Auteur Topic: Algemeen gedichten topic  (gelezen 14890 keer)

Prologue

  • **
  • Berichten: 564
    • Bekijk profiel
« Gepost op: 14 april 2013, 16:25:41 »
Aangezien hier de laatse tijd veel topics van gemaakt werden, besloot ik om er maar een algemeen van te maken, dat is wat overzichtelijker.
Hier kan je dus gedichten plaatsen die je die tijd zelf hebt gemaakt.
« Laatst bewerkt op: 02 april 2018, 09:57:23 door kopjechino »

anoniem

  • **
  • Berichten: 140
    • Bekijk profiel
« Reactie #1 Gepost op: 15 april 2013, 06:25:49 »
Leuk idee! :)

Teacup

  • **
  • Berichten: 226
    • Bekijk profiel
« Reactie #2 Gepost op: 15 april 2013, 07:59:14 »
Goed idee

anoniem

  • **
  • Berichten: 140
    • Bekijk profiel
« Reactie #3 Gepost op: 15 april 2013, 18:42:35 »
Beneden hoor ik de gegooide
voorwerpen vallen en overslaande
stemmen ruziën

De radio zet
ik nog wat harder
 
x

anoniem

  • **
  • Berichten: 140
    • Bekijk profiel
« Reactie #4 Gepost op: 15 april 2013, 18:43:08 »
Hij telefoneert met een haast
geïrriteerde stem en ik hoor hoe een
gemene stem hem pijnlijke antwoorden
bezorgt, hoe hij kwetsbaarder wordt

bij elk woord, een stap verder
de keuken in, verraadt onrustigheid
in zijn hoofd

Ik weet dat als het zo nog langer
doorgaat er geschreeuw komt en er
ruzies ''ontstaan'' - verbetering van
ruzies: on-e-nig-he-den

Ik -maak- huiswerk en hoop dat
'mama' niet naar mij vraagt voor
ze ophangt.
 
x

Teacup

  • **
  • Berichten: 226
    • Bekijk profiel
« Reactie #5 Gepost op: 16 april 2013, 21:52:46 »

Ik mis je
Ik mis het geluid van je stem
Ik mis jou knuffels
Ik mis jou tranen
Ik mis het laggen
Ik mis het kletsen
Maar hoe kan je iets missen wat je nooit gehad heb?
Wat je alleen maar anderen heb zien doen
[size=78%]Ik mis je mailtjes en je brieven[/size]
Het enige wat ik nog had
Jou mooie woorden
Die me opvrolijkte ontroerde tranen op mijn wangen lieten stromen en hoop gaven
Maar soms zijn mooie woorden niet genoeg
Dan heb je een knuffel nodig




anoniem

  • **
  • Berichten: 140
    • Bekijk profiel
« Reactie #6 Gepost op: 17 april 2013, 19:47:22 »
Ik mis je
Ik mis het geluid van je stem
Ik mis jou knuffels
Ik mis jou tranen
Ik mis het laggen
Ik mis het kletsen
Maar hoe kan je iets missen wat je nooit gehad heb?
Wat je alleen maar anderen heb zien doen
[size=78%]Ik mis je mailtjes en je brieven[/size]
Het enige wat ik nog had
Jou mooie woorden
Die me opvrolijkte ontroerde tranen op mijn wangen lieten stromen en hoop gaven
Maar soms zijn mooie woorden niet genoeg
Dan heb je een knuffel nodig

Wow! Heel mooi!

margotVDA

  • *
  • Berichten: 1
    • Bekijk profiel
« Reactie #7 Gepost op: 19 april 2013, 17:52:51 »
Dit is mijn eerste gedicht ooit dus wees alsjeblieft mild kritiek is welkom.



Je was er.
En toen niet meer
Je praatte tegen me.
En toen niet meer.
We lachten.
En toen niet meer.
In het begin was het moeilijk.
Toen ging het steeds beter.
Dus nu....ben je in mijn hart, de hemel,
én de grond!!!
We praten nog
maar ik zie je nu niet.



Teacup

  • **
  • Berichten: 226
    • Bekijk profiel
« Reactie #8 Gepost op: 19 april 2013, 17:59:03 »
Woorden genoeg
Gevoelens te veel
Maar het beschrijven ervan
Is iets wat niet lukken wil

anoniem

  • **
  • Berichten: 140
    • Bekijk profiel
« Reactie #9 Gepost op: 20 april 2013, 06:51:46 »
Woorden genoeg
Gevoelens te veel
Maar het beschrijven ervan
Is iets wat niet lukken wil
kort maar krachtig. Is ook eigenlijk meteen de reden waarom ik schrijf. :)

anne

  • **
  • Berichten: 116
    • Bekijk profiel
« Reactie #10 Gepost op: 25 april 2013, 16:05:58 »

Neergeslagen op de grond
Neergeslagen kansen vervlogen dromen
Verwarde gedachten vliegen in het rond
Hopend dat de levenslust weer zal komen


De wil is er wel maar de kracht niet
De angst belemmert iedere stap
Hopend dat niemand de pijn ziet
Weer terug bij het begin met iedere stap


De littekens te groot te diep
Toch begint de kracht weer te komen
Realiserend dat je te laat om hulp riep
Voorzichtig komt liefde je wereld weer binnenstromen


Na een hele moeilijke tijd weer opstaan
Ze zon begint weer te schijnen
Proberen met je leven door te gaan
Maar de littekens zullen nooit verdwijnen

Pivoine

  • *****
  • Berichten: 16.220
  • COQ's eigendom
    • Bekijk profiel
« Reactie #11 Gepost op: 25 april 2013, 16:12:48 »
@Rosanne: ik had 'm al gelezen in je topic, en ik vind hem erg mooi :3 je hebt alleen een typo gemaakt geloof ik ("Ze zon begint...", 'ze' moet 'de' zijn denk ik?)

anoniem

  • **
  • Berichten: 140
    • Bekijk profiel
« Reactie #12 Gepost op: 26 april 2013, 13:58:07 »
Neergeslagen op de grond
Neergeslagen kansen vervlogen dromen
Verwarde gedachten vliegen in het rond
Hopend dat de levenslust weer zal komen


De wil is er wel maar de kracht niet
De angst belemmert iedere stap
Hopend dat niemand de pijn ziet
Weer terug bij het begin met iedere stap


De littekens te groot te diep
Toch begint de kracht weer te komen
Realiserend dat je te laat om hulp riep
Voorzichtig komt liefde je wereld weer binnenstromen


Na een hele moeilijke tijd weer opstaan
Ze zon begint weer te schijnen
Proberen met je leven door te gaan
Maar de littekens zullen nooit verdwijnen

Wauw. Omg. Die vind ik écht zo ontzettend mooi..!
Blijf schrijven, echt heel erg mooi!

anoniem

  • **
  • Berichten: 140
    • Bekijk profiel
« Reactie #13 Gepost op: 26 april 2013, 14:00:02 »
'Hoe gaat het?'

Als de lijntjes van
gebroken stukjes
zichtbaar zouden
zijn in mijn ziel

Zoals de lijntjes in
mijn pols zichtbaar
zijn ( nee geen
zelfbeschadiging )

Zou je dan het
antwoord weten?

x
« Laatst bewerkt op: 27 april 2013, 12:02:40 door anoniem »

Lancelot

  • ******
  • Berichten: 31.620
  • Armored.
    • Bekijk profiel
« Reactie #14 Gepost op: 26 april 2013, 15:15:50 »
Neergeslagen op de grond
Neergeslagen kansen vervlogen dromen
Verwarde gedachten vliegen in het rond
Hopend dat de levenslust weer zal komen


De wil is er wel maar de kracht niet
De angst belemmert iedere stap
Hopend dat niemand de pijn ziet
Weer terug bij het begin met iedere stap


De littekens te groot te diep
Toch begint de kracht weer te komen
Realiserend dat je te laat om hulp riep
Voorzichtig komt liefde je wereld weer binnenstromen


Na een hele moeilijke tijd weer opstaan
Ze zon begint weer te schijnen
Proberen met je leven door te gaan
Maar de littekens zullen nooit verdwijnen

Ik zit hier, met open mond, brok in mijn keel. wauw..
S.O.S. | Sum haats Kim help

TheKeyToMyHeart.

  • **
  • Berichten: 301
    • Bekijk profiel
« Reactie #15 Gepost op: 26 april 2013, 16:12:02 »
Neergeslagen op de grond
Neergeslagen kansen vervlogen dromen
Verwarde gedachten vliegen in het rond
Hopend dat de levenslust weer zal komen


De wil is er wel maar de kracht niet
De angst belemmert iedere stap
Hopend dat niemand de pijn ziet
Weer terug bij het begin met iedere stap


De littekens te groot te diep
Toch begint de kracht weer te komen
Realiserend dat je te laat om hulp riep
Voorzichtig komt liefde je wereld weer binnenstromen


Na een hele moeilijke tijd weer opstaan
Ze zon begint weer te schijnen
Proberen met je leven door te gaan
Maar de littekens zullen nooit verdwijnen

Ik vind het echt HEEL mooi, echt door gaan met schrijven! Je hebt talent.

ulrike

  • **
  • Berichten: 127
    • Bekijk profiel
« Reactie #16 Gepost op: 26 april 2013, 16:38:45 »
Dit is mijn eerste gedicht ooit dus wees alsjeblieft mild kritiek is welkom.



Je was er.
En toen niet meer
Je praatte tegen me.
En toen niet meer.
We lachten.
En toen niet meer.
In het begin was het moeilijk.
Toen ging het steeds beter.
Dus nu....ben je in mijn hart, de hemel,
én de grond!!!
We praten nog
maar ik zie je nu niet.

Wauw dit vind ik heel mooi. Ik vind het erg mooi hoe je telkens hetzelfde zinnetje herhaalde. Je gedicht raakte me echt.

Teacup

  • **
  • Berichten: 226
    • Bekijk profiel
« Reactie #17 Gepost op: 26 april 2013, 17:20:32 »

Terwijl jullie laggen
Huil ik
Terwijl jullie praten
Ben ik stil
Terwijl jullie proberen op te vallen
Verschuil ik me
Terwijl jullie denken alles te hebben
Vergeten jullie het meest
Terwijl jullie laggen
Ben ik er geweest
 
Hij is een beetje slecht

whitenoise

  • ****
  • Berichten: 6.970
    • Bekijk profiel
« Reactie #18 Gepost op: 26 april 2013, 17:25:51 »
Wolkje. Best mooi hoor, maar laggen, moet toch echt lachen zijn.
This could be love...

Lancelot

  • ******
  • Berichten: 31.620
  • Armored.
    • Bekijk profiel
« Reactie #19 Gepost op: 26 april 2013, 17:26:07 »
Oke ik doe ook wat, maar ik ben een compleet onervaren dichter.
Wel wil ik graag jullie mening horen!

Zoals de leeuw nooit het lam zal knuffelen,
zullen wij nooit vrienden zijn.
Zoals jou woorden schroeien in mijn hart,
doet het altijd nog zo pijn.
Om jou te zien lachen,
met vrienden om je heen.
Terwijl ik elke avond,
in bed zachtjes ween.
Om de dingen die je altijd zei.
klein maar het resultaat zo groot.
Terwijl jij lachend met je vrienden daar,
van mijn tranen genoot.
Ooit zal ik je wreken,
dan heb ik veel vriendinnen.
Alleen om jou te kunnen zeggen,
ik wist dat ik zou winnen.
S.O.S. | Sum haats Kim help

TheKeyToMyHeart.

  • **
  • Berichten: 301
    • Bekijk profiel
« Reactie #20 Gepost op: 26 april 2013, 17:42:00 »
Mooi :aanbid:

Teacup

  • **
  • Berichten: 226
    • Bekijk profiel
« Reactie #21 Gepost op: 26 april 2013, 19:09:49 »
Wolkje. Best mooi hoor, maar laggen, moet toch echt lachen zijn.
Haha sorry dyslext hierzo

Teacup

  • **
  • Berichten: 226
    • Bekijk profiel
« Reactie #22 Gepost op: 26 april 2013, 19:10:35 »
Oke ik doe ook wat, maar ik ben een compleet onervaren dichter.
Wel wil ik graag jullie mening horen!

Zoals de leeuw nooit het lam zal knuffelen,
zullen wij nooit vrienden zijn.
Zoals jou woorden schroeien in mijn hart,
doet het altijd nog zo pijn.
Om jou te zien lachen,
met vrienden om je heen.
Terwijl ik elke avond,
in bed zachtjes ween.
Om de dingen die je altijd zei.
klein maar het resultaat zo groot.
Terwijl jij lachend met je vrienden daar,
van mijn tranen genoot.
Ooit zal ik je wreken,
dan heb ik veel vriendinnen.
Alleen om jou te kunnen zeggen,
ik wist dat ik zou winnen.
Super mooi

ulrike

  • **
  • Berichten: 127
    • Bekijk profiel
« Reactie #23 Gepost op: 27 april 2013, 09:32:26 »
Oke ik doe ook wat, maar ik ben een compleet onervaren dichter.
Wel wil ik graag jullie mening horen!

Zoals de leeuw nooit het lam zal knuffelen,
zullen wij nooit vrienden zijn.
Zoals jou woorden schroeien in mijn hart,
doet het altijd nog zo pijn.
Om jou te zien lachen,
met vrienden om je heen.
Terwijl ik elke avond,
in bed zachtjes ween.
Om de dingen die je altijd zei.
klein maar het resultaat zo groot.
Terwijl jij lachend met je vrienden daar,
van mijn tranen genoot.
Ooit zal ik je wreken,
dan heb ik veel vriendinnen.
Alleen om jou te kunnen zeggen,
ik wist dat ik zou winnen.

Je eerste zin over die leeuw en dat lam vind ik supermooi! De rest vind ik ook heel erg mooi

A.

  • **
  • Berichten: 597
    • Bekijk profiel
« Reactie #24 Gepost op: 08 mei 2013, 19:29:02 »
hmh oke sinds ik zelf een topic had geopenf maar niet zoveel antwoord kreeg, post ik mijn gedicht maar hier :) ik dicht niet veel dus zou ik willen weten wat jullie ervan vinden. Tips mogen ook altijd :)
Het licht breekt haar in honderd scherven van schemer.
Een schaduw tint haar wangen,
sluiert haar ogen en
zware gedachten,
doet haar dagdromen in mijmeringen
waar zij stralen vat als vuur.
Even verlicht
is zij hels en alleen,
haar vleugels gespreid
in open ramen.
Enkel ruggen van huizen
en daken.
Ze denkt aan springen,
aan de mazen in haar armen waar tranen door sijpelen
en door de wind worden gevat.
Gedragen,
even maar 
Tot hun lijven silhoueteren op grijze stenen en ten einde vervagen.
De wind grijpt haar gewaad en draagt haar over diezelfde daken, sust haar over die dagen van vlakte.
Wanneer hij haar lost,
Breekt ze in duizend scherven
Schaduw kleurt haar wangen
Haar lippen
In het spectrum van kleuren waardoor zij omarmd wordt.
Ze ligt op haar satijnen laken, wachtend tot ze vervaagt
op grijze stenen.
you're a book that ends with no last page

A.

  • **
  • Berichten: 597
    • Bekijk profiel
« Reactie #25 Gepost op: 10 mei 2013, 17:02:29 »
Up
Ergens vind ik het echt vervelend dat die rpg's het forum zo domineren dat dit altijd naar beneden verdwijnt. kom op dichters! (:
you're a book that ends with no last page

Antsje

  • ***
  • Berichten: 3.759
  • If you like it, do it
    • Bekijk profiel
« Reactie #26 Gepost op: 10 mei 2013, 17:15:01 »
Neergeslagen op de grond
Neergeslagen kansen vervlogen dromen
Verwarde gedachten vliegen in het rond
Hopend dat de levenslust weer zal komen


De wil is er wel maar de kracht niet
De angst belemmert iedere stap
Hopend dat niemand de pijn ziet
Weer terug bij het begin met iedere stap


De littekens te groot te diep
Toch begint de kracht weer te komen
Realiserend dat je te laat om hulp riep
Voorzichtig komt liefde je wereld weer binnenstromen


Na een hele moeilijke tijd weer opstaan
Ze zon begint weer te schijnen
Proberen met je leven door te gaan
Maar de littekens zullen nooit verdwijnen
Mooi gedicht!

Lancelot

  • ******
  • Berichten: 31.620
  • Armored.
    • Bekijk profiel
« Reactie #27 Gepost op: 14 mei 2013, 07:40:36 »
Up
Ergens vind ik het echt vervelend dat die rpg's het forum zo domineren dat dit altijd naar beneden verdwijnt. kom op dichters! (:
Ja idd, je let hier dan gewoon minder op.
S.O.S. | Sum haats Kim help

anoniem

  • **
  • Berichten: 140
    • Bekijk profiel
« Reactie #28 Gepost op: 14 mei 2013, 15:44:58 »
Hier wat gedichten van mij:

Beneden hoor ik de gegooide
voorwerpen vallen en overslaande
stemmen ruziën

De radio
zet ik nog wat harder

----


De zon geeft een beetje warmte
net als jij
   

Sneeuwvlokken vallen vanuit de hemel
naar beneden, ze dwarrelen zachtjes neer
 
 
Op mijn zwarte jas. Ademloos vang ik ze.
 
 
Ik druk een kusje op mijn handschoenen
en zwaai naar de hemel
   

Mama gooit met liefde, nu
gooi ik liefde terug – dag mama, 

Lieve mama,

Ik mis je wel hoor.

---


Hij telefoneert met een haast
geïrriteerde stem en ik hoor hoe een
gemene stem hem pijnlijke antwoorden
bezorgt, hoe hij kwetsbaarder wordt
 
bij elk woord, een stap verder
de keuken in, verraadt onrustigheid
in zijn hoofd

Ik weet dat als het zo nog langer
doorgaat er geschreeuw komt van de
spreker aan de andere kant en
er ruzies zullen ‘ontstaan’

of ruzies, nee, natuurlijk niet..
Ik bedoel: on-e-nig-he-den
want gescheiden zijn ze al

Ik sluit mijn ogen – tranen
vallen – letterlijk nu – en hoop dat
*naam* niet naar mij vraagt voor
ze de hoorn er vervloekt op gooit
 
 -Scheiden is zo makkelijk-


Muis de Eerste

  • ****
  • Berichten: 10.588
    • Bekijk profiel
« Reactie #29 Gepost op: 14 mei 2013, 18:09:10 »
Mijn ogen branden
Mijn keel is dik
Je hoort het duidelijk
als ik slik

Mijn ogen pijnlijk
Mijn huid is droog
Alle energie werd uit me gezogen
toen ik zag hoeveel ik woog

Het moest eraf
Ik was al snel dunner geworden
Mensen om me heen zagen hoe
mijn levensdagen verdorden

Het was overgeven, keer op keer
Het is klaar
Ik ben er niet meer
Niet meer zichtbaar
Niet meer tastbaar

Lancelot

  • ******
  • Berichten: 31.620
  • Armored.
    • Bekijk profiel
« Reactie #30 Gepost op: 01 juni 2013, 14:15:05 »
Een upje voor dit topic!
S.O.S. | Sum haats Kim help

Tessa

  • **
  • Berichten: 418
    • Bekijk profiel
« Reactie #31 Gepost op: 10 juni 2013, 13:47:11 »
Heel jammer dat de topics met gedichten altijd verzwakken! Upje! Ik zal gelijk een paar van mijn eigen gedichten plaatsen.







Tessa

  • **
  • Berichten: 418
    • Bekijk profiel
« Reactie #32 Gepost op: 10 juni 2013, 13:58:10 »
Denkende gedachten

Bang om zomaar uit gedachten te verdwijnen
Zodat de rust weer in je neer dwaalt
Ik duw mezelf langzaam en stil je hoofd in
Maar mijn gedachten denken dat jij mij weer zachtjes terug duwt
Bang om zomaar vergeten te worden
Omdat gedachten je zoveel meer te bieden hebben
Ik probeer met zwaartekracht zwaar in jou neer te dalen
Maar mijn gedaante heeft geen kracht
Laat staan de kracht van zwaarte
Bang om zomaar verlaten te worden
Omdat niets is wat gedachten je doen denken
Ik brand een kaarsje in je
Maar jij blaas het lacherig weer uit
Ik stook een vuur in je
Maar jij wappert spottend
Tot het in verdwenen rook verdwijnt

Piano jongen

Rustig en teder
Zijn ogen gesloten
Het was de rauwe, pure passie die hem sierde
Vingers die als zoute regen op de toetsen vielen
'Kon iedereen maar stil zijn' dacht ik
Kon iedereen maar horen hoe de zoute druppels sneller vielen
Hij stopte
Een stilte
De zoute druppels nu als stille dauw op een zondag morgen
Rustig en teder
Zijn ogen gesloten

Vunzige seks

Rauw, als vunzige seks op een vermoeide zondag avond
Wanneer de sigaret is opgebrand liggen ze weer met de ruggen toegekeerd
De vergankelijkheid van vunzige seks, brandende sigaretten en het leven
Ongeremd, als een vliegend vluggertje, dwaalt hij over haar heen
Wanneer de wijn op is liggen ze weer een behoedzame afstand van elkaar
En is de kracht van passie weer voorbij
De vergankelijkheid van een glas wijn, ongeremde lichamen en gedachtes op een rij
Hij steekt er nog een op
En verlaat het licht om in de puurheid van het donker zijn jonge lichaam te bevrijden


Sorry als er dingetjes verkeerd in staan!


Hellooooo

  • **
  • Berichten: 863
    • Bekijk profiel
« Reactie #33 Gepost op: 12 juni 2013, 21:15:19 »
Leven

Een oneindig lang stuk touw,
kan kronkelen in zovele bochten.
Dubbelgevouwen,
kan het bereiken wat wij zochten.

Alle knopen vaak zelf ontwikkeld.
En hoe moeilijk ze soms ook zijn,
ze zijn er altijd uit te halen.
Ondanks af en toe de pijn.

Een dik, stug touw,
Vergelijkbaar met ons leven.
Niet simpel te breken,
Maar onsterfelijkheid is ons niet gegeven.
« Laatst bewerkt op: 28 september 2013, 23:32:44 door Hellooooo »
Mijn verhalen: 1. De Hostium (Voltooid)  2.Water (Voltooid)

Vaylena

  • ***
  • Berichten: 1.672
    • Bekijk profiel
« Reactie #34 Gepost op: 14 juni 2013, 17:44:55 »
Als ik er morgen niet meer was
 
als ik zou schuilen, zou jij dan huilen?
zou je verdriet hebben, zou je het doorhebben?
zou je me missen, of uit je leven wissen?
zou ik in je hart blijven, of er langzaam uit drijven?
zou ik in je gedachten zijn, of doet dat je alleen maar pijn?
zou je huilen in de klas
als ik er morgen niet meer was..?
 
 
 
 
ik weet, hij is niet zo heel goed maar ik ben 13 jaar en vind het leuk om dit soort gedichten te maken x
-

MissBrunette_x

  • **
  • Berichten: 110
    • Bekijk profiel
« Reactie #35 Gepost op: 20 juni 2013, 20:12:34 »
HIJ

Gespierd als een griekse god.
Zijn aanrakingen zo zacht als een veertje.
En zijn lippen zo heet als de zon

Hij is Hij

En in mijn ogen...

Is hij Perfect!



Teacup

  • **
  • Berichten: 226
    • Bekijk profiel
« Reactie #36 Gepost op: 30 juni 2013, 16:45:54 »
Upje

Meisje1998

  • *
  • Berichten: 5
    • Bekijk profiel
« Reactie #37 Gepost op: 11 juli 2013, 16:00:24 »
Because every time


I hear the song


My body aches


My heart shatters


And my eyes


Are filled with tears


All over again


I can still feel


Your touch


And your breath


On my skin


And while your blood


Is flowing


Through your veins


My heart no longer


Pumps blood


It's you that


Keeps me alive

anoniem

  • **
  • Berichten: 140
    • Bekijk profiel
« Reactie #38 Gepost op: 12 augustus 2013, 13:20:36 »
Mooie gedichten hierboven! Blijf schrijven allemaal!!
Hier nog 2 van mij:
--
30 graden Celsius

(ik weet het nog goed
het was 30 graden
het was 15u37)
de vogels floten
en de zon scheen
warme zonnestralen

een telefoontje
geschreeuw
ongeloof
de vogels werden stil
de klok stopte met tikken
de zon stopte met schijnen

(ik weet het nog goed
het was 30 graden
het was 15u50)
--
Mama
Ik heb haar niet gekend
maar ooit was ze hier
mijn handjes
(toen nog klein)
tussen haar handen
warm gehouden
-ik had ze nog eens willen voelen,
om te beseffen en te onthouden
als bewijs van je bestaan,
ik kan voelen dat je er was,
maar wanneer ik je wil vastgrijpen
ben je door mijn vingers geglipt-

Want op een dag
waren haar handen weg
de wind had haar meegenomen
ik heb haar niet gekend
maar ooit was ze hier
 
--

Liefs, xx

bigmess

  • *
  • Berichten: 57
    • Bekijk profiel
« Reactie #39 Gepost op: 12 oktober 2013, 03:29:51 »
upperd

Savages

  • ******
  • Berichten: 32.585
  • This love will make you levitate
    • Bekijk profiel
« Reactie #40 Gepost op: 12 oktober 2013, 09:24:05 »
Er staan mooie gedichten hier!
❥ "How do you say 'i love you' in Dutch KatyCats?" This was never the way I planned. Not my intention. I got so brave, drink in hand. Lost my discretion. It's not what I'm used to. Just wanna try you on. I'm curious, for you, caught my attention

Fivenne

  • ****
  • Berichten: 11.714
  • Memories not yet to remember
    • Bekijk profiel
« Reactie #41 Gepost op: 12 oktober 2013, 11:52:27 »
Echt een supertopic dit! (niet de titel van dit gedicht, haha)

Licht pluisje, klein pluisje
Dansend op de wind

Op weg naar iets beters
Vertrouwend op de koele bries
Met een pantser van pluis en zaad

Niets vermoedend van de problemen
Oorlog aan de grond
Maar zwevend zonder gedachten

De lucht als thuis
De wolken als vrienden
De regen als vijand

Maar zelfs de regen kan niet op
Tegen het pantser
Niet alleen van pluis en zaad
Maar ook van onschuld

Zo zweeft het pluisje
Dagen, maanden, jaren
Op zoek naar het niets
Dat nog gevonden moet worden

Licht pluisje, klein pluisje
Dansend op de wind

Op weg naar iets beters
Misschien dat ze het vindt

Bedriegend blauw

Je vertelde me altijd
Over de blauwe lucht
De maan en
De sterren

Maar toen ik bewonderend
Naar boven keek
En weer terug naar jou
Was je weg
« Laatst bewerkt op: 12 oktober 2013, 11:57:07 door Aquaniña »
We go hideaway in daylight, we go undercover when under sun, got a secret side in plain sight.  //   NOTES WERKEN NIET! SCHRIJF IN GASTENBOEK
▲▲▲          

E-girl

  • *
  • Berichten: 1
    • Bekijk profiel
« Reactie #42 Gepost op: 18 februari 2015, 22:21:20 »
Een gedicht van een meisje.
Misschien is het meer een kort verhaal..?

Je hebt iets in mij losgemaakt, iets wat zo sterk is dat het mijn gedachten overheerst,
iets waarvan ik niet wist dat ik het in me had.
Toen ik je zag spelen, zo vol met passie en emotie,
wist ik dat je nog wel een tijdje in mijn hoofd zou rondspoken.

Ik heb constant het gevoel dat ik in de gaten wordt gehouden, en elke keer als ik dat gevoel heb,
verschijnt jou naam in mijn gedachten, als een liedje op de radio, uit het niets, keer je steeds weer terug in mijn hoofd. In mijn fantasie.

deze periode bestaat uit een vreselijke cirkel van de drang om je te zien, en omkeren als ik je dan eindelijk zie.
Ik weet niet of ik nou bang ben, of verlegen.
Maar wat ik wel weet is dat elke keer als ik naar muziek luister, ik jou voor me zie, spelend met dezelfde passie en emotie die ik zag en voelde toen ik je voor het eerst zag spelen.

de dag die ik zal herinneren als de dag waarop jij voor altijd een plekje hebt veroverd in mijn hoofd,
en in mijn hart.

E-girl.



Aurora Borealis

  • **
  • Berichten: 208
    • Bekijk profiel
« Reactie #43 Gepost op: 21 maart 2015, 19:54:02 »
Wow, hier staan echt ontzettend mooie dingen! Ik hoop dat er nog veel gepost wordt, want het is fijn om dit alles te lezenç

Ik post ook even iets, wat ik lang geleden schreef. Ik wil het graag terug opnemen, want soms doet het echt deugd om van je af te schrijven.

  De regen blijft schuilen in de wolken
Zoals mijn diepe pijn zich niet uiten wil
Ik kan de ware gevoelens niet vertolken
Omdat ik liever sta, onbewogen en stil
 
Zonder dat iemand weet wat ik voel
Dat ik diep van binnen het liefst wegloop
Het is goed dat niemand weet wat ik bedoel
Hoe ik gisteren nog in de kleinste hoek kroop
 
Zo hoeven ze zich geen zorgen meer te maken
Maar kunnen ze genieten van mijn vrolijke lach
Zonder dat mijn tranen hun schouders raken
En ik thuis alleen stiekem treuren mag
 

Aurora Borealis

  • **
  • Berichten: 208
    • Bekijk profiel
« Reactie #44 Gepost op: 23 maart 2015, 19:30:42 »
Up!

  1738.
Gek hoe woorden zo snel gezegd zijn,
terwijl de gedachte nog vers is.
Moeite met die nog te verwerken,
-        ja ’t is toch wel een gemis.
 
De aandacht raakt niet gelijk verdeeld,
ik krijg de portie geminimaliseerd.
Glimlachend of alles oké is
-        ja, dat ben ik nooit verleerd.
 

lovelygirl_xx

  • **
  • Berichten: 127
    • Bekijk profiel
« Reactie #45 Gepost op: 28 maart 2015, 11:20:25 »

B,

heb je het ooit beseft?
toen je niets meer zag
Niets meer zag, door je jaloezie
heb je het ooit beseft
hoe erg je me raakte?
toen je alleen maar dacht aan mijn cijfers
terwijl je er zelf met moeite een 6 van maakte.
Misschien, misschien nam je het wel aan
Nam je aan dat alles goed ging
en dat het daarom jou taak was
om het weer te verpesten


heb je ooit beseft
hoe je me raakte
na het buitensluiten, en het negeren
het je ooit beseft dat het helemaal niet zo goed ging
heb je ooit beseft, dat je dankzij jou probleem
en jou jaloezie, voor een ander
een veel groter probleem veroorzaakte


en toch, ben ik niet het slachtoffer
want ik kan dit aan
ik laat jou gedrag langs me heen gaan
terwijl jij ten volle hebt bewezen
dat jij dit niet kan handelen


volgend jaar ga je een niveautje lager
hoe je ook was, ik wens je geluk
Het geluk dat je misschien weer kan zien
zien door je jaloezie.
Zelf ik heb een wens aan je overgehouden
Dat ik nooit zo zal worden als jij nu bent
En dat is dan ook de reden dat jij dit nooit zal lezen


NobodyKnows

  • Gast
« Reactie #46 Gepost op: 25 januari 2016, 20:51:55 »
Up voor dit topic, ik dicht zelf de laatste tijd ook en ik was al op zoek naar andere gedichtjes op GS, er staan hier mooie dingen. :)

Zebra

  • Gast
« Reactie #47 Gepost op: 15 maart 2017, 15:33:42 »
Up. :)
« Laatst bewerkt op: 23 maart 2017, 09:59:35 door Zebra »

Obsessed

  • **
  • Berichten: 495
    • Bekijk profiel
« Reactie #48 Gepost op: 23 maart 2017, 01:28:29 »
Dit is geen gedicht, sorry (ze zijn allemaal wel echt mooi)


Gevangen.
 Zo voel ik me. Als gedetineerde ken je elke klokslag. Je weet het wanneer je je droge eten krijgt dat vast blijft plakken in je keel en je weet het wanneer je naar buiten mag. Waar hekken zeggen dat je niet verder kan komen. Ze geven een grens aan. Tot hier en niet verder.
 Ik wens dat ik dat ook heb. Een grens waar ik tegen mezelf kan zeggen tot hier en niet verder. Telkens wanneer ik hem neerzet is er zo’n idioot die hem weghaalt. Ik weet niet wie het is. Ik wil het weten. Ik wil diegene vragen waarom. Waarom verzet je hem? Waarom luister je niet naar wat ik zeg.
 Ik denk dat veel meiden dit wel herkennen. Telkens opnieuw. Opnieuw die pijn, omdat die grens telkens weg is. Opnieuw dat je jezelf afvraagt waarom? Opnieuw dat je huilt in het midden van de nacht en je je mond bedekt zodat niemand je kan horen.
 Maar wat zal er gebeuren als iemand je hoort? Wordt hij dan boos, omdat je je aanstelt of zal hij het een keer zien. Zien wat hij aanricht wanneer hij niet nadenkt over wat hij zegt. Zal hij je dan beloven het niet meer te doen? Zeggen dat hij van je houdt en het een paar weken later weer doet.
 Wat er dan gebeurd is dat je een grens opzet. Tot hier en niet verder. Een hek zoals het ware, die zegt dat je zo niet verder kan gaan.
 Maar dan gebeurt het weer. En hij ziet in wat hij aanricht wanneer hij niet nadenkt over wat hij zegt. Hij zal beloven het niet meer te doen, zegt dat hij van je houdt en doet het over een paar weken weer. En wat er dan gebeurd is dat je een grens opzet. Tot hier en niet verder.
Paradise is lost

Linde

  • *
  • Berichten: 10
    • Bekijk profiel
« Reactie #49 Gepost op: 24 maart 2017, 19:48:36 »
we hadden op school het project oorlog. we kregen de opdracht om daar over een gedicht te schrijven en dat heb ik gedaan:

heel veel vragen dringen door mij heen.
waarom ben ik hier alleen?
zonder mijn vader zonder mijn moeder.
maar voor mij een Duitse loeder.
dit allemaal door dit stomme verzet.
dat door mijn vader is aangezet.
sorry mam dat ik dit wou
ik hou van jou!
boem in een keer raak
dit is waarschijnlijk voor die Duitser een bijzaak.
ik ga omhoog.
hemelshoog.
het is voorbij.
ik ben vrij.

Jolinde 12 jaar :wink2:

Zebra

  • Gast
« Reactie #50 Gepost op: 10 april 2017, 20:14:38 »

Encore

  • *****
  • Berichten: 12.546
    • Bekijk profiel
« Reactie #51 Gepost op: 11 april 2017, 12:32:29 »
Moooi! :)
''Syncopate my skin to your heart beating.''

Zebra

  • Gast
« Reactie #52 Gepost op: 11 april 2017, 12:40:06 »
Dankje! :D Als dat op mij was dan. :P

Mijn droom is toch wel ooit een gedichtenbundeltje, dat lijkt me wel heel vet. :)

Espoir

  • **
  • Berichten: 691
    • Bekijk profiel
« Reactie #53 Gepost op: 11 april 2017, 12:55:39 »

Dansend door mijn hele brein,
Houd jij me constant bezig,
Leidt me af, eist aandacht op,
Je bent veel te aanwezig.


-----


De zee nam me mee,
Onder metershoge golven,
Raakte ik bedolven,
Bewustzijn was niet bij,
Ik was enkel vrij


-----


Twee korte creatieve uitspattingen :')
Kill your heroes and fly

Espoir

  • **
  • Berichten: 691
    • Bekijk profiel
« Reactie #54 Gepost op: 11 april 2017, 12:56:20 »
Dankje! :D Als dat op mij was dan. :P

Mijn droom is toch wel ooit een gedichtenbundeltje, dat lijkt me wel heel vet. :)

Ik koop 'm sowieso. Wil wel een gesigneerd exemplaar dan. Maar mooi inderdaad!
Kill your heroes and fly

Zebra

  • Gast
« Reactie #55 Gepost op: 11 april 2017, 13:01:58 »
Gaaf Espoir!
En ik zou hem signeren hoor, hahaha.  8)

Encore

  • *****
  • Berichten: 12.546
    • Bekijk profiel
« Reactie #56 Gepost op: 11 april 2017, 14:45:46 »
Wauw Espoir, die van jou zijn ook mooi! En ja Zebra, ik had het tegen jou. En gewoon doen als je dat wil.


Ik kan echt niet dichten, maar schrijf wel.
''Syncopate my skin to your heart beating.''

Aurora Borealis

  • **
  • Berichten: 208
    • Bekijk profiel
« Reactie #57 Gepost op: 31 juli 2017, 12:44:17 »
Ik was vergeten dat ik dit topic ooit las, intussen al 2 jaar geleden. Maar wat een mooie gedichten staan hier tussen! Maar echt levend is dit topic wel niet he.

Vroeger op het cosmogirlforum was er een topic dat er iemand een onderwerp gaf, als inspiratie, zodat anderen daarrond dan een gedicht konden schrijven. Misschien kunnen we dat hier in het algemene topic ook doen? Een onderwerp geven en dan schrijft wie maar wil rond dat onderwerp en geeft die ook weer een nieuw woord etc?

Wil er zin in heeft, dit is mijn woord: krant

Aurora Borealis

  • **
  • Berichten: 208
    • Bekijk profiel
« Reactie #58 Gepost op: 02 augustus 2017, 09:21:08 »
Gedrukt in zwarte letters op gerecycleerd papier
woorden nauwelijks geschreven vol vertier
De harde realiteit uitgedrukt in een kort verhaal
beelden afgedrukt - voor iedereen dezelfde taal


**
Niet goed, ik moet er weer wat inkomen. Maar dus weer even een upje voor dit topic! Hopelijk zien de dichters dit binnenkort en komt er weer wat leven in de brouwerij!

LostInWonderland

  • **
  • Berichten: 105
    • Bekijk profiel
« Reactie #59 Gepost op: 03 augustus 2017, 10:21:29 »
Wauw, zoveel pareltjes staan hier <3

Ik ben meer een schrijver, maar soms heb ik een klein hersenspinseltje wat er opeens een beetje uit komt te zien als gedichtje. Wat denken jullie? Tips zijn welkom!

-------------

Ik ga op reis
naar de plek
buiten mijn
comfortzone
en ik ben
bang
bang om mijn veilige plekje
kwijt te raken
maar misschien
heel misschien
vind ik onderweg wel
iets waardevollers

een avontuur.
Ga je mee? 🌟
Logic will get you from A-Z
Imagination will get you everywere ♥

Zebra

  • Gast
« Reactie #60 Gepost op: 03 augustus 2017, 16:54:29 »
Leuk idee @Aurora Borealis! Ik ben zelf meer een emotieschrijver, dus ik schrijf over mijn gevoel wanneer het in mij opkomt. Dus merk dat ik een thema aanhouden moeilijk vind, maar hier mijn poging over jouw woord; de krant! :)

Glanzende randjes
Ik sla je open
blader je door
en zie staan
wat ik overal hoor

Al die verhalen
met zwarte randjes
Doden, gewonden
aanslagen en brandjes

Ik zucht
en glimlach toch
wanneer ik omsla

gelukkig
ook glanzende randjes
op de volgende pagina
« Laatst bewerkt op: 03 augustus 2017, 17:12:33 door Zebra »

Aurora Borealis

  • **
  • Berichten: 208
    • Bekijk profiel
« Reactie #61 Gepost op: 03 augustus 2017, 20:05:11 »
Jeeej, Zebra, dank je om mee te doen. Ik vind je gedicht mooi hoor! Vooral je eerste twee alineas! Heb jij een nieuw thema? :D

Zebra

  • Gast
« Reactie #62 Gepost op: 23 oktober 2017, 12:54:44 »
Even wat andere dingen aan mijn hoofd gehad, maar gisteren toch weer een gedichtje gemaakt, met thema Herfst. Als andere mensen hier ook over willen dichten ben ik heel benieuwd, nieuwe onderwerpen zijn ook welkom, altijd leuk om wat te proberen met een thema! :)

Herfstig
 De blaadjes aan de bomen
 dansen in de wind
 Ze dwarrelen langzaam naar beneden
 tot ieder uiteindelijk de grond vindt.
 
 Elk van deze vallende blaadjes
 maakt de boom wat minder zwaar
 Zodat hij volop weer kan bloeien
 met nieuwe kansen volgend jaar.

Ultraviolet

  • ***
  • Berichten: 3.600
  • Tot hier en niet verder
    • Bekijk profiel
« Reactie #63 Gepost op: 08 november 2017, 17:26:03 »
Hee,


Ik schrijf zelf meer voor mezelf gedichten en dat vind ik wel fijn. Dit is er een:

Maar als ik mezelf geen veiligheid meer kan bieden
Blijf jij dan bij mij
Houd jij mij dan vast
en droog jij mijn tranen
tot die er niet meer zijn

Maar als ik mezelf geen bescherming meer kan bieden
Geef jij mij dan een dak
Ben jij dan mijn bewaker
en ben jij dan mijn huis
mijn veilige haven

Maar als ik mezelf niet meer kan opwarmen
Houd jij mij dan warm
Ben jij dan mijn vuur
Mijn zware deken
die tussen mij en de wereld is

Maar als ik donker ben
Ben jij dan mijn licht
Een lamp die alles duidelijk maakt
waardoor ik weer helder zie
« Laatst bewerkt op: 08 november 2017, 17:29:30 door lovely »
Op het randje van opgeven en overleven

Encore

  • *****
  • Berichten: 12.546
    • Bekijk profiel
« Reactie #64 Gepost op: 08 november 2017, 17:45:46 »
^ Wauw :huglove:
''Syncopate my skin to your heart beating.''

Ultraviolet

  • ***
  • Berichten: 3.600
  • Tot hier en niet verder
    • Bekijk profiel
« Reactie #65 Gepost op: 15 november 2017, 20:39:12 »
Verwijder mij maar van je Facebook
Blokkeer mijn nummer maar
Haal mijn adres maar uit je adresboek
Ontvolg mij maar op Instagram
Verwijder mij maar uit je leven

Ik weet dat je dat wil
Ik weet dat het beter zonder mij is
Zonder mij kan je blij zijn
Zonder mij zijn er mooie dingen

Ik breng een duisternis
zo groot als het universum
Jij bent daar veel te licht voor
Daarom is het beter als ik weg bij je ben

Ik kan het begrijpen
Waarom zou je blijven
als ik alleen maar duisternis breng
en jij alleen maar nog meer licht wilt

Ik zou hetzelfde doen
Ik doe je alleen pijn
Als jij het niet doet
doe ik het
Er is sowieso een einde
Laat die jou zo min mogelijk pijn doen
« Laatst bewerkt op: 15 november 2017, 20:42:30 door lovely »
Op het randje van opgeven en overleven

studysplash

  • *
  • Berichten: 38
    • Bekijk profiel
« Reactie #66 Gepost op: 24 november 2017, 17:56:48 »
mijn eerste gedicht  :), alle tips zijn welkom!

zittend in de regen,
wachtend op de zon,
vraag ik me af of ze nog komt,
 
de pijn van het wachten,
die lach ik weg,
maar voel de afwezigheid op haar plek,

ik doe mijn best,
maar ik zou niet weten
hoe het verder moet met mijn leven,

zittend in de regen,
wachtend op de zon,
weet ik nu dat ze niet meer komt
| blogger |

Quelqu'un

  • ***
  • Berichten: 1.109
    • Bekijk profiel
« Reactie #67 Gepost op: 26 december 2017, 10:09:10 »
Ademloos

Hij kijkt haar aan met ogen die het licht hebben gezien. Raakt haar aan, met vingers die diep in het duister hebben getast. Betast haar, met handen die in zijn haren hebben gezeten. Legt zijn hand op een hart dat al duizend keer gebroken is geweest.
Het was niet de cocaïne in zijn neusgat die haar zo herhaaldelijk de neus uit kwam, waardoor hij zijn mond niet kon houden, omdat het water hem in de mond liep toen hij haar verbluft kuste en duizend sterren vlogen terwijl een miljoen vonken flitsten door hun allereerste nacht. En zij vindt dat de eerste keer er minder toe doet dan de laatste, alleen het gemene probleem is dat ze nooit zal weten wanneer het de laatste is. En of ze zíjn laatste is. Want de nacht mag dan nog zo jong zijn, zij is al oud, en in het maanlicht lijken haar haren slechts zwikkend zilver in plaats van genadeloos glanzend goud zoals de ring die ze altijd van hem wou maar nooit van hem krijgen zou. Hij had haar niets te bieden en ze had niets te verliezen. Toch knaagden muizentandjes van twijfel gaatjes in haar maag, omdat hij al die jaren zoveel van haar had gevraagd en nu was het eigenlijk wel teveel gevraagd, hij vraagt te veel ontvangt alles maar geeft niets. En voor niets gaat de zon op, terwijl hij achter donderwolken zo zwakjes schijnt, door een raam dat zij op een kiertje heeft gezet, zodat er wel een briesje naar binnen kan, maar niet die keiharde allesverwoestende storm die hij altijd al was, nog steeds is en waarin zij voor eeuwig is gebleven. Ze had veilig binnen moeten blijven, maar ze was jong en ze was stom, ze vróég er gewoon om, om al die blauwe plekken in haar zuurstofarme hart dat keihard oversloeg toen hij haar keel met zijn bezeten geest dichtkneep en haar de adem benam.

//

Vandaag is ze rood

Ze was zo hoog aan het vliegen, maar het zijn de helderste momenten waarop je sterren ziet vallen en vanuit die hoge hoogte zag ze de diepte niet aankomen. Alles nam ze voor lief, terwijl ze bedrijvig werkte aan haar zelfmoordbrief, omdat iedereen haar keer op keer verliet, wat er steeds meer voor begon te zorgen dat zij haar lichaam wou verlaten.
Haar kristalblauwe ogen die zo onschuldig afstaken tegen haar rood geverfde haren waarin een uitgroei was te zien nog zwarter dan de koffie die ze dronk als een reflectie van haar ziel. En zo graag had ze door willen groeien, tot iets wat meer zou kunnen zijn dan een bloemknop platgedrukt door de eerste sneeuw van december omdat ze wist dat ze geen witte maar een zwarte kerst zou hebben. Niet alleen haar kamer maar ook haar beknepen leven was een puinhoop geweest, en ze zeggen wel het leven is een feest, maar ze kon geen slingers ophangen, want haar ladder was niet hoog genoeg om bij het plafond te kunnen komen. Het grootste geheim van het leven is eigenlijk dat er boven aan de ladder helemaal níéts is, de klim omhoog is al even veel te zwaar als de sprong in het diepe zoveel te gewaagd, maar dat is niet wat haar probleem verklaart, want het meisje dat ze in de spiegel ziet is helemaal een ander, en ze voelt zich helemaal niemand, terwijl ze tussen al deze honderden mensen nog zoveel meer dan één in een miljoen is. Mensen blijven naar haar kijken en allemaal denken ze iets anders maar ze hebben dezelfde mening, alleen verschilt die zoveel haar onbestaande zelfwaardering, want als ze thuiskomt zet ze het mes in haar huid omdat dat de enige manier is waarop ze zichzelf eraan kan herinneren dat iets binnenin haar nog wil genezen. Flinterdun vloeien liters bloed roder dan rozen uit alle schrammen op haar klamme huid, ze is zo bloedmooi, ze moest eens weten, de spiegel wil alléén maar haar.

//

Ik ben sinds een paar maanden begonnen met dit soort stukjes te schrijven, vooral van dit soort dingen. Ik weet alleen niet goed hoe ik het moet noemen, het zijn geen gedichten, maar ook geen verhalen. Wat vinden jullie? Zouden jullie er meer willen lezen?  :fieuw:
« Laatst bewerkt op: 28 december 2017, 00:09:30 door Quelqu'un »

Zebra

  • Gast
« Reactie #68 Gepost op: 26 december 2017, 16:56:23 »
Ik vind het interessant alleen erg langdradig om te lezen. Niet zo zeer omdat de tekst oninteressant is maar meer omdat je erg lange zinnen maakt met veel (imo) verwijswoorden, waardoor het moeizaam leest. Maar dat kan persoonlijk zijn.

Ik denk ook juist dat het daarom geen gedicht is. Het heeft er van weg, ik denk dat als je de zinnen zou loskoppelen/verkorten en alineas zou gebruiken het wel een gedicht is.


Wel mooi geschreven! :)

Encore

  • *****
  • Berichten: 12.546
    • Bekijk profiel
« Reactie #69 Gepost op: 27 december 2017, 19:21:00 »
Inderdaad, te lange zinnen, hierdoor ben ik eigenlijk al vrij snel afgehaakt  :blush:
''Syncopate my skin to your heart beating.''

Quelqu'un

  • ***
  • Berichten: 1.109
    • Bekijk profiel
« Reactie #70 Gepost op: 28 december 2017, 00:08:47 »
Bedankt voor de feedback, ik ga er aan werken!

Quelqu'un

  • ***
  • Berichten: 1.109
    • Bekijk profiel
« Reactie #71 Gepost op: 28 december 2017, 15:08:09 »
Ijsdamp
Iedere ochtend zat ze gevangen, het was een eindeloze kooi. Alle tralies waren van haar, ze had zichzelf ervoor bewaard. En de dagen mochten dan voorbijgaan, haar liefde bleef eeuwig bestaan. Als hij terugkwam, hoefde hij niet te kloppen, er was namelijk een lichtje voor hem aan. De tijd van gaan was gekomen, het leek onmogelijk te voorkomen. Hij rent over hete kolen, doet dit wel met dikke schoenzolen. Zij kan lopen over water, maar alleen als het vriest. Door de kou heen schaatst ze naar de sterren, doet duizend wensen, valt, vergruist. Het is haar liefde die zo bruist. Dit is waarvoor zij haar ogen sluit. De weddenschap was gesloten, ze had haar schuld weten te ontlopen, nu moest ze het bekopen. Door het zwoele zilver van de maan was ze heel moeilijk te verstaan, maar de laatste woorden konden hem niet ontgaan. ‘Als je gaat, laat alsjeblieft een lichtje aan. Dan noem ik het thuis.’, fluisterde ze.


Beter?

Zebra

  • Gast
« Reactie #72 Gepost op: 08 januari 2018, 13:17:07 »
Het antwoord
Het houdt me best wel bezig,
toch houd ik mijn vraag maar stil.
Wat nou als het antwoord is,
iets wat ik niet horen wil?

Zebra

  • Gast
« Reactie #73 Gepost op: 08 januari 2018, 13:58:03 »


Mijn huidige favoriet van mn gedichtjes. :)

vogelvrijheid

  • *
  • Berichten: 2
    • Bekijk profiel
« Reactie #74 Gepost op: 02 februari 2018, 20:50:49 »
[font=Lato]Weet niet of jullie hem al kennen, maar volg al een tijdje een jongen op instagram die zich Rens Cornelis noemt en gedichten en andere tekstjes schrijft. Hij schrijft echt hele mooie, kleine gedichten op insta (volgens mij met een typemachine ook) en ik zit elke week te wachten tot er weer een nieuwe komt. Ik zou zeker even gaan kijken, @renscornelis![/font]
[font=Lato][/font]

SundayMorning

  • ***
  • Berichten: 2.666
    • Bekijk profiel
« Reactie #75 Gepost op: 02 februari 2018, 22:00:28 »
tips zijn welkom!


waar is die tijd gebleven
waarin donderwolken niet in mij zweefden
maar rustig aan de hemel bleven kleven
gewoon op die plek
waar ze altijd zweefden






berg het
in hokjes
achter deurtjes
in laatjes


verstop het
in vlotte praatjes
over het weer
en over hoe je weer
je lunch vergat


en laat het
er niet zijn
verstop het
tot het verdwijnt
in hokjes
achter deurtjes
in laatjes
onder de grond
BLOG - TUMBLR there is no end to the madness i feel

Lee

  • *
  • Berichten: 7
    • Bekijk profiel
« Reactie #76 Gepost op: 05 februari 2018, 17:36:39 »

Zielsverwant


Een zwarte vogel
huilt
wanneer de wolken
donker worden.
De regen verminkt
de wereld.
Mijn zicht vertroebelt
mijn ogen in een
waas.


Als het kloppende hart
in het midden van de aarde
wist hoe ik me voelde
dan was dit
haar antwoord.

kopjechino

  • Global Moderator
  • *****
  • Berichten: 17.587
    • Bekijk profiel
« Reactie #77 Gepost op: 02 april 2018, 09:58:33 »


Topic samengevoegd met algemeen topic!
Like, I feel like every year has a new energy, and I feel like this year is really about, like, the year of just realizing stuff. And everyone around me, we're all just, like, realizing things

Himeros

  • ***
  • Berichten: 4.436
    • Bekijk profiel
« Reactie #78 Gepost op: 10 augustus 2018, 21:35:20 »
Vrijdagavond

Elke keer weer hetzelfde liedje,
De monster die weer op zijn actiefst is
Doordeweeks knaag hij aan je: het donkere, stroperige gevoel die dit monster achterlaat op je hart. Zich daarna verspreid naar de rest van je lichaam en daarna je hoofd. Bij je hoofd trekt dit monster zich naar binnen en maakt alles een plakkerige massa. Alles wat je hoort, proeft, ziet en ruikt blijft plakken aan je hersenen. Je kunt niks meer. Je onthoudt niks meer. Je hoort niks meer. Je proeft niks meer. Je ruikt niks meer. Alle nieuwe informatie gaat dwars door je heen. Jij zit opgescheept met dit monster, eigenlijk elke dag, maar vanaf vrijdagavond tot en met zondagavond is het zijn actieve periode. Het maakt je gek. Elke nanoseconde, seconde, minuut, uur en dag. Het zorgt ervoor dat je moeilijk vooruit beweegt. Je wordt sneller moe en je raakt in paniek. Hoe kom ik van deze ellende af? Dit monster kent geen genade. Zijn naam is Depressie.



Wilde even gewoon wat bagger uit mijn hoofd gooien maar wist niet waar ik dit kon plaatsen.

Zou graag willen weten wat je ervan vindt
« Laatst bewerkt op: 10 augustus 2018, 21:43:33 door Taco »

Himeros

  • ***
  • Berichten: 4.436
    • Bekijk profiel
« Reactie #79 Gepost op: 22 januari 2019, 16:43:01 »
[font=Arial]I want to be something different. [/font]
[font=Arial]Some unique kind of creature. [/font]
[font=Arial]I want to rise higher than the Mount Everest. [/font]
[font=Arial]Look down at all the people who treated me inappropriately.[/font]
[font=Arial]I want to show them all my talents and passions. Show them who I really are. I’m not a loser, I might not be a work of art.[/font]
[font=Arial]But I’m trying to become the best version of me. I want to meet people who appreciate my different personality. I am sophisticated soul.[/font]
[font=Arial]
[/font]

Gülçan18

  • *
  • Berichten: 8
    • Bekijk profiel
« Reactie #80 Gepost op: 21 juli 2019, 04:11:44 »


                                   .





                                            En het Maanschijnsel liet de Mist zien
                                            --------------------------------------------

                                                             Door: Gülçan


                                            Weet de Blauwe Roos dat ze op haar mooist is in de Zomer,
                                            Beseft het zorgeloze kind, de betekenis van waar het naar staart,       
                                            een der Roodste Zonsopkomsten.

                                            En zou het zo zijn dat net als 't Leven het meeste bestaat uit pure
                                            instandhouding, die net ls de Druif gewin zet op groei...
                                                                                                                           
                                            Om op een oude dag,de Bast droog maar de druiven Heerlijk;
                                            zijn laatste fase in treed:

                                            Het spruiten in de prille Lente,
                                                                                       de Cyclus rond,
                                                                                       als de Levens Lemniscaat,
                                                                                       gelijk de zaden van een leven,
                                                                                       voor een leven.
                                           
                                           Als het Zomers dragen van hun trotse Tooien,
                                           zijn de Witte Eiken het kleine kind,
                                                                                      de Druiven moeten alleen dat.

                                           Daar, de onoverbrugbare rivier Delta, De Planten eigens.
                                           het verschil: Flora, Fauna en ons Alpha wezens;
                                           Wij hebben een Perceptie, waren wij zonder, dan waren we gelijk
                                           de Druif en het Kind.

                                          'Het kind moet je behouden' zeggen de oude
                                          Wat is jou werpeling meer dan de sierlijk, 
                                          woekerende Witte Druif?
                                           
                                          In Gods ogen is de Witte Druif,
                                          gelijk aan 's mens worpeling.
                                         
                                          En het is Gods plan, Altijd geweest;
                                          De liefde tussen de trotse Witte druif en de kleine jongen,
                                          De kleine jongen leert sap te maken,
                                          Het kind wordt een man, de druif zowat een boom,
                                          op het hoogtepunt van hun levens maken ze Witte Mist,
                                          Mist als een wonder,
                                          Wijn. Uit samenspel, het delen der ervaringen, Percepties...

                                          En het Maneschijnsel liet de Mist zien, dat betekende niets anders
                                          dat de Mist aan het vertroebelen, vervagen was.
                                          Zo heeft alles meerdere kanten, altijd.
                                          Hoe duister kan de Mist wel niet zijn?
                                          Onze Zon schijnt naar de Maan, en zij naar ons; zonder de Maan
                                          enkel nog de spikkels blauw licht die de Zeevonk de opkomende
                                          golven in een Blauw Turkwaas op doen lichten.

                                          Perceptie. De Essentie om en van te Leven, nu Empathie.
                                          Het maakt het leven aangenaam, ja, je wordt er goed in...
                                          Meng ze te samen, beiden Singulariteiten zijn, ja alle mogelijke
                                          Onmogelijkheden zijn verklaren simpel waarom wij mensen
                                          God niet helemaal begrijpen. Frequent.
                                          Om ons menselijk niveau aan te wijzen zegge men:

                                                       "Weet een Mier wat de maan is..."
 
     
                                                  .                                       
                                                                    ----------------
                                                                                     
   
                                                                                       
 
                 
                                           
                                           
                                           
                                           
Gülçan18

Gülçan18

  • *
  • Berichten: 8
    • Bekijk profiel
« Reactie #81 Gepost op: 21 juli 2019, 04:49:17 »



                                                           Mijn Graf liefde
                                                           -----------------

                                                                Gülçan


                                Onder een Purperen Maan en verborgen onder een dikke
                                Mist is een plek van Serene Stilte.
                                Hier spreekt Niemand, hun namen staan geschreven op de
                                scheve, bemoste Stenen.
                                Hier liggen de overblijfselen van degenen die gegaan zijn
                                naar de plaats waar de Ondoden over Dromen.
                                Al de Stenen hebben hun Stille plicht, zij maken de gevallenen Levenden.
                                Wij willen naar de Andere kant gaan, wij Haaten deze kant.
                                Hier vinden wij elkaar, en vieren we de Schaduw Romantiek,
                                gepassioneerd en in een Terminale omhelzing ontmaagden wij
                                een koud, nattig Graf.
                                Onder een Purperen Maan. Niemand spreekt hier.
                                Alleen de Raven en de groep Kraaien bekijken ons.
                                Een Gothic Romance is te sterven in je geliefdes armen, gekleed in de
                                Donkere Nacht, liggend op een graf.
                                Wij willen reizen naar de andere kant, wij haten deze kant.
                                De stenen hebben allemaal hun plicht, in Stilte.
                                Een dag in Toekomstland zullen zij onze langzaam vervagende namen
                                in de eroderende stenen dragen,
                                de namen die langzaam maar zeker vergaan zullen, net als de Mist die
                                verdwijnt als de Koude morgen komt.
                                Een Gotische Romance is als te sterven in je geliefdes armen, steeds killer.
                                Een Gothische dood is te sterven, Niet als de vrezers voor het eind,

                                Een Gothisch Leven is Leven net als een Kunst:te sterven als een nieuwe

                                                                           Start
                                                                       
                                                               ------------------------

   



                                 
Gülçan18

Gülçan18

  • *
  • Berichten: 8
    • Bekijk profiel
« Reactie #82 Gepost op: 31 juli 2019, 15:02:20 »



                                                Au Coeurt de la Paris, les Etoilles se reposer
                                                -------------------------------------------------

                                                                         Gülçan
                                   

                                                Lutetia werd Paris, Eeuwen ingebed in het midden der drukte.

                                                Hier ben ik aangekomen om mijn Dromen te zien.
                                             
                                                Omringt door het struweel, eigenlijk onzichtbaar gelegen in 't Hart

                                                van dees ' metropool sta ik voor de Victoriaanse Poort.

                                                Hier de rustplaats der Zielen, in leven gehouden door Les Parisiennes

                                                die de bewakers van de Ziel, de Zwerfkatten. Zij tieren welig en

                                                laven zich aan hun dagelijkse schoteltje melk met brokjes.

                                                'l Histoire se répète, Doden blijven komen,

                                                blijven zij ook in herinnering?

                                                'Père la Chaise' opent haar hart voor mij, eenmaal de Poort

                                                voorbij: de tand des tijds laat haar Ware Aard zien,

                                                omringt door verwildering behoeden de woeste bossages en oude

                                                bomen de scheve, kromme, bijna vergane stenen.

                                                Hier in het hart van Paris, een verzameling vergane, ja vaak

                                                compleet incognito Stenen.

                                                Père la Chaise, de stenen vergaan,

                                                de plekken nog zo levend als toen de begravene nog leefde,

                                                het zijn hier de stenen die de herinnering aan een Geliefde

                                                een Plaats geven, een plaats om terug te keren en in liefdevolle

                                                contemplatie te mijmeren over...

                                                Groot is het zwijgende hart van Paris, stil,

                                                omringt door de Melancholische Nocturne van de Zanglijster.

                                                Dwalend over oude, vergane stenen paadjes,

                                                zie ik frequent 'Jim' , of 'Oscar' in steen gekerfd, dit om de

                                                verloren aanbidders  hun idool helpen te kunnen vinden.

                                                De gekraste aanwijzingen brengen mij naar het praalgraf van:

                                                ' Jim Morrisson ' , wit marmer...warmte in mijn hart,

                                                ik streel zoals duizenden voor mij de buste van Jim.

                                                'Riders on the storm´ , hier heerst de rust die het lied impliceerde.

                                                Een Poes zit op het graf van 'Edith Piaf' , zij heeft zich net

                                                gelaafd aan de goedheid van de 'Oude katten vrouwtjes.

                                                De Poes ziet dat het goed is; ik trek verder...

                                                'Oscar Wilde' , een der dichters die nog animerend daar zijn.

                                                De weg kwijt...

                                                Een Japans meisje met een koffer met een electrische Piano,

                                                mijn vraag naar mijn geliefde componist zijn laatste rustplaats

                                                beantwoord ze met een glimlach en een korte knik naar rechts.

                                                ' Frédéric Chopin ' ,

                                                Een Japans meisje, Ik, twee liefdes voor dezelfde Componist.

                                                We zijn alleen, ik ga tegen een boom zitten en voel.

                                                Bijzonder en eenmalig, wat nu gebeurt.

                                                Het meisje plaatst haar piano naast het graf van 'Onze' Chopin,

                                                bij de eerste tonen zwijgt zelfs de Zanglijster.

                                                ' Nocturne nr 9 opus 2 ' , wederzijdse Emotie, herkenning.

                                                De laatste tonen verdwijnen tussen de stenen en de bomen,

                                                Ik zeg tegen haar dat wij, twee Culturen even ' Een ' zijn, maar

                                                in herinnering Eeuwige zielsverwanten zullen zijn,

                                                het Japanse meisje kijk me aan en laat een traan vloeien,

                                                een traan maar...

                                                'Dit was voor mijn overleden vader, dit was zijn wens om hier

                                                ooit naar toe te gaan. Nu is het...'

                                                We omhelzen elkaar, ze zegt met een brok in haar keel dat ze

                                                het een Eer vond mij als luisteraar gehad te hebben.

                                                Mijn laatste woorden waren dat Frédéric Chopin bedoeld heeft

                                                om emoties van vroeger in het nu levend te houden.

                                                Ze maakte een buiging, ik knikte.

                                                En zachtjes begon het te regenen...


                                                                        FIN
                                                                        ---

                                               

                                               

                                               
 
                                                geheel vergane Stenen

                                               

Gülçan18

Gülçan18

  • *
  • Berichten: 8
    • Bekijk profiel
« Reactie #83 Gepost op: 03 augustus 2019, 17:09:08 »


                                                           Tederheid met Gratie
                                                           ------------------------

                                                                    Gülçan


                                           Alleen thuis, verstoring niet ter sprake.
               
                                           We kennen elkaar, maar nog niet Zo. Nieuwe grens.

                                           De film volgen we al lang niet meer, jij raakt mijn vingers aan

                                           die op mijn dijbeen rusten. Contact. Ja, ik wil dat jij teder bent,

                                           teder als mijn vingers onderzocht zijn.

                                           Waar gaat jou weg naar mijn lust? Volgt ze het gewone, snelle?

                                           Oh mooie man, spaar mij het snelle: neem me mee naar het

                                           trage, het strelen. Laat me met je mee gaan, neem mijn hand,

                                           draag mij de trap op en vlijt me neer op mijn satijnen bed,

                                           maar spaar me, geniet van mijn lichaam zodat ik dat ook kan.

                                           Nee ik volg de film al lang niet meer, ja dat mag je mijn liefste.

                                           De traptreden in het midden en bij de overloop kraken zoals ik

                                            verwacht.

                                           We liggen nog gekleed onder mijn dekens, toch naast elkaar maar

                                           afwachtend wat komen gaat; wie begint de weg naar het mooie,

                                           glijdende, aaiende en sidderende.

                                           Alleen nog maar gezoend, wel innig: dit meisje wil meer...

                                           Ik ben bereid en ben oud genoeg voor het serieuze.

                                           Jij bent het. jij mooie man, je zet de eerste stap. Ik sta open.

                                           Ineens zijn ze daar: jouw zachte handen strelen over mijn onder

                                           arm.

                                           Overgave. Uit het niets reageer ik. Kleren zijn hier niet gewenst,

                                           Met moeite onder de dekens: trui uit, sokken, broek uit.

                                           En snel met heel mijn lijf de bedekking weer in, mijn hoofd kijkt

                                           je aan. Je moet mijn tedere, maar toch lustige wil naar de

                                           ontdekking van elkaars lichamen aanvoelen. Lieverd, Ga...

                                           Je handen omvatten mijn hoofd, je kijkt in me en al snel

                                           ontmoeten onze lippen elkaar. Olie op het vuur, NU ben ik Echt

                                           Benieuwd wat er zal komen. Lieverd, laat de snelheid weg; leidt me

                                           leidt me naar hoe jij waar van mij houdt, nu halen we er onze

                                           lichamen bij.

                                           Het is zo ver, wij zoenen elkaar innig. Jij ook zonder broek en trui.

                                           Een van je handen ondersteund mijn hoofd terwijl we langzaam

                                           tongen.

                                           Ineens wordt je heftig, een seconde maar: je slaat het dekbed weg,

                                           daar liggen we in slip, en ik in mijn BH.

                                           Je laat mij op mijn rug liggen en jij licht ernaast, je kijkt me in

                                           mijn ogen terwijl je mijn armen naar boven op het kussen legt

                                           om mijn een na laatste kledingstuk uit te doen.

                                           Ik zie je blik, verwondering, rust. Je kroelt wat door mijn zwarte

                                           haren die ik altijd al onder mijn oksels heb zitten. Zo teder, je ruikt

                                           me, speelt met me; je accepteert me, en bekijkt me.

                                           Hier lig ik voor je, voor jou. Enkel nog gescheiden door een slip.

                                           Rust, tederheid...je houdt woord.

                                           Jij wordt vandaag teder en zacht verwend. Hij zei het en hield zich

                                           aan zijn belofte. Ik. Nu.

                                           Hij legt mijn hoofd zachtjes op mijn kussen en gaat verder met

                                           mijn lichaam te onderzoeken, liefhebben, verwondering, lust

                                           vermengt met het zachte dat het onverwachte doet opbloeien.

                                           Zijn hand ligt net boven mijn slip, waar m 'n Venusheuvel begint,

                                           en naar voren steekt.

                                           Weer verwondering. Nee, hij ziet nu hoe het is als alles vrij gelaten

                                           wordt. Zachtjes streelt hij al de zwarte haren die uit mijn slip groeien.

                                            Hij kijkt me vragend aan...

                                            Doe maar uit lieverd...

                                            Daar lig ik voor het eerst bloot naast een man, jaren ouder.

                                            Voor het eerst sinds tijden zegt hij wat.

                                            Hij wist dat Turkse meisjes erg harig zijn,

                                            teder strelend woelt hij door mijn Vrouwelijke Beharing en zegt

                                            dat ik voor een meisje van 17 wel heel veel schaamhaar heb.

                                            Zijn vingers geven een heerlijk gevoel als ze door mijn bos haar glijden.

                                            Ik blijf een echt Turks meisje, met mij moet je wachten, wachten.
 
                                            Ik geef hem de aanblik van mijn naakte lichaam. Wacht maar.

                                            Bij mijn Vrouwelijkheid nog geen bezoek, geen vingers..laat staan...

                                            Maar er is begrip. Mijn lieverd laat het, heeft respect.

                                            Als teken draagt hij zijn slip. Nee, nu nog niet. Hij begrijpt me.

                                            Wederzijds begrip, een grens.

                                             Maar hij heeft nog nooit zo genoten van een meisje, zonder

                                             meer en vlugger te willen.

                                             Voor het eerst ben ik helemaal bloot bewonderd,

                                             voor het orgasme, gewoon bekeken en gestreeld.

                                             We douchen warm, samen een. Dan zegt hij de woorden die me

                                             de rust brengen waar een meisje op wacht...

                                             Nimmer had hij zo een teder contact, zonder dwang, zonder seks.

                                             En nooit wist hij dat hij boven het gewenste van menig man,

                                             zou kiezen voor een meisje met veel haar.

                                             En ik heb nooit geweten dat wat voor mij normaal is, voor mijn

                                             vriend exotisch en verbazend mooi is.

                                             En mijn donkere bos, ach die blijft lekker daar,

                                             want nu ik weet dat ik word bemind, zelfs zonder maar één mes,

                                             een harig meisje mag ik zijn.

                                             Daarom weet ik nu dat ik val op de oudere jongens,

                                             die kijken niet raar op bij het zien van een behaarde meid,

                                             zo dus mijn eerste ervaring: en nu ik achttien ben al veel verder...

                                             Alleen wat gebleven is ben ik, en ik kan gerust doorgaan met ik,

                                             want ik laat alles harig groeien, en mijn vriend vind het net als mij nu

                                             niet meer dan normaal dat niet alleen jongens, maar ook de meiden

                                             gewoon ook heel harig kunnen zijn.

                                              Je staat nog na te douchen, ik ben al droog; je bekijkt me en lacht

                                              terwijl je fluistert dat ik het lichaam heb van een meisje zoals

                                              het er altijd al uitgezien heeft.

                                              Ik streel door je haar en kijk je aan, ja mijn lieverd...

                                              Ik houd oprecht van jou.
                                                                                   

                                                                           Eind







                                             

                                             

                                           

                                           
Gülçan18