Girlscene Musthaves

Auteur Topic: Depressieve meiden - lotgenoten topic #2  (gelezen 358709 keer)

Anshowvis

  • Gast
« Gepost op: 19 juli 2012, 15:44:16 »
Hee lieve meiden,

Aangezien het vorige topic foutmeldingen had, open ik bij deze het 2e topic.

Voor de mensen die kritiek hebben op dit topic en die denken dat het allemaal gewoon aan de puberteit ligt en dat we ons niet zo aan moeten stellen:
Een depressie is een serieuze ziekte die iedereen, ongeacht leeftijd, kan overkomen. Dus dit topic is bedoeld voor psychisch zieke meiden die graag in contact komen met lotgenoten, en niet voor puberende meisjes die even een dipje hebben. Daarbij hebben bijna alle meiden in dit topic professionele hulp omdat zij ziek zijn. Nogmaals, dit heeft niks met leeftijd te maken


Voor de meiden die niet zeker weten of ze een dipje hebben of een depressie:
Wij kunnen je niet vertellen of je depressief bent of dat je gewoon een dipje hebt, en ook je vrienden, familie of ouders kunnen dit niet met zekerheid vaststellen. Ik raad jullie echt aan om naar de huisarts te gaan en te vertellen dat je je de laatste tijd somber voelt, hij kan je meer vertellen en je eventueel doorverwijzen naar een psycholoog of iets dergelijks.
Natuurlijk kun je wel een zelftest op het internet doen zoals deze: http://www.zelfhulpwijzer.nl/. Maar ook die testen kunnen niet met zekerheid vaststellen of jij echt depressief ben.

Ik weet dat het moeilijk is, maar meiden ga naar de huisarts! Je bent niet de eerste met dit soort klachten en hij heeft zwijgplicht. Dus hij vindt je niet raar en hij vertelt het niet aan je ouders.
Je wilt je beter voelen dus doe er dan ook wat aan! Help jezelf en overwin die angst!
You can do it!

Liefs.
« Laatst bewerkt op: 21 augustus 2013, 11:34:09 door Mars Landing Party »

Complicated

  • ****
  • Berichten: 8.861
    • Bekijk profiel
« Reactie #1 Gepost op: 19 juli 2012, 15:53:24 »
Yay, nieuw topic!

Ik had aan m'n vriend gevraagt of hij een keer mee wilde naar de psych, maar nu 't morgen zo ver is begin ik toch te twijfelen er aan. Vandaag heb ik EINDELIJK wat dingen geregeld die ik al maanden geleden moest doen, en het lucht best op! Nu alles wat ik moet doen op een lijstje gezet en dan kan ik dat afstrepen als ik dat gedaan heb.
-

Miss-Lifestyle

  • **
  • Berichten: 261
    • Bekijk profiel
« Reactie #2 Gepost op: 19 juli 2012, 16:06:17 »
Hoi, ik volg nu al een tijdje dit topic en ik ga tog maar eens mijn verhaal doen. Ik ben een meisje van 20 die al teveel heb mee gemaakt. Vriend die slaat, abortus en ouders die me in de steek laten. Nu heb ik sinds drie jaar een geweldige vriend waar ik nu inmiddels ook mee samen woon en geweldige dochter mee heb. We hebben een mooi huis en we hebben allebij een goede baan. Maar tijdens me zwangerschap werd geconstateerd dat onze dochter een gastrosisch had ( een open buik bij de navel ongv. ) en dat haar darmen door dat gaatje in het vruchtwater lag. Duss wij in de medische molen met zn tweeën elke week twee keer na ziekenhuis in rotterdam terwijl wij in de buurt van breda wonen ( dus was best wel zwaar ) . Toen werd onze dochter met 34 weken geboren ( ook nog eens 6 weken te vroeg.. ) Na de bevalling werd ze gelijk geopereerd aan de buik en het zo drie uur duren zijden ze. Na 4 en een half uur was ze nog niet terug op de ic dus wij ongerust en ja hoor ze had een hardstilstand gehad. Toen ze terug op de ic was was het echt heftig om der zo te zien. Je eigen kind van maar een paar uur oud met zoveel machines om der heen ( ze was niet groter dan 40 cm duss ook echt klein.. ) En nog was alles niet voorbij . Door de hartstilstand had ze schade opgelopen aan de hersenen en daardoor( tot de dag van vandaag ) kan ze niet goed der linkerkand van de lichaambewegen. In totaal heeft ze drie maanden in rotterdam gelegen. En we moeten nog elke maand na rotterdam na de cirurg en de neuroloog duss alles is nog niet voorbij. Nu is ze 8 maanden en in de tussentijd ben ik door me moeder met haar op straat gezet en me vriend en ik hebben letterlijk moeten knokken om een huisje te krijgen. Nu hebben we dat sinds april en sinds dien hebben we wel weer rust. Maar ik ben niet mezelf meer geworden. Ik ben anstig ik slaap niet goed en ik heb nergens meer zin in ... Tuurlijk doe ik me best voor me dochter en vriend maar ik trek het gewoon niet meer. Uit het niets kan ik van blij opeens down worden en ik word gewoon zo moe van mij eigen.. Ik hoop dat er ooit wel weer betering in komt maar we zullen zien

Dankje dat je de moeite neemt om mijn verhaal te lezen  xx

Complicated

  • ****
  • Berichten: 8.861
    • Bekijk profiel
« Reactie #3 Gepost op: 19 juli 2012, 16:08:07 »
^ Ja inderdaad. Moet vaker lijstjes maken, dat geeft al meer rust als je ziet wat je moet doen i.p.v. het allemaal in je hoofd blijft rondspoken.
Misschien dat het inderdaad goed is al hij een keer mee gaat, dan kan hij ook z'n verhaal misschien kwijt en ook eens zien met wie ik nou steeds praat. Ik voel me zo ontzettend schuldig dat ik nooit iets durf en overal over pieker, altijd 10 keer bevestiging moet hebben en het dan nog niet goed is. Het is voor hem ook niet makkelijk om met mij te leven en ben daarom, na vijf en half jaar, nog steeds zo bang om verlaten te worden door hem.

Hoe gaat 't met jou Anshowvis?
-

Complicated

  • ****
  • Berichten: 8.861
    • Bekijk profiel
« Reactie #4 Gepost op: 19 juli 2012, 16:11:44 »
@Miss_Lifestyle; Jeetje, je hebt echt veel nare dingen meegemaakt zeg... Wat fijn dat je ondanks alles toch je eigen huisje heb samen met je vriend en dochtertje! Kun je wel goed praten met je vriend over je gevoelens? Heb je ook al hulp gezocht bij de huisarts? Je kan hier altijd je verhaal kwijt hoor!
-

Miss-Lifestyle

  • **
  • Berichten: 261
    • Bekijk profiel
« Reactie #5 Gepost op: 19 juli 2012, 16:15:38 »
Ik kan wel praten met me vriend maar voor hem is alles wat het afgelopen jaar is gebeurt ook een beetje teveel geworden duss wil hem niet belasten. Hij is in heel me leven de enige op wie ik altijd kan reken. Mijn (zogeheten) vriendinnen hebben me ook lekker laten barsten.. duss sta gewoon een beetje alleen voor en ja ik heb wel hulp gezogt maar sta nu op zo leuke wachtlijst... duss

Complicated

  • ****
  • Berichten: 8.861
    • Bekijk profiel
« Reactie #6 Gepost op: 19 juli 2012, 16:21:50 »
^ Ja, geweldig die eeuwige lange wachtlijsten.. Hoe lang gaat het nog duren? In ieder geval heb je de eerste stap al genomen :)!
-

Miss-Lifestyle

  • **
  • Berichten: 261
    • Bekijk profiel
« Reactie #7 Gepost op: 19 juli 2012, 16:22:47 »
ik sta der nu twee maanden op ..

Jane

  • ***
  • Berichten: 1.340
    • Bekijk profiel
« Reactie #8 Gepost op: 19 juli 2012, 18:21:41 »
Ik wacht al sinds februari op hulp D:
Ik wil niet andere mensen ontmoedigen, want als je hulp nodig hebt moet je het zoeken, maar ik heb persoonlijk weinig goede ervaringen met instanties.

Maar ik heb door mijn problemen ook compleet geen vertrouwen in mensen, dat kan er ook mee te maken hebben.
Beauty Blog Matte & Shimmer

DanceForLife

  • ***
  • Berichten: 3.883
    • Bekijk profiel
« Reactie #9 Gepost op: 19 juli 2012, 20:22:09 »
@ miss_lifestyle

Wat heftig allemaal! Ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen, maar ik vind het heel erg dat je dit mee hebt moeten maken. En die wachtlijsten zijn echt zo irritant! Ik wacht inmiddels ook al 3 jaar op een psycholoog, maar er komt maar geen schik in, tegen de tijd dat ik bij een psycholoog zit zijn we wss jaren verder, ben ik mentaal nog verder kapot en omdat er dan zoveel tijd verstrijkt, zal alles nog meer vervaagt zijn in m'n gedachten, wordt alles nog moeilijker te herinneren en is het moeilijk om die psycholoog een duidelijk beeld te geven van wat ik allemaal meegemaakt heb. Daar baal ik echt van.

@ BreakinBen

Daar ben ik dus echt bang voor, dat ik hulp zoek en dat het niet zal helpen. Professionele hulp is echt m'n allerlaatse hoop, als dat niet helpt, is er niets wat me nog kan helpen.

Pff ik wil gewoon snel hulp, voordat ik mezelf niet meer in kan houden en mezelf iets aandoe of slechte gewoonten ga ontwikkelen zoals drugs, roken etc.

@ Anshowvis

Ten eerste: leuke username heb je! ;D
En verder;  ik vind het ook altijd zo kut dat je dan elke keer weer iemand in vertrouwen neemt, je hele verhaal verteld en dan vervolgens word je weer gedumpt, neem je weer nieuwe mensen in vertrouwen, vertel je opnieuw je hele verhaal en wordt je opnieuw weer gedumpt. Het is gewoon verschrikkelijk om élke keer je heeele verhaal te vertellen, niet begrepen te worden, gedumpt te worden, ik kan mensen nu gewoon niet meer vertrouwen, ik vraag me zelfs af waarom m'n vriendinnen met me om gaan, ik kan er gewoon niet bij.
I´m the invisible girl.

MarchaBruijnes

  • *
  • Berichten: 30
    • Bekijk profiel
« Reactie #10 Gepost op: 19 juli 2012, 22:12:51 »
Ik kon binnen een maand terecht bij mijn psychotherapeut. En toen ik voor de tweede keer moest weer, maar er blijken dus grote verschillen te zijn.

Geen idee waarom ik dit zei.

AudreyMaiden

  • ***
  • Berichten: 1.180
    • Bekijk profiel
« Reactie #11 Gepost op: 19 juli 2012, 22:14:11 »
Mensen vroegen in het vorig topic hoe het was gegaan bij de huisarts:

Ik ben er niet echt veel mee opgeschoten. Ze wilde me geen doorverwijzing geven voor de psycholoog. Ik heb zelf ook geconstateerd dat het niet echt veel zin had. Intake duurt 2 weken en daarna 4-6 weken tot ze eindelijk een afspraak voor je kunnen maken. Daar ben ik niet echt bij gebaad. Daarom wilde ze zelf met mij aan de slag gaan en adviseerde me meer te gaan sporten. (Jippie ofzo?) Daarna vertelde ik haar over mijn paniekaanvallen en op het einde (toen ze me buiten wilde laten) vroeg ze me pas of ik ooit aan zelfmoord heb gedacht. Toen barste ik in tranen uit en vertelde dat ik 1,5 maand geleden dat geprobeerd had. Ik vond het echt een slecht gesprek. Naast de problemen die ik heb gehad ben ik 2 maanden geleden zelfstandig afgekickt van de alcohol en cocaïne, heb ik een groot litteken van 15 cm op mijn arm van vorig weekend en dan komt de arts met de mededeling dat ik wat somber ben en moet gaan sporten :s
« Laatst bewerkt op: 19 juli 2012, 22:14:38 door iSpeechless »
www.peachlife.nl    BLOG!

Curiosityy

  • Global Moderator
  • *****
  • Berichten: 10.123
    • Bekijk profiel
« Reactie #12 Gepost op: 19 juli 2012, 23:56:45 »
Nog even @ Anshowvis' reactie op mijn post in het vorige topic deze pagina):
Sja, wennen? Dat niet echt, want doordat ik zo lang in Engeland heb gezeten is het voor zowel hem als mijzelf niet echt wennen als we een paar dagen samen zijn geweest en één van de twee weer weg moet. Maar het is meer; als ik bij hem ben, voel ik me veel gelukkiger en blijer dan wanneer hij er niet is. Als hij er niet is, dan krijg ik paniekaanvallen, ga ik lijstjes maken in mijn hoofd (gisteravond nog eentje à la "ik verdien zus en zo niet omdat...") etcetera. Terwijl ik helemaal niet zo afhankelijk van hem wil zijn.

iSpeechless: jemig wat een rotzooi. Zoals Anshowvis zegt, ik zou dan op eigen houtje professionele hulp gaan zoeken - je huisarts zou zoiets echt serieus moeten nemen, doet ze dat niet, is het niet echt een goede huisarts (of iig niet voor jou en anderen met zulke problemen en gevoelens). Succes <3

Nu gaat het wel best met me, en omdat ik las dat Anshowvis in de beginpost hier zei dat je haar altijd mag noten... misschien een soort 'bij mij mag je altijd je hart uitstorten' lijstje maken? Of ja, lijstje klinkt stom, maar dat er in de beginpost staat van wie dat okay vind. Ik vind dat namelijk ook geen probleem 8D ... jemig dit klinkt alsnog reuzevaag, maarok.

Miss-Lifestyle

  • **
  • Berichten: 261
    • Bekijk profiel
« Reactie #13 Gepost op: 20 juli 2012, 09:40:58 »
IK vandaag me huisarts gebelt dat het echt niet goed met me ging en hij begrijpt me wel gelukkig. Werd ik net teruggebelt door iemand van de GGD volgende week heb ik een afspraak!! Ben blij dat ik tog maar weer gebelt heb. En iedereen bedankt voor de lieve reactie s ben blij dat ik eindelijk ergens me verhaal kwijt kan

Miss-Lifestyle

  • **
  • Berichten: 261
    • Bekijk profiel
« Reactie #14 Gepost op: 20 juli 2012, 10:02:17 »
ja ik stond er ook van te kijken

Curiosityy

  • Global Moderator
  • *****
  • Berichten: 10.123
    • Bekijk profiel
« Reactie #15 Gepost op: 20 juli 2012, 10:37:05 »
Fijn dat je zo snel een afspraak hebt, zeg! Nog succes met je situatie trouwens, ik las je berichtje, lijkt me echt heel naar en lastig. *aait*

Miss-Lifestyle

  • **
  • Berichten: 261
    • Bekijk profiel
« Reactie #16 Gepost op: 20 juli 2012, 11:06:08 »
Dankje emerose en Ashowvis.
Ik heb vandaag weer zo dag dat er weer niks uit me handen komt terwijl ik super veel moet doen maar kan het gewoon niet opbrengen. Vanavond moet ik weer werken en aan de ene kant heb ik er wel zin in maar aan de andere kant ( ik werk trouwens bij de aldi) weet ik dat ik weer de hele avond achter de kassa zit en de gedachte van al die mensen krijg ik er nu al benouwt van. Begrijp me niet verkeerd vind het leuk werk hoor. Maar heb geen zin vandaag in veel contact met mensen vandaag. Hebben jullie daar ook last van?? En zoja wat doen jullie er tegen??

DanceForLife

  • ***
  • Berichten: 3.883
    • Bekijk profiel
« Reactie #17 Gepost op: 20 juli 2012, 13:42:43 »

@DanceLove haha dankje :) en ja inderdaad, zo gaat het bij mij ook elke keer, ik ontdek ondertussen gewoon een patroon. Ik baal d'r van, maar het wordt wel elke keer makkelijker om mensen los te laten.

@esmerose ik heb je d'r bij gezet in de beginpost :)

@miss_lifestyle wat een heftig verhaal trouwens, je kan hier je verhalen kwijt hoor!


Ja klopt, je leert zo wel om dingen makkelijker van je af te zetten. Alleen het nadeel is, bij mij tenminste, dat het veel moeilijker is geworden om nog om mensen te kunnen geven.
I´m the invisible girl.

AudreyMaiden

  • ***
  • Berichten: 1.180
    • Bekijk profiel
« Reactie #18 Gepost op: 20 juli 2012, 20:51:00 »

Dankje emerose en Ashowvis.
Ik heb vandaag weer zo dag dat er weer niks uit me handen komt terwijl ik super veel moet doen maar kan het gewoon niet opbrengen. Vanavond moet ik weer werken en aan de ene kant heb ik er wel zin in maar aan de andere kant ( ik werk trouwens bij de aldi) weet ik dat ik weer de hele avond achter de kassa zit en de gedachte van al die mensen krijg ik er nu al benouwt van. Begrijp me niet verkeerd vind het leuk werk hoor. Maar heb geen zin vandaag in veel contact met mensen vandaag. Hebben jullie daar ook last van?? En zoja wat doen jullie er tegen??


Ja ik ken het, en helaas valt daar niets tegen te doen. Op mijn werk krijg ik amper mijn gedachten bij hetgene wat ik moet doen, ben ik neerslachtig en gaat alles langzaam. Het liefst zou ik willen schreeuwen maar ik moet een vrolijke indruk bij de klanten overbrengen omdat mijn baas en collega's meekijken. Het enige wat een beetje helpt tegen het langzame is een paar blikjes energie drank naar binnen werken.
www.peachlife.nl    BLOG!

Miss-Lifestyle

  • **
  • Berichten: 261
    • Bekijk profiel
« Reactie #19 Gepost op: 20 juli 2012, 21:30:02 »
Presies!! Het lijkt net of ik me eigen hoor praten! Ik drink op een dag echt super veel energie omdat ik het anders gewoon niet red..

Curiosityy

  • Global Moderator
  • *****
  • Berichten: 10.123
    • Bekijk profiel
« Reactie #20 Gepost op: 21 juli 2012, 19:05:20 »
De neiging om nu hardop tegen iedereen "SORRY DAT IK BESTA" te schreeuwen is héél groot, ik denk dat ik me vanavond maar op mijn kamer opsluit. Ik ben net uit de stad terug en ik voel me vreselijk.

Gisterochtend vroeg ik aan mijn vriend (via Twitter) of hij al weet of zijn vader hem van Lowlands op kan halen (zo niet, dan gaat het vervoer waarschijnlijk wat veranderen - makkelijker kan ik het niet echt uitleggen want dan wordt het meteen een heel verhaal) en hij heeft nog steeds geen ja/nee gezegd, terwijl hij tegen een vriendin van hem(/ons?) (die ook met ons meegaat) heeft gezegd dat ze 'nog moeten kijken wat ophalen betreft'. Kan hij dan niet even tegen mij zeggen of hij het  al wél weet (en wat dan de uitkomst is) of nog niet?, denk ik. Ook heb ik hem gisteravond een berichtje gestuurd dat er alweer dingen waren die me dwars zitten, en ook geen reactie. Al verbaast dat me niks - dat doet hij wel vaker. Dan vraag ik me soms wel af hoe we onze relatie staande gaan houden als hij vanaf januari zo'n zes maanden in Schotland studeert. Ik weet dat hij het fijner vind om in het echt te praten, en dat vind ik ook wel, maar.. wilt hij nou dat ik het zeg als ik ergens mee zit of niet..? En dan verbaas ik me er ook over dat we mijn 10 maanden in Engeland al zo goed hebben doorgemaakt, ookal heb ik me héél vaak rot gevoeld en heel wat gehuild om van alles en nog wat.

Over huilen gesproken: ik heb zitten huilen bij mijn sollicitatiegesprek vandaag (1-op-1 gesprek met de manager, onwijs leuke en aardige vrouw van begin/midden 30) toen ter sprake kwam dat ik zowel op de middelbare als op de basisschool lang ben gepest - en op haar vraag 'waarom pestten ze je dan?' kon ik niet eens meer antwoord geven (en daar denk ik liever ook niet meer over na trouwens). Ze voelde zich bijna schuldig, maar ik heb haar verzekerd dat dat echt niet nodig was en dat ik het niet als gemeen oid ervaarde. Ik schaamde me er wel een beetje voor en ik ben nu best bang dat ze me niet aanneemt om dit. (ik doe ook echt onwijs hard mijn best om een baantje te vinden, al 3 weken lang en dit is nu mijn 2e sollicitatiegesprek terwijl die eerste eigenlijk 'verloren' tijd was, want die man had mijn cv beter moeten doorlezen voor hij me uitnodigde)
En ik was al zo zenuwachtig.

Mijn moeder was trouwens meegegaan naar de stad, niet naar de desbetreffende winkel natuurlijk, maar we waren verder wel samen & we fietsten samen heen en terug. Vlak voor we terug gingen kreeg ik héle erge buikpijn en ik zei een paar keer dat ik niet zo snel kon etcetera omdat ik buikpijn had. Ik was een paar keer oprecht bang dat ik van mijn fiets zou vallen. Toen we op zo'n 10 minuten fietsen van huis waren, greep ik haar stuur vast omdat ik dat fijner vond staan en daar maakte zij soortvan giechelend een soort opmerking over. Dus ik zei; 'ja, ik moet toch wat met die buikpijn, 't is echt niet leuk' - en opeens springt ze helemaal uit haar vel erover met de verstopte boodschap van "houd je mond er nou maar over". Helaas stond het stoplicht op rood, anders had ik niet geweten hoe snel ik door moest fietsen.

Geen zin in eten en misselijk en ik kan mezelf wel uitkotsen zo ongeveer. Gadver, whyyyy. Ik denk echt dat ik na het eten voor kluizenaar ga spelen. Gadverdegadverdegadver.

En ik wilde gisteravond al met mijn vriend bellen omdat ik me toen al niet fijn voelde (paniekaanval en bla), maar nu wil ik het aan de ene kant nog veel meer (om mijn hart te luchten over mijn sollicitatie) - maar aan de andere kant schreeuw ik heel hard nee tegen mezelf, zo van 'doe het niet'.

EDIT: jemig sorry wat een heel verhaal :')
« Laatst bewerkt op: 21 juli 2012, 19:06:31 door Curiosityy »

Complicated

  • ****
  • Berichten: 8.861
    • Bekijk profiel
« Reactie #21 Gepost op: 21 juli 2012, 21:09:41 »
@ Esmerose; Ik heb niets te te voegen aan 't stukje van Anshowvis. Hele dikke knuffel <3

Gisteren was m'n vriend meegeweest naar de psych en eerst vond ik het best ongemakkelijk. Maar m'n vriend heeft nu een beeld van hoe het er aan toe gaat dan verder hebben we goed gepraat hoe hij er ook mee om kan gaan enzo, dat was wel fijn. Gisterenmiddag heb ik echt sinds maaaanden weer zo gelachen dat de tranen over m'n wangen rolden, heeft me goed gedaan!

Hoe gaat het met jullie?
-

littlemistery

  • ***
  • Berichten: 3.211
    • Bekijk profiel
« Reactie #22 Gepost op: 22 juli 2012, 11:46:14 »
Hee meiden!
Ik zit nog in Turkije, voel me verschrikkelijk, mis jullie, mis een plek waar ik m'n verhaal kwijt kan als ik me kut voel. Nu doet Girlscene het heel even eindelijk (:
Hoe is het met jullie allemaal vandaag?
Ik ben woensdag weer thuis. Heb hier hele leuke dingen gedaan, af en toe kunnen genieten maar de laatste dagen ben ik elke keer heel moe doordat het me gewoon teveel
Energie kost om vrolijk te zijn of te doen. Voel me bezwaard tegenover de vriendin waar ik mee op vakantie ben omdat ik niet vrolijk meer kan doen. Maar ondanks dat ik me nu kut voel wil ik ook nog niet naar huis omdat ik me thuis weer heel beklemd ga voelen en weer veel te veel dingen moet, na moet denken over dingen waar ik de energie niet voor heb. Maar het moet, ik kan niet mn hele leven op vakantie blijven zodat ik maar niet over de psycholoog en school en werk na hoef te denken ^^
Eten gaat redelijk goed, wel een paar dagen gehad dat we met heel de groep (ben met een jongerenreis mee) gingen eten en ik dan met tranen in mn ogen zat te eten - niemand die het door had gelukkig. Omdat er dan zoveel negatieve gedachtes door mn hoofd gingen.. Maarja.

Hou vol lieve meiden! Ik denk aan jullie.
When you stop fighting, you stop living, so find your fight, then fight like hell until your battle is won.

littlemistery

  • ***
  • Berichten: 3.211
    • Bekijk profiel
« Reactie #23 Gepost op: 22 juli 2012, 11:52:16 »
En Anshowvis; zet mij er ook maar bij in de beginpost. Mensen mogen me altijd noten als ze wat kwijt willen!
When you stop fighting, you stop living, so find your fight, then fight like hell until your battle is won.

littlemistery

  • ***
  • Berichten: 3.211
    • Bekijk profiel
« Reactie #24 Gepost op: 22 juli 2012, 13:23:13 »
^ Zo voelt het eerlijk gezegd niet $
Vandaag helemaal.. Ik KAN gewoon niet meer vrolijk doen. Kat mn vriendin af, zie er moe en chagrijnig uit.. Voel me echt stom tegenover haar, maarja, ik doe het niet expres $
Het is denk ik ook vooral dat ik nu 2 weken lang geen moment voor mezelf heb. Normaal als ik me kut voel ga ik even naar mn kamer, ff rust. Maar hier gaat dat nooit want ben altijd samen met mn vriendin. Af en toe ook wel goed btw..
Nouja, ik ga nog hard proberen om 3 leuke dagen te krijgen hier. Hoe is het vandaag met jou?
When you stop fighting, you stop living, so find your fight, then fight like hell until your battle is won.