daardoor meer. Dat vertrouwensprobleem was er omdat ik ooit eens berichten gevonden had van een meisje die intieme berichten naar hem stuurde. Hij ging niet op die berichten in, maar had me er ook niet over verteld. We hebben dat toen volledig uitgepraat en besloten om het achter ons te laten en verder te gaan. Ik zei hem als dat nog eens gebeurde hij me het meteen moest zeggen. Ik heb toen nog een paar keer ontdekt dat zij naar hem stuurde, waar hij nooit iets van zei tegen me. Maar er was niets mis met de berichten hoe ze naar hem stuurde. Ze waren echt gewoon vrienden. Ik zei het hem wel telkens dat ik het niet leuk vond en hij me op de hoogte moest houden ... Wanneer we op mijn kamer zaten zag ik ook weer dat zij hem stuurde en zei ik weer van waarom zeg je er niets van. Hij verzekerde me dat er echt niets was en ze gewoon een vriendin was. Maar mijn gevoel was nog niet volledig oké, dus wanneer hij eens weg was en zijn telefoon had achtergelaten heb ik erin gekeken. Ik weet dat dit heel fout is, maar ik dacht als hij niets te verbergen heeft ga ik het zien en gaat mijn vertrouwen terug komen. Hij was altijd al iemand die meer met meisjes dan jongens appte, en dat vond ik ook niet erg. Ik kende de meeste van die meisjes en zij waren echt heel leuk en zelfs vriendinnen van mij geworden. Ik moest dus ook helemaal niet jaloers zijn op hen. Er was echter één van zijn vriendinnen die heel obsessief over hem deed, wanneer hij niet antwoordde begon ze te klagen waarom hij haar negeerde,... Wanneer ik in dat gesprek keek kon ik mijn ogen niet geloven....

Ze stuurden echt heel intiem en seksueel met elkaar. Dat zij opgewonden werd nadat ze afgesproken hadden, wat ze fijn vonden in bed, wat zij met hem zou doen en hij met haar. Dat hij gedroomd had dat hij haar befte (terwijl hij tegen mij twee dagen voordien zei dat hij nooit droomde). Dat hij moest afkomen voor seks (dat heeft hij nooit gedaan trouwens, maar die berichten vond ik al misselijkmakend genoeg). Ze gingen ook gewoon plots van een normale conversatie naar zo iets intiem, om dan weer naar een normale conversatie over te gaan. alsof het de normaalste zaak op aarde was.

Ik heb hem hiermee geconfronteerd, al roepend en wenend. Bleek dat dit vaker gebeurd was. Ook al wanneer we nog maar een half jaar samen waren en hij voor zijn werk 300 km verderop zat in Amsterdam. Bij elk moeilijk moment ging hij intiem doen met haar. Zij sprak ook slecht over me en hij verdedigde me niet. We hebben het dan gedaan gemaakt. Ik had hem eerst nog een ultimatum gegeven dat hij moest kiezen tussen mij en haar, en als hij mij wou haar meteen blokkeren. Ik wist toen al dat hij mij niet zou kiezen. Hij twijfelde al te hard of we wel een toekomst hadden met ons leeftijdsverschil... Ergens was ik nog van plan om hem te vergeven en het zo te laten, gewoon omdat ik hem zo graag zag.

Gelukkig heb ik dit niet gedaan, als ik het nu allemaal opschrijf besef ik des te meer dat wat wij hadden niet gezond was. Hij heeft me 2.5 jaar voorgelogen, was nooit van plan er iets van te zeggen, verbood mij wel van met andere jongens te sturen waarvan hij dacht dat ze een oogje op me hadden, ik moest altijd degene zijn die me verontschuldigde,...

En toch, en toch.. We hadden zoveel fijne momenten, zoveel liefdevolle momenten, en het doet pijn om mijn maatje en steun en toeverlaat kwijt te zijn. Het lijkt alsof ik nooit nog verliefd zal worden. (hij was mijn eerste vriendje overigens.) Ik heb zoveel gevoelens door elkaar, ik ben boos, droef, begrijpend,...

Als je tot hier geraakt bent, dan heb ik heel veel respect voor je want het was een heel lang verhaal denk ik.
Ik weet niet goed wat ik hier mee verwacht te bereiken. Het deed deugd alles eens op te schrijven en ik besef nu ook weer goed dat het goed is dat ik weer single ben. Dat ik nu al beter weet wat ik nodig heb in een relatie, dat ik hier wel sterker uit zal komen nu ik af ben van hem en niet meer met die onzekerheid moet omgaan. Maar tegelijkertijd mis ik hem ook nog steeds en kan ik hem niet uit mijn hoofd zetten en wil ik hem sturen, vraag ik me af met wie hij stuurt,...
Hij lijkt er ook niet echt vanaf te zien, eerst wel maar nu is hij er ook van overtuigd dat het beter is. Hij denkt dat we echt nog vrienden zullen zijn. in onze gemeenschappelijke vriendengroep stuurde hij dat we als vrienden uiteen gegaan zijn (wat ook zo was ,omdat ik toen die boosheid en het besef nog niet had van wat hij allemaal gedaan heeft) Ik wou hem gewoon niet kwijt. Aan die vrienden kan ik dit ook niet allemaal vertellen, want zij zijn ook bevriend met hem, ik wil niet dat ze een kant moeten kiezen of ik wil niet dat ze hem als slecht zien.

xoxo

TheBusDriver

  • **
  • Berichten: 182
    • Bekijk profiel
« Reactie #1 Gepost op: 12 mei 2020, 21:33:49 »
Wat knap dat je na alles wat er is gebeurt jij nog de respect voor hem hebt om het tussen de twee van jullie te houden; zoveel mensen zouden de ander compleet zwart maken tegenover hun vriendengroep.. hij heeft je immers pijn gedaan, extreem erg kan ik me alleen maar inbeelden. En ik snap ook dat het zo pijnlijk is wetend dat je zoveel mooie momenten met elkaar gedeeld hebt, maar wat zijn die momenten naast de respect en loyaliteit van je partner? Ik zeg niet dat die momenten niet meer ''gelden'', nee tuurlijk, kijk er op terug met een glimlach, al te beter! Maar het moet nooit staan boven de loyaliteit en respect die je verdiend, maar dat zag je zelf ook al in. Weet je, het is zo makkelijk om een partner te zijn die de ander aan het lachen kunt maken, die goed in bed is, waar mee je gezellige avonden mee hebt en waar je kunt mee reizen... Het gemak van al die andere dingen, gaat niet boven het belangrijkste. En voel je niet schuldig, het is niet verkeerd dat je in zijn telefoon keek... je had een instinct en die volgde je, en uiteindelijk had je nog gelijk ook! Dus weet trots op jezelf dat je maar zo snel mogelijk achter deze leugen bent gekomen, want wie weet, misschien leefde je er nog wel jaren mee. Ik snap ook dat je je hele hart in deze relatie hebt gestopt, van wat ik lees, en dat je nu een erg groot verlies hebt... wat ook zo is. En ik ga eerlijk zijn, het gaat vast nog voor een hele lange tijd zo voelen; het verlies van een maatje en je steun en toe verlaat. Het gaat zeker tijd kosten, dus gun dat jezelf ook, wees verdrietig en eenzaam als dat is wat je voelt... omarm en leer er van. Hij is en was je eerste relatie, nu is hij je eerste ex; zie het als een deel van het leven en weet dat je oprecht in een handvol van jaren (misschien zelfs maanden!) terug blikt met een glimlach wetend dat je zoiets hebt overwonnen en dat je er een levenslessen van hebt mee genomen! Ik wens al het geluk toe en veel succes :)

hulpelfje

  • *
  • Berichten: 42
    • Bekijk profiel
« Reactie #2 Gepost op: 15 mei 2020, 17:46:18 »
Wat knap dat je na alles wat er is gebeurt jij nog de respect voor hem hebt om het tussen de twee van jullie te houden; zoveel mensen zouden de ander compleet zwart maken tegenover hun vriendengroep.. hij heeft je immers pijn gedaan, extreem erg kan ik me alleen maar inbeelden. En ik snap ook dat het zo pijnlijk is wetend dat je zoveel mooie momenten met elkaar gedeeld hebt, maar wat zijn die momenten naast de respect en loyaliteit van je partner? Ik zeg niet dat die momenten niet meer ''gelden'', nee tuurlijk, kijk er op terug met een glimlach, al te beter! Maar het moet nooit staan boven de loyaliteit en respect die je verdiend, maar dat zag je zelf ook al in. Weet je, het is zo makkelijk om een partner te zijn die de ander aan het lachen kunt maken, die goed in bed is, waar mee je gezellige avonden mee hebt en waar je kunt mee reizen... Het gemak van al die andere dingen, gaat niet boven het belangrijkste. En voel je niet schuldig, het is niet verkeerd dat je in zijn telefoon keek... je had een instinct en die volgde je, en uiteindelijk had je nog gelijk ook! Dus weet trots op jezelf dat je maar zo snel mogelijk achter deze leugen bent gekomen, want wie weet, misschien leefde je er nog wel jaren mee. Ik snap ook dat je je hele hart in deze relatie hebt gestopt, van wat ik lees, en dat je nu een erg groot verlies hebt... wat ook zo is. En ik ga eerlijk zijn, het gaat vast nog voor een hele lange tijd zo voelen; het verlies van een maatje en je steun en toe verlaat. Het gaat zeker tijd kosten, dus gun dat jezelf ook, wees verdrietig en eenzaam als dat is wat je voelt... omarm en leer er van. Hij is en was je eerste relatie, nu is hij je eerste ex; zie het als een deel van het leven en weet dat je oprecht in een handvol van jaren (misschien zelfs maanden!) terug blikt met een glimlach wetend dat je zoiets hebt overwonnen en dat je er een levenslessen van hebt mee genomen! Ik wens al het geluk toe en veel succes :)

Hartelijk bedankt voor al deze mooie woorden! Iedere keer wanneer ik me weer even triest voel kom ik dit eventjes lezen en voel ik me meteen al een beetje beter. Het klopt helemaal wat je zegt, er zijn zoveel mensen met wie je plezier kan beleven, en net dat wederzijds respect en dat vertrouwen is zo belangrijk.

Dankjewel!