Auteur Topic: Eenzaam door mijn relatie  (gelezen 486 keer)

Floddertjee

  • **
  • Berichten: 430
    • Bekijk profiel
« Gepost op: 03 januari 2021, 19:50:38 »
Hoi allemaal,
Na een eeuwigheid nog eens op dit forum...
Ik ben ongeveer 1,5 jaar geleden gaan samenwonen met mijn vriend in het huis wat hij gekocht heeft een jaar daarvoor.
Dat huis staat in een klein dorp 3 kwartier van mijn ouders, familie en de paar vriendinnen die ik had.
Sinds ik hier woon, voel ik me echt ongelooflijk eenzaam.
Mijn oude vriendinnen lijken me vergeten te zijn, ik woon in hun ogen aan de andere kant van de wereld, en als enigskind mis ik ook mijn ouders enorm.
Met mijn schoonfamilie heb ik niet persé een klik. Zij vinden mij degelijk, netjes en anders.
Ik houd ontzettend veel van mijn vriend, maar merk dat ik continue onder hoogspanning sta door de situatie.
Ik mis heel hard vriendinnen om me heen en nu metcorona is het ook niet echt mogelijk je ergens bij aan te sluiten.
Wat zouden jullie doen..?

vriendin

  • *
  • Berichten: 1
    • Bekijk profiel
« Reactie #1 Gepost op: 04 januari 2021, 13:54:26 »
Ik snap wel wat je bedoelt ja, het is ook vrij lastig om nu nieuwe contacten te maken en je vriendinnen en familie wonen een stuk verderop. Probeer eens om langs je oude vriendinnen te gaan. Je kan wat met ze afspreken maar je zou ook spontaan voor de deur kunnen staan. Maar laat in ieder geval merken dat je moeite voor hen wil doen, dan zien ze misschien dat het 'maar' driekwartier afstand is. Je zou nu vanwege corona ook een avondje kunnen videobellen of een soort online borrel houden.


Op het moment dat de lockdown voorbij is zou je misschien een nieuwe hobby kunnen zoeken. Kijk bijvoorbeeld eens bij sportverenigingen, hier kun je ook gemakkelijk nieuwe contacten maken. Het is namelijk wel fijn om in jou buurt ook wat vrienden te hebben. En ja nu met corona is het vooral thuis zitten en kun je weinig maar allicht als het allemaal weer een beetje over is dat je wat nieuwe contacten kan vinden! Succes!

ScratchingTheItch

  • **
  • Berichten: 407
    • Bekijk profiel
« Reactie #2 Gepost op: 11 januari 2021, 19:38:36 »
Drie kwartier is niet zo heel ver, in mijn beleving. Zijn je ouders niet makkelijk toegankelijk met het ov trouwens? Jammer dat je vriendinnen het anders zien. Het kan ook zijn dat ze minder met je afspreken omdat je nu bij hem woont, en dus niet zo gauw meer met meiden alleen onderling bent. Ik heb ooit eens met iemand afgesproken en ik kwam daar binnen, was haar vriend er ook. Die was kennelijk een maand geleden bij haar ingetrokken. Eerlijk, ik schrok me rot. Maar da's een andere situatie  :fieuw:


Verder heb ik een vrij radicale oplossing: inschrijven bij de woningstichting en daar weer gaan wonen, bij je familie. Als samenwonen je zo in 1,5 jaar tijd zo ongelukkig maakt, zie ik niet in waarom je 't zou moeten doen. Er is niks mis mee om in de buurt van je familie te willen wonen, al ben je volwassen.



Soof

  • *
  • Berichten: 2
    • Bekijk profiel
« Reactie #3 Gepost op: Gisteren om 19:08:45 »
Je hebt dit vast wel al gedaan, maar ik zou het er nog is met je vriend over hebben. Je zorgen delen helpt meestal met dit soort dingen, en samen kom je er misschien makkelijker uit.
Verder zou ik inderdaad proberen video te bellen tijdens corona, en wat vaker op bezoek gaan. Driekwartier is niet zo ver!
Als je over een paar maanden, na echt geprobeerd te hebben om meer menselijk contact te krijgen, je nog steeds wat eenzaam bent, zou ik terug verhuizen. Als jij en je vriend een goede/sterke relatie hebben, is dit vast niet zo een probleem. Gewoon vaak op bezoek gaan!