Auteur Topic: Depressieve meiden lotgenoten topic #2 - Geen triggerende berichten plaatsen!  (gelezen 512128 keer)

DanceForLife

  • ***
  • Berichten: 3.883
    • Bekijk profiel
« Reactie #50 Gepost op: 24 juli 2012, 19:14:49 »
^ Fijn dat je je beter voelt! (:
Niet dat ik je ken ofzo hoor, maar toch fijn. Ik heb je eigenlijk nooit eerder gezien, ook niet in het vorige topic, had je eerst een andere username/profiel?

Verder hoe het met mij gaat: De afgelopen 3 dagen ging het voor het eerst in ontzettend lange tijd een beetje goed, ik voelde me zelfs een beetje vrolijk en had weer zin in dingen. Maar toen ik thuis kwam gebeurde er weer vanalles waardoor ik weer een terugval heb, ik heb de hele dag en nacht onophoudelijk zitten janken. Het is gewoon altijd zo. Dan als het weer beter gaat, gebeurd er  weer iets waardoor ik terugval, dan lig ik een paar dagen te janken, voel ik me lange tijd klote, langzaamaan krabbel ik weer op, voel ik me hele korte tijd goed, en hoppa, begint het verhaaltje weer van voor af aan. Ik word gewoon elke keer heen en weer geslingerd en er komt maar geen eind aan.
I´m the invisible girl.

DanceForLife

  • ***
  • Berichten: 3.883
    • Bekijk profiel
« Reactie #51 Gepost op: 24 juli 2012, 19:36:26 »

[...]


Ik heb nu zo'n 4 afspraken gehad, maar het is nu voornamelijk weten wat ik heb en dan een geschikte behandeling vinden. Ik heb er tot nu toe niet echt veel aan gehad, maar ik ben zelf geen prater hoor en zij weten wel het uit je te krijgen en je wordt echt niet gedwongen hoor. Ik heb zelf ook de gedachte dat ik me aanstel maar mijn huisarts nam mij echt serieus en een psycholoog heeft over het algemeen een neutrale mening, wat ik zelf erg fijn vindt.

Ik raad je aan om een keer ernaartoe te gaan, het is niet leuk maar na een paar behandeling zal het vanzelf beter gaan en als het bij jou niet zou helpen, dan heb je het tenminste wel geprobeerd.


Mijn huisarts weet ook dat het niet zo goed gaat met me en via hem hebben we ook iemand van de GGZ geregeld. Maar ik ben depressief en dat weet ik, maar de huisarts denkt alleen dat het even wat minder gaat en dat ik hooguit een dipje heb. 3 jaar geleden hebben we ook een verwijsbrief voor een psycholoog gehad, maar mijn moeder is zo iemand die altijd wel zegt dat we iets doen, maar het komt er nooit van. Uiteindelijk is er toen ook niets meer mee gebeurd. Afgelopen jaar werd ik pas echt ernstig depressief, eerst beheerste het m'n leven nog niet, nu wel. Dus gingen we opnieuw naar de huisarts, die ons doorverwees naar iemand van de GGZ die voor de huisarts werkt. Dus ik zit niet bij de GGZ zeg maar. Toen was ik daar dus heengeweest met m'n moeder. Maar, ja, ik weet niet. Die vrouw was er alleen maar mee bezig om m'n thuissituatie op te lossen. Maar dat helpt niet, dat is maar een van de vele problemen die ik heb en door m'n thuissituatie te veranderen, daar gaat m'n depressie niet van weg. Ik wil gewoon een psycholoog om mee te praten enzo. Maar daar is die vrouw helemaal niet mee bezig, die is er alleen mee bezig m'n huidige situatie te veranderen, terwijl ik in het verleden ook heel veel meegemaakt heb wat ik wil verwerken. En de 1e keer dat ik daar was ik bijna een half jaar geleden, dus ik ben bang dat tegen de tijd dat ik een 2e afspraak heb, dat we dan bijna een jaar verder zijn. Dus tegen de tijd dat ik bij een psycholoog zit zijn we misschien al jaren verder. Ik woon in een dorp, daar is alles beperkt enzo. Ik baal er gewoon heel erg van, 3 jaar geleden wilde ik al naar een psycholoog en nu ben ik er nog steeds niets.
I´m the invisible girl.

DanceForLife

  • ***
  • Berichten: 3.883
    • Bekijk profiel
« Reactie #52 Gepost op: 24 juli 2012, 22:57:38 »
Home doesn´t feel like home...nowhere to go.
I´m the invisible girl.

LouderLove

  • **
  • Berichten: 326
    • Bekijk profiel
« Reactie #53 Gepost op: 24 juli 2012, 23:37:58 »
Hee allemaal,

Ik ben 'nieuw' in dit topic. Zal eerst maar in grote lijnen m'n verhaal doen, dan is het wat beter voor jullie om te begrijpen.

Vroeger (laatste jaar van de basisschool) ben ik heel erg gepest, sindsdien heb ik zo'n verschrikkelijk slecht zelfbeeld, je wordt er gewoon bang van. In de 1e klas van de Havo gingen de pesterijen door, maar in de 2e kreeg ik leuke vriendinnen. De derde ging ook super!

Altijd heb ik het hardst geroepen dat 2012 mijn jaar zou worden, mijn negatieve jaar dus achteraf.
Er was heel erg veel gedoe met mijn vader (vriendin werd zwanger, ze gingen trouwen etc.) Ook kwam er heel erg veel druk bij van school.
Het ging echt slechter en slechter en uiteindelijk zijn ik en mijn moeder naar de huisarts gegaan. Normaal gesproken haat ik die man, maar nu was hij erg begripvol en werd ik doorgestuurd naar verschillende instanties.
Ik heb nu echt een geweldige psychologe, en ben al ruim een half jaar 'cliënte' om het zo maar te zeggen.

Af en toe gaat het heel erg goed met me, en af en toe heel erg slecht, dan voel ik me gewoon echt rot en wil ik het liefst wegkruipen in een hoekje en heel erg hard huilen.
Hebben jullie hier ook wel eens last van?

Poehpoeh, dit moest er even uit, kwam dit forum toevallig tegen maar het helpt wel om te zien dat je niet de enige bent met deze problemen.

DanceForLife

  • ***
  • Berichten: 3.883
    • Bekijk profiel
« Reactie #54 Gepost op: 24 juli 2012, 23:40:37 »
^ Welkom in dit topic! :)

Hm nee ik herken het niet eigenlijk, ik heb helaas niet dat ik de goede vrolijke periodes heb en de sombere depressieve periodes. Bij is het zo dat ik altijd somber en depressief ben. Ik kan me eens in de zoveel weken of maanden een moment of een dag of hooguit 3 dagen iets beter voelen maar meer ook niet.

Fijn trouwens dat je een psychologe hebt! Ik wil ook al 3 jaar een psycholoog maar het komt er maar niet van.
I´m the invisible girl.

LouderLove

  • **
  • Berichten: 326
    • Bekijk profiel
« Reactie #55 Gepost op: 24 juli 2012, 23:58:37 »

^ Welkom in dit topic! :)

Hm nee ik herken het niet eigenlijk, ik heb helaas niet dat ik de goede vrolijke periodes heb en de sombere depressieve periodes. Bij is het zo dat ik altijd somber en depressief ben. Ik kan me eens in de zoveel weken of maanden een moment of een dag of hooguit 3 dagen iets beter voelen maar meer ook niet.

Fijn trouwens dat je een psychologe hebt! Ik wil ook al 3 jaar een psycholoog maar het komt er maar niet van.


Dankje!!

Wat vervelend.. Ik hoop echt dat je er snel bovenop komt! Mijn psychologe is redelijk jong en het is echt fijn dat ze me zo goed begrijpt.
 Ik had gelukkig een lichte depressie, maar alsnog komt het hard aan hoor, als je het te horen krijgt. Het vervelende bij mij is nu, ik wil heel graag beter worden, alleen het feit dat ik overgewicht heb en mezelf lelijk vind houd me tegen. Als ik geen last had gehad van die twee dingen liep ik nu waarschijnlijk alweer vrolijk rond.

Soms kan ik ook gewoon boos worden, gewoon uit het niets. Dat is echt vervelend en het liefst wil ik mezelf dan voor mn kop slaan.
« Laatst bewerkt op: 24 juli 2012, 23:59:06 door LouderLove »

Curiosityy

  • ****
  • Berichten: 10.121
    • Bekijk profiel
« Reactie #56 Gepost op: 25 juli 2012, 01:03:31 »
Inderdaad welkom (:

Helaas herken ik het pesten (alleen wat langer, maar ik ga maar niet over mezelf lullen nu :')). Ik herken inderdaad in bepaalde punten wel wat je vertelt - voorbeeldje: ik voel me sinds een uur of acht vanavond nu heel erg fijn terwijl ik gisteren nog huilend (met) m'n vriend heb gebeld - dus je bent inderdaad zeker niet de enige! Wat fijn dat je een psychologe hebt en daar zo over te spreken bent.

*strooit liefde en blijheid rond* Want ja, ik voel me fijn nu, het gaat goed met me. Hopelijk vinden jullie het fijn of prettig om te lezen en kan ik jullie daar ook een beetje mee opvrolijken, als het nodig is. Ik wil niet "bekend" staan, zowel op internet als bij vrienden in het echt, als het meisje dat alleen maar negatief denkt en zich neergeslagen gedraagt etcetera. Want dat ben ik niet en dat hoop ik ook vooral niet te worden.

littlemistery

  • ***
  • Berichten: 3.211
    • Bekijk profiel
« Reactie #57 Gepost op: 25 juli 2012, 07:52:08 »
Ik ben weer thuis. Ouders enzo zijn op vakantie dus ben de komende weken samen met m'n broer, en afgelopen weekend en deze week waren er allemaal vrienden van hem. Ik kwam net binnen en het eerste wat ik dacht; wtf! wat hebben hun gedaan?! Zooooo'n pestzooi. Ik kan daar nooit tegen. Ja, wel tegen een beetje rommel maar niet zó veel! Maargoed. Ik heb vannacht niet geslapen, zat in het vliegtuig - niet bepaald comfortabel ofzo. Dus ben best wel moe. Maar ben bang dat ik toch niet in slaap kan vallen.
Ondanks dat ik niet altijd kon genieten deze vakantie ga ik het toch ontzettend missen denk ik. Alleen de zee en het strand en alle leuke dingen die we gedaan hebben al. We hadden een gezellige groep en dan zit je nu ineens weer in je eentje. ^^   Aan de ene kant is het ook heerlijk om weer thuis te zijn (behalve dan dat die vrienden van m'n broer er nog zijn, heb ik zo'n hekel aan, elke keer weer!) Maar aan de andere kant was ik veel liever weggebleven omdat ik nu dus weer zoveel dingen moet. Alleen al nadenken en dingen regelen voor school; kamers of niet, boeken, startweek, geld, enz. (geen stufi en ov dit jaar) En psycholoog en werk. Bleegh.
Maargoed. Ik ga nu toch maar ff in bed liggen, of ik nou slaap of niet.
When you stop fighting, you stop living, so find your fight, then fight like hell until your battle is won.

DanceForLife

  • ***
  • Berichten: 3.883
    • Bekijk profiel
« Reactie #58 Gepost op: 25 juli 2012, 18:56:51 »
Okee nu heb ik zin om alles kapot te smijten. M´n moeder verteld zojuist dat die GGZ vrouw die me kan doorverwijzen, in de vakantie geen plek meer heeft, dus dat word pas de volgende vakantie! De laatste afspraak is al een half jaar geleden ofzo. Ik wacht al 3 jaar op een psycholoog, waarschijnlijk gaat het nog tien eeuwen duren, tegen die tijd ben ik allang doorgedraaid.
I´m the invisible girl.

littlemistery

  • ***
  • Berichten: 3.211
    • Bekijk profiel
« Reactie #59 Gepost op: 25 juli 2012, 19:39:52 »
^ Soms is de zorg in Nederland zó raar en krom en sloom en weetikveelwat!
Het is niet normaal dat je zo lang moet wachten voordat je hulp krijgt..
Ik wacht nu 7 maanden, en het gaat ook nog wel een paar maanden duren waarschijnlijk. Ik hoop voor je dat ze nu eindelijk gaan opschieten meid! Blijf volhouden, want jij bent veel sterker dan dit. Dat weet ik zeker!
When you stop fighting, you stop living, so find your fight, then fight like hell until your battle is won.

danixx

  • **
  • Berichten: 451
    • Bekijk profiel
« Reactie #60 Gepost op: 25 juli 2012, 22:35:38 »
Ik zei mijn vriendin net dat ik mezelf soms pijn doe.. nu denkt ze gelijk aan snijden enzo, en begint er over door.. ik had het niet moeten zeggen ik heb zo'n spijt, ik voel me nu alsof ik raar ben ofzo, en jahoor ik zit deze hele avond alweer helemaal down en alles komt weer boven, terwijl ik gelukkig hoor te zijn want er zijn alleen maar leuke dingen gebeurt zoals dat de operatie gelukt is, maar nee ik ben heel verdrietig en boos en waarom?? dat weet ik niet :S ik haat alles

DanceForLife

  • ***
  • Berichten: 3.883
    • Bekijk profiel
« Reactie #61 Gepost op: 25 juli 2012, 22:39:05 »
^ Ook erg voor jou dat je al 7 maanden moet wachten. Maar ik baal er gewoon zo van, ik maak steeds meer mee, ga steeds verder kapot en heb dus meer en meer om die psycholoog duidelijk te maken en te vertellen. Ik had gehoopt dat ik voor het begin van het aankomende schooljaar 1 of 2 afspraken gehad zou kunnen hebben. Ik wil namelijk een nieuwe start maken, de afgelopen 4 jaar zag iedereen me als een of ander sukkeltje, iedereen liep altijd over me heen en niemand respecteerde me. Ik werd veel gepest, de klas sloot me altijd buiten en vriendinnen voelden zich al snel te goed voor me. Ik was nooit belangrijk en vind mezelf inmiddels ook niet belangrijk meer. Ik wil na de vakantie op het havo dus echt een nieuwe start maken.  Ik wil niet nog 2 klotejaren. Ik wil de andere kant van het schoolleven een keer meemaken, twee jaar gewoon met zin naar school kunnen gaan, echte vrienden hebben, gerespecteerd worden, me niet meer voor mezelf hoeven te schamen, maar ik heb heel veel problemen thuis, daarom zit ik niet lekker in m'n vel en is het moeilijk voor me om open, spontaan en zelfverzekerd te zijn. Meestal voel ik me down en chagerijnig, ik fake altijd m'n blijdschap, wat ook veel energie kost. Ik heb sinds m'n 5e al problemen thuis die alleen maar erger werden, waardoor ik nooit een jeugd gehad heb, ik moest al snel volwassen zijn. Ik ben dus heel anders dan mensen van school. Zij denken als 16jarigen, ik denk als een volwassene. Ik moet mezelf altijd opsplitsen, op school moet ik een tiener proberen te zijn, terwijl ik thuis weer volwassen moet zijn. Ook is m'n familie erg, hoe leg ik het uit, gesloten, ik heb zeg maar nooit geleerd spontaan te zijn. Bij mij thuis worden geen verjaardagen gevierd, soaps en series zijn onzin en tijdverdrijf, social media is gevaarlijk, net als alleen ergens heengaan en logeren etc, aan carnaval en andere feesten doen we niet, we gaan nooit naar een festival of een dagje weg, ik ben dus heel nuchter. Het is voor mij ontzettend moeilijk om me te laten gaan, 'partyhard' is voor andere vanzelfsprekend, voor mij is het hartstikke moeilijk. Ik weet niet hoe ik dit uit moet leggen, maar ik ben gewoon niet jong meer, ik heb m'n jeugd overgeslagen. Ik zou graag willen dat ik net als anderen was, maar dat lukt me gewoon niet, ik kan alleen maar serieus zijn, ik zal nooit door de klas roepen, op een feestje losgaan en 'woohooo' kunnen roepen, ik hoop dat het duidelijk is wat ik bedoel en sorry dat het zo lang is geworden. Als er iemand is die me wil of kan helpen, bedankt.
I´m the invisible girl.

DanceForLife

  • ***
  • Berichten: 3.883
    • Bekijk profiel
« Reactie #62 Gepost op: 25 juli 2012, 22:42:17 »

Ik zei mijn vriendin net dat ik mezelf soms pijn doe.. nu denkt ze gelijk aan snijden enzo, en begint er over door.. ik had het niet moeten zeggen ik heb zo'n spijt, ik voel me nu alsof ik raar ben ofzo, en jahoor ik zit deze hele avond alweer helemaal down en alles komt weer boven, terwijl ik gelukkig hoor te zijn want er zijn alleen maar leuke dingen gebeurt zoals dat de operatie gelukt is, maar nee ik ben heel verdrietig en boos en waarom?? dat weet ik niet :S ik haat alles


Misschien is het beter voor jezelf om er niet met vriendinnen over te praten. Bij mij is dat tenminste wel zo. In het begin denk ik dat ze me begrijpen, maar na een tijdje blijkt altijd dat ze het onderschatten waardoor ik me alleen maar kutter voel. Je kunt alles in dit topic kwijt, je kunt een dagboek bijhouden in Word of op papier of je kunt naar een psycholoog gaan, maar vrienden is denk ik niet de oplossing, die zien alles nogal zwart wit en kijken anders tegen dingen aan.
Bijvoorbeeld bij mij een keer: 1 vriendin van mij weet dat ik depressief ben, maar ze begrijpt het niet, ze denkt dat het een simpel dipje is en dat als ik gewoon leuke dingen doe met vrienden dat het dan vanzelf wel weer over gaat.
I´m the invisible girl.

danixx

  • **
  • Berichten: 451
    • Bekijk profiel
« Reactie #63 Gepost op: 25 juli 2012, 22:50:17 »

[...]


Misschien is het beter voor jezelf om er niet met vriendinnen over te praten. Bij mij is dat tenminste wel zo. In het begin denk ik dat ze me begrijpen, maar na een tijdje blijkt altijd dat ze het onderschatten waardoor ik me alleen maar kutter voel. Je kunt alles in dit topic kwijt, je kunt een dagboek bijhouden in Word of op papier of je kunt naar een psycholoog gaan, maar vrienden is denk ik niet de oplossing, die zien alles nogal zwart wit en kijken anders tegen dingen aan.
Bijvoorbeeld bij mij een keer: 1 vriendin van mij weet dat ik depressief ben, maar ze begrijpt het niet, ze denkt dat het een simpel dipje is en dat als ik gewoon leuke dingen doe met vrienden dat het dan vanzelf wel weer over gaat.


Ja dat is zeker ook wat ik meemaak! Dat laatste ook, maar ik moet toch even wachten tot mijn broer uit amerika komt, over 5 weken ong. dan ga ik met hem missch naar de huisarts denk ik

DanceForLife

  • ***
  • Berichten: 3.883
    • Bekijk profiel
« Reactie #64 Gepost op: 25 juli 2012, 22:57:56 »
^ Het is in ieder geval goed dat je hulp gaat zoeken en dat je nog hoop hebt. Echt, blijf hopen en geef niet op. Ik had een periode dat ik de hoop opgegeven had, dat wil je gewoon niet meemaken, ik was mentaal dood, ik voelde helemaal niets meer, alles om me heen leek nep en onnecht. Ik dacht dat ik de rest van m'n leven zo zou moeten leven, maar gelukkig kreeg ik na een paar weken de hoop weer terug. Het is echt een wonder dat ik eruit gekomen ben. Anyway, het kan best lang duren voordat je uiteindelijk bij een psycholoog terecht komt of andere hulp. En ehm, als je geen antwoord wil geven hoeft het niet, maar wat is eigenlijk de reden dat je depressief bent? Heb je iets meegemaakt, zit je gewoon niet lekker in je vel en ben je niet tevreden met jezelf of kreeg je gewoon een down gevoel?
I´m the invisible girl.

danixx

  • **
  • Berichten: 451
    • Bekijk profiel
« Reactie #65 Gepost op: 25 juli 2012, 23:29:33 »
^ ik weet de zekere reden niet heleaal.. Maar ik heb wel wat meegemaakt, ik was 11 jaar bestevriendinnen met iemand, toen gingen we naar de zelfde middelbare en zij kreeg nieuwe vrienden en ik weet niet waarom maar ineenkeer was alles van mij verkeerd, en ik werd door haar gepest, en iedereen werd tegen mij opgestookt, dat is ook zo doorgegaan in de 2e en ik werd alleen maar onzekerder en ze dreigde me ook enzo en zij dat ik beter dood kon zijn, terwijl dat mijn beste vriendin was!.. en thuis; mijn vader werkt maar parttime en heeft een soort ziekte dat hij heel moe is. Toen werd mijn broer een keer depressief en met hem praatte ik heel vaak en hij zat in therapie en ik hoorde dus wel een beetje alles uit zijn wereldje en herkende mezelf toen ook. maar Ik dacht dat dat toch niet zo was en ik ging gewoon door maar afgelopen jaar, merkte ik dat ik gewoon niet veel lol had en veel deed alsof, en ik kan ook gewoon nooit nee zeggen, dus daar wordt ik helemaal gek van, Ik kan er nooit tegen bij mensen op school dat ze nep doen enzo, ik ben gewoon anders, en laatstetijd met mijn moeder enzo in het ziekenhuis kan ik het niet meer aan dat masker opzetten, en barst ik uit..

 en ook andere dingen, maar dat vertel ik je niet allemaal anders is dat wel beetje overdreven veel.. als je het snapt..

DanceForLife

  • ***
  • Berichten: 3.883
    • Bekijk profiel
« Reactie #66 Gepost op: 26 juli 2012, 00:58:15 »

[...]


Dankje!!

Wat vervelend.. Ik hoop echt dat je er snel bovenop komt! Mijn psychologe is redelijk jong en het is echt fijn dat ze me zo goed begrijpt.
 Ik had gelukkig een lichte depressie, maar alsnog komt het hard aan hoor, als je het te horen krijgt. Het vervelende bij mij is nu, ik wil heel graag beter worden, alleen het feit dat ik overgewicht heb en mezelf lelijk vind houd me tegen. Als ik geen last had gehad van die twee dingen liep ik nu waarschijnlijk alweer vrolijk rond.

Soms kan ik ook gewoon boos worden, gewoon uit het niets. Dat is echt vervelend en het liefst wil ik mezelf dan voor mn kop slaan.


Dat kan ik me voorstellen ja. Bij mij is het nooit geconstateerd, maar ik weet zeker dat ik wel een depressie heb, wat ik heb is echt wel erger dan een dipje. Ik heb 2 jaar een lichte depressie gehad. Ik was depressief, maar had nog wel de blije momenten, ik kon nog genieten van dingen, ik kon nog zin hebben in dingen. Sinds een jaar ging het echt heel slecht, en werd ik echt ernstig depressief, ik ontwikkelde het afgelopen jaar ook allemaal psychysche dingen. Maar aangezien ik me nog steeds niet in een fijne situatie vind, zal een psycholoog het niet kunnen oplossen, het zal fijn voor me zijn met een psycholoog te praten, maar het lost het allemaal niet op.

Maar je moet proberen van jezelf te houden, ja moet ik vooral zeggen, maar oké. Je kan natuurlijk wel af gaan vallen, maar je moet niet alleen van jezelf houden als je slank bent. Ik weet dat het moeilijk is, maar probeer je manier van denken te veranderen, probeer gewoon zo vaak te denken ´ik ben mooi zoals ik ben´dat je erin gaat geloven. Als je zegt ´ik ben zo lelijk´ dan ga je er steeds meer in geloven. Ook al meen je het niet, denk het toch, misschien dat je op een gegeven moment automatisch zo denkt. :)
I´m the invisible girl.

DanceForLife

  • ***
  • Berichten: 3.883
    • Bekijk profiel
« Reactie #67 Gepost op: 26 juli 2012, 01:07:21 »

^ ik weet de zekere reden niet heleaal.. Maar ik heb wel wat meegemaakt, ik was 11 jaar bestevriendinnen met iemand, toen gingen we naar de zelfde middelbare en zij kreeg nieuwe vrienden en ik weet niet waarom maar ineenkeer was alles van mij verkeerd, en ik werd door haar gepest, en iedereen werd tegen mij opgestookt, dat is ook zo doorgegaan in de 2e en ik werd alleen maar onzekerder en ze dreigde me ook enzo en zij dat ik beter dood kon zijn, terwijl dat mijn beste vriendin was!.. en thuis; mijn vader werkt maar parttime en heeft een soort ziekte dat hij heel moe is. Toen werd mijn broer een keer depressief en met hem praatte ik heel vaak en hij zat in therapie en ik hoorde dus wel een beetje alles uit zijn wereldje en herkende mezelf toen ook. maar Ik dacht dat dat toch niet zo was en ik ging gewoon door maar afgelopen jaar, merkte ik dat ik gewoon niet veel lol had en veel deed alsof, en ik kan ook gewoon nooit nee zeggen, dus daar wordt ik helemaal gek van, Ik kan er nooit tegen bij mensen op school dat ze nep doen enzo, ik ben gewoon anders, en laatstetijd met mijn moeder enzo in het ziekenhuis kan ik het niet meer aan dat masker opzetten, en barst ik uit..

 en ook andere dingen, maar dat vertel ik je niet allemaal anders is dat wel beetje overdreven veel.. als je het snapt..


Wtf, zij heeft het recht niet om zulke dingen te zeggen! Ik snap niet dat iemand zo gemeen kan zijn om je ex beste vriendin te vertellen dat ze beter dood kan zijn. Dat je gepest werd is al erg genoeg, maar ook nog eens door je ex beste vriendin.

Hm, geen nee kunnen zeggen is niet goed, dat gaat ten koste van jezelf. Ik had dat eerst ook heel erg, maar ik word er steeds beter in. Maar door geen nee te zeggen, doe je dingen die je niet wilt om anderen een plezier te doen terwijl dat ten koste gaat van je eigen energie.

Vaak is het bij depressieve mensen wel zo dat ze idd nergens meer zin in hebben en nergens meer van genieten. Maar je broer, kun je met hem er niet over praten? Hij is ook depressief (geweest?), dus hij zou je misschien kunnen helpen.

Ah ja dat herken ik heel erg. Ik voel me altijd anders dan anderen. Ik voel me zelfs bij m'n eigen vriendinnen anders. Mensen vinden me ook vaak raar, terwijl ze me niet eens kennen, waardoor ik me alleen nog maar meer een aliën voel. Mijn manier van denken en doen is gewoon anders. Die tienerfase die anderen hebben, die heb ik niet en ook nooit gehad, en dan bedoel ik: spijbelen, grote bek hebben op school, geen zak doen voor school, mensen pesten, roken, stoer doen, elk weekend uitgaan en mezelf lam zuipen, dat soort dingen doe ik gewoon niet waardoor ik vaak anders ben, een buitenbeentje en ik heb het idee dat mensen me ook een beetje een heilige engel vinden. Tja het is ook nooit goed, ik ben eigenlijk gewoon te lief, dat is hun probleem. Ik hun ogen te braaf.
I´m the invisible girl.

littlemistery

  • ***
  • Berichten: 3.211
    • Bekijk profiel
« Reactie #68 Gepost op: 26 juli 2012, 12:04:15 »
^ Dingen die jij zegt zijn erg herkenbaar weer. Vooral dit: Ik voel me de laatste weken niet eens zo superslecht, maar ook niet goed. Ik switch van manische/bipolaire buien (dat ik in een paar uur, of soms in een paar minuten of zelfs seconden switch van up naar down naar up naar down) naar gevoelloos/emotieloos. Niets boeit me, dingen irriteren me hooguit. Ik kan wel lol hebben, maar ik kan ook heel snel weer wegzakken. Ik denk, maar er komt niet zoveel uit. En ik heb echt geen zin meer om d'r tegen te vechten allemaal, maar ik moet wel, ik moet er wat beters van maken. De zomer trekt aan me voorbij en alles is pessimistisch, ik herken mezelf niet meer en ik zit de dagen maar gewoon uit, de dagen die soms zo kort en soms zo lang lijken. Ik wil huilen, ik wil zo graag huilen, maar ik kan het niet meer.

En nog dat over vertellen aan je vriendinnen.. Mensen die het niet zelf meemaken of meegemaakt hebben, snappen het ook gewoon niet. Ze kunnen zich vaak niet voorstellen dat álles wat je doet moeite kost, je nergens meer zin in hebt, je levenloos voelt.  Fijn voor hun natuurlijk, maar dat maakt het voor ons moeilijk om erover te praten met ze. Je kunt natuurlijk wel eens wat vertellen, dat het niet goed gaat, maar echt alles vertellen is dan gewoon geen goed idee denk ik. Dat merk ik tenminste bij mijn eigen vriendinnen.  Er zijn 2 vriendinnen aan wie ik wel alles vertel, omdat zij mij begrijpen en ik hun ook begrijp omdat ze in een situatie zitten die lijkt op die van mij. Maar aan andere vriendinnen vertel ik veel minder, want je raakt ze er alleen maar mee kwijt.

En vandaag heb ik zin om in mijn bed te blijven. Dat is geen goed idee, maar ik weet niet waar ik m'n bed nog voor uit moet komen. Alleen vanavond omdat ik dan op moet passen op 3 nichtjes.
When you stop fighting, you stop living, so find your fight, then fight like hell until your battle is won.

littlemistery

  • ***
  • Berichten: 3.211
    • Bekijk profiel
« Reactie #69 Gepost op: 26 juli 2012, 12:54:11 »
^  Goed zo! :) Fijn dat je weer wat geschreven hebt. Als je het graag kwijt wil bij iets of iemand, mag je het voor mijn part ook gewoon hier neer zetten hoor, of mij noten. Misschien dat het dan wat minder opgesloten voelt.
En inderdaad; het hoeft niet perfect te zijn, als het er maar uit is zoals jij t wil hebben.
When you stop fighting, you stop living, so find your fight, then fight like hell until your battle is won.

kayleigh

  • *
  • Berichten: 75
    • Bekijk profiel
« Reactie #70 Gepost op: 26 juli 2012, 13:03:34 »
@DanceLove

Ik heb een tijdje in het oude topic gezeten, heb geen andere username of iets gehad. Ik was denk ik gewoon niet zo aanwezig, ik weet het niet.

Hopenlijk gaat het met de rest ook al met stapjes vooruit?!

DanceForLife

  • ***
  • Berichten: 3.883
    • Bekijk profiel
« Reactie #71 Gepost op: 26 juli 2012, 13:08:57 »
@ Littlemistery
Ten eerst zie ik nu pas dat je username littlemistery en is geen littlemisery. :')

En verder:
Ik heb dat idd ook, dat ik me niet heel slecht voel, maar ook niet goed. Alleen de afgelopen dagen gaat het wat minder.

Ik vertel m'n vriendinnen helemaal niets, ze zouden het echt niet begrijpen. Ze denken heel zwart wit. Als ik zou zeggen dat het niet zo goed met me ging, vragen ze wss iets al 'wat is er dan?'. Alsof er iets heel specifieks moet zijn, zoals het overlijden van iemand. En zodra ik weer een keer zou lachen zouden ze gelijk 'oh ze lacht weer, ze voelt zich weer goed, het was gewoon een chagerijnig buitje dat alweer is overgewaaid'. Dus ik vertel ze liever gewoon helemaal niets. En ik had eerst een vriendin waarvan ik dacht dat ze me echt begreep, maar na een tijdje bleek dat toch niet zo te zijn, waardoor ik echt baalde. Zij onderschatte m'n situatie. Ze zegt dat ik gewoon leuke dingen moet doen en met mensen af moet spreken en dan gaat het vanzelf weg. Ze zegt zelf ook een depressie/dipje gehad te hebben. Maar op een dag kwam ze een jongen tegen en kon ze haar hele verhaal kwijt, toen was het over en vanaf toen kon ze gewoon weer verder met haar leven. Een depressie gaat echt niet van de een op de andere dag over...En zij had in die tijd ook gewoon nog zin in alles en zag het leven nog vrolijk in etc. Dus ze denkt te weten wat ik meemaak, maar ze heeft geen idee, dat geeft me echt een wanhopig gevoel. Ik wou dat ik haar er nooit wat over verteld had.

M'n moeder begrijpt het ook al niet. Toen ik nog naar school moest, toen ging het nog veeel slechter dan nu. Ik bleef het liefst de hele dag op bed, ik zat alles niet meer zitten, ik had nerges zin in, niets kon me nog schelen. Als ik dan bijvoorbeeld een schoolfeest had en ik had er geen zin in, vroeg m'n moeder heel verbaasd 'huh hoezo niet???' Ze snapte gewoon niet waarom ik er geen zin in had. Ik bedoel, voor mij was het meer dan logisch dat ik er geen zin in had, maar zij snapte gewoon niet dat ik nergens zin in had. In die tijd zat ik elke dag thuis te janken  en ze zei dan allemaal 'ja het komt wel goed, ik weet dat het uitzichtloos lijkt, maar het komt wel goed'. Alsof het vanzelfsprekend is. Alsof het door de puberteit komt. Ze denkt nu ook gewoon dat ik weer van het leven geniet en dat alles weer goed is. Ze snap het gewoon niet, ze snapt ook niet dat ik die hulp echt nodig heb, ik wacht al zo lang, ik wil het NU, elke dag die ik langer moet wachten, breekt me nog meer op, maar m'n moeder stelt het allemaal maar uit, waardoor ik nu niet meer in deze vakantie terecht kan, maar pas in de volgende vakantie en dat is nog niet eens zeker, het gaat dus echt nog heel lang duren. En Anshowvis, ik heb dat idd ook, dat ik zo lang heb moeten wachten dat het geen zin meer heeft. Een paar jaar geleden was ik ook wel depressief, maar dat was nog niet zo erg als dit, in die tijd genoot ik nog van leuke dingen enzo, als ik in die tijd een psycholoog gehad had, had ik alles kunnen verwerken en overal over kunnen praten, dan was ik op dit moment niet op dit punt geweest, dan zat ik nu op het punt dat ik verder was gegaan met m'n leven. Ik vind het echt moeilijk om te zien dat iedereen om me heen verder gaat met z'n leven en dat ik blijf hangen. Iedereen veranderd, wordt zelfverzekerder, maakt vrienden, bouwt een leuk leven op, terwijl ik blijf hangen en alles aan me voorbij laat gaan.

M'n moeder snapt ook niet dat het voor mij heel moeilijk is om in beweging te komen. Ik kan gerust op een stoel zitten en de hele dag doelloos voor me uitstaren en dan weer gaan slapen. De meeste dagen zit ik op de pc, de hele dag te Girlscenen en gewoon m'n tijd te verdoen, terwijl ik zoveel te doen heb, maar ze snapt niet hoe moeilijk het voor mij is. Ik heb er gewoon de energie niet voor om m'n kamer op te ruimen, m'n huiswerk te maken, iets nuttigs te doen, maar dat begrijpt ze niet dus wordt ze elke dag kwaad en schreeuwt ze tegen me. Elke dag wel, minstens een keer en dat duurt niet een paar minuten, nee soms blijft ze er een half uur over doorgaan. En niet zomaar hardop praten, nee echt tegen me schreeuwen, dingen als 'jij luisterd niet! Jij bent hardhorend! Je zit al de hele dag achter de pc, morgen pak ik hem van je af! Ik berg hem op voordat ik naar het werk ga! Want jij wil niet luisteren zie ik! Ik ga hier werk van maken, dit kan ik niet meer aan! Ik geef jou gewoon teveel vrijheid!' En zo gaat dat minutenlang door en dan ook echt hárd schreeuwen, net als bij een ruzie waarbij je zo hard schreeuwt als je kan. Dit geschreeuw elke dag breekt me alleen nog maar meer op. Ik heb al een heel slecht zelfbeeld en ik voel me klote, als je moeder dan elke dag tegen je schreeuwt, dan raak ik m'n laatste beetje zelfvertrouwen kwijt en voel ik me nog kutter.

Oh en die vriendin met een 'dipje' of hoe ik het moet noemen. Die bekijkt alles ook helemaal verkeerd, het is zo frusterend. Ze denkt alles precies te begrijpen en zelf meegemaakt te hebben, maar dat is niet zo. Ik had vorig jaar best veel vriendinnen en sprak heel vaak af, maar langzaamaan raakte ik ze allemaal kwijt, ze voelden zich te goed voor me en ik raakte langzaamaan bijna iedereen kwijt. Nu heb ik echt nog maar heel weinig vriendinnen over. Ik zit dus al bijna de hele vakantie thuis, in deze 3 maanden, heb ik maar 4 keer afgesproken. Voor mij is dat dus echt een sociaal issolement. Ik zie gewoon geen mensen meer, ik vervreemd me helemaal van mensen. Maar toen was ik dus laatst een dagje naar een vriendin, zegt die ene vriendin die me zo goed denkt te begrijpen 'oh zie je wel dat het goedkomt, je komt er wel!' Ik kon toen wel gaan smijten met dingen, dat was echt gewoon een antwoord wat ik niet wilde horen. Ik kan het niet uitleggen, maar ik zit al de hele vakantie thuis en als ik dan eens een dagje weg bent heeft zij al gelijk zoiets van oh ze heeft wel vrienden alles komt wel goed. Ze draait het juist helemaal om, ze bekijkt het van de verkeerde kant, echt precies het tegenovergestelde. Verder is ze nogal irritant, ik weet niet of ze het expres doet of niet, maar zij heeft een heel leuk en bruisend leven en laat me dat ook heel vaak weten 'ik was vandaag uit eten, het was echt heel leuk, ik ga morgen op vakantie, ik ga vandaag surfen, ik ga vandaag naar vriendinnen toe, ik was gisteren uit etc' Snapt ze niet dat ik dat niet wil horen? Ik zit de hele vakantie in m'n eentje thuis en dan gaat zij het er even lekker inwrijven hoeveel leuke dingen zij allemaal gaat doen.

En ondertussen weet m'n broer precies de juiste opmerkingen te maken om me te raken, echt precies, hij kon het niet beter zeggen, van die dingen waardoor ik weer spijt krijg van dingen in het verleden, waardoor ik zou willen dat ik terug in de tijd kon om het ongedaan te maken, van die dingen waardoor ik de hele dag kan janken door het slechte gevoel, echt van die échte kutopmerkingen die me diep raken.

Sorry voor het enórme verhaal, ik zou nog heel lang verder kunnen typen, maar ik laat het even hierbij.
I´m the invisible girl.

DanceForLife

  • ***
  • Berichten: 3.883
    • Bekijk profiel
« Reactie #72 Gepost op: 26 juli 2012, 13:10:47 »
^ shit man, ik heb hierboven een heel boek geschreven ofzo...ik geloof niet dat iemand dat hele verhaal gaat lezen. -_-
I´m the invisible girl.

DanceForLife

  • ***
  • Berichten: 3.883
    • Bekijk profiel
« Reactie #73 Gepost op: 26 juli 2012, 13:11:37 »

@DanceLove

Ik heb een tijdje in het oude topic gezeten, heb geen andere username of iets gehad. Ik was denk ik gewoon niet zo aanwezig, ik weet het niet.

Hopenlijk gaat het met de rest ook al met stapjes vooruit?!


Ik ben ook een tijdje van GS afgeweest, een paar weken, misschien was jij in het vorig topic in de tijd dat ik er net uit was ofzo. :p
I´m the invisible girl.

littlemistery

  • ***
  • Berichten: 3.211
    • Bekijk profiel
« Reactie #74 Gepost op: 26 juli 2012, 13:44:39 »
@DanceLove; hahah, het lijkt erop ;p

Dat over die ene vriendin is wel herkenbaar. 1 vriendin van mij is echt een schat van een meid hoor, maar ze heeft ook zoiets van; ga leuke dingen doen! Dan voel je je echt wel beter. Ik zit te twijfelen of ik op kamers zal gaan of niet, maar ben bang dat ik dan helemaal isoleer. Toen zei ze; je moet echt op kamers gaan, is heel goed voor je! En dat gebeurd heus niet, je moet gewoon vrienden maken en afspreken met ze 's avonds. Dus ik legde uit dat dat me vaak niet lukt - afspreken, omdat het soms zelfs moeite kost om contacten te onderhouden met mensen, vaak als ik kan kiezen tussen niks doen of afspreken, wil ik niks doen omdat ik gewoonweg geen energie meer heb omdat ik heel de dag al vrolijk heb moeten doen. Dat snapte ze ook gewoon echt niet.. Ze probeert het wel hoor! En ze weet dat een depressie niet zomaar over gaat, maar echt snappen hoe het in elkaar zit doet ze niet. Dus vertel ik ook bijna niets.

Mijn moeder begrijpt me ook niet. Ze wil net als jouw moeder dat ik wat ga doen, in plaats van maar op mijn kamer zitten. Maar ik kan de energie vaak gewoon niet vinden.. Sommige dagen blijven m'n ouders er maar over doorgaan; ga nou dit doen! Schiet nou eens op, nou heb je nog niks gedaan! Dan kan ik echt wel janken. Omdat ik te moe ben, me te lusteloos voel. Maar natuurlijk snappen ze dat dan weer niet.
Ben het eens met Anshowvis. Het is wel moeilijk om het je niet te laten raken, dat weet ik heel goed, mij lukt het nog steeds niet, maar blijf het proberen om je voor hun geschreeuw en opmerkingen af te sluiten. Begrijpen gaan ze het namelijk nooit ben ik bang, hoe hard dat ook klinkt. Je moet jezelf ook niet de schuld gaan geven, leer van je fouten idd!

@Anshowvis; Mooi geschreven meid! <3
When you stop fighting, you stop living, so find your fight, then fight like hell until your battle is won.