Dit onderwerp heeft 150 reacties, en bestaat uit 7 pagina's. U bent momenteel op pagina 1 van 7.
De laatste reactie is geplaatst op 18-04-2011 14:37.
Nomen nescio
- Geplaatst op vrijdag 25 februari 2011 21:11Hoi, dit is een eh, verhaal, door
mij, thesoundoflife - Thijs
en Utomjording - Sophie.
Sophie
Een klik en een zoem. Ze pakte de foto en waaide hem een beetje heen en weer. Links en rechts passeerden mensen, maar daar had ze geen aandacht voor. Recht voor haar stond de Eiffeltoren, maar daar had ze haar interesse ook al lang in verloren. Wat haar meer interesseerde waren de duizenden mensen die er elke dag heen gingen. En dan vooral de mensen die ze net had gefotografeerd. Ze zag de foto al komen. Vage schaduwen werden steeds duidelijker tot ze een stuk of honderd mensen zag staan. Ze deed de foto in het borstzakje van haar jurkje en keek om zich heen. Ze vond het altijd leuk om te voorspellen wie ze uiteindelijk zou uitkiezen. Dat meisje met het blauwe haar zou het niet worden. Veel te opvallend en te voorspelbaar.
Die jongen die stilletjes achter een groepje mensen – waarschijnlijk zijn familie – aan liep, kwam meer in de buurt.
Ze kwam thuis en Cato zat al op haar te wachten. ‘Mamma!’ Riep het kleine blonde meisje en rende met wijde armpjes op haar af. Ze tilde Cato op en zwaaide haar in de rondte. Het meisje kirde van plezier. Voor ze haar weer op de grond zette plantte ze een zoentje op haar hoofd. Ze voelde zich intens gelukkig.
Sinds ze het meisje twee weken geleden had uitgeknipt en in haar boekje geplakt was ze bij haar gebleven. Dat was bijzonder want niemand bleef langer dan twee, hooguit drie dagen. Ze gooide haar sleutels op een kastje en ging aan haar bureau zitten. Ze pakte de foto uit haar borstzakje en bestudeerde hem. Ze bekeek elk gezicht wat afgebeeld stond en wachtte op het moment tot dat gevoel binnen stroomde.
Thijs
Daar stond ze, met haar bruine ogen en bruine haar. Ze was klein, tenger en had grappige sproeten. Ze was perfect. Ik sloot mijn ogen en dacht aan hoe zij zou passen binnen alles. Ja, ze was perfect. Nog een laatste blik voordat ze zich om draaide en ze alleen nog bestond in mijn herinnering. En daar zou ze ook voor altijd blijven. Ik deed mijn ogen weer open en werd omringd door mensen. Wanneer ik iemand zag zoals zij leek ze ook de enige die er stond. Nu was het weer vol met mensen die niet bezienswaardig waren. Ik stond op en liep naar mijn plekje, waar ik rustig kon nadenken over haar. Ik ging zitten en sloot mijn ogen weer.
Ik liep met haar aan mijn zijde door het dorp, ik liet haar alles zien. Prachtig leek ze het te vinden. Dat was het ook, daar moest ik haar gelijk in geven. We gingen op een heuveltje zitten roken. We praatten over van alles en nog wat. We zagen de zon onder gaan en ik liep met haar mee naar huis. Morgen moest ze werken, maar woensdag zou ze me weer zien. Ik liep naar huis en ging op bed zitten.
Ik werd uit mijn gedachten opgeschrokken door een luid gelach. Ik voelde me betrapt en bekeken, ook al was er niemand te zien. Ik stond op en liep weg, naar huis. Bij elke stap die ik zette gonsde ze door mijn hoofd. Isabelle. Isabelle, die naam leek bij haar te passen.
Ik keek voor me uit, mijn ogen staarden de leegte in. Maar leeg in mijn hoofd was het totaal niet. Ik hoorde meteen mijn moeders stem in mijn hoofd. Starende ogen zijn verliefd. Kon je verliefd zijn op een persoon die eigenlijk niet in je leven was en daar ook nooit was geweest? Ik zuchtte en knipperde met mijn ogen, zodat mijn ogen de leegte niet meer in staarden en ik bewust werd van mijn omgeving. Ik was thuis, in mijn eigen huisje die ik een jaar geleden had gekocht. Een huisje aan een gracht in Utrecht. Hoe ik thuis was gekomen en wat ik allemaal had gedaan waren mijn gedachten niet binnengedrongen. Daar was simpelweg geen plaats voor. Mijn gedachten waren vol, er was geen plekje meer vrij. Onbelangrijke dingen wiste ik meteen, terwijl de belangrijke dingen er voor altijd bleven.
_______________________________
Everybody has a secret world inside of them. All of the people of the world, I mean everybody.
No matter how dull and boring they are on the outside, inside them they’ve all got unimaginable, magnificent, wonderful, stupid, amazing worlds.
Not just one world. Hundreds of them. Thousands maybe.”
— Neil GaimanTUMBLR- Over hoe ik me altijd kon indekken met je sterrennhemelen deken. Hoe goed ik me voelde bij je, hoeveel jouw armen mijn thuis waren.
- Geplaatst op vrijdag 25 februari 2011 21:15
- Geplaatst op vrijdag 25 februari 2011 21:18tofffffffffTUMBLR- Over hoe ik me altijd kon indekken met je sterrennhemelen deken. Hoe goed ik me voelde bij je, hoeveel jouw armen mijn thuis waren.
- Geplaatst op vrijdag 25 februari 2011 21:24
- Geplaatst op vrijdag 25 februari 2011 21:27upje
- Geplaatst op vrijdag 25 februari 2011 21:27
- Geplaatst op vrijdag 25 februari 2011 22:29
- Geplaatst op vrijdag 25 februari 2011 23:53leuk
ga maar snel verder inderdaad!TUMBLR - "Oh, Hagar the Horrible, if you keep up that lifestyle of pillaging and eating giant turkey legs, you'll be dead within a month." - Geplaatst op vrijdag 25 februari 2011 23:56hihi zullen we snel doen!!!!TUMBLR- Over hoe ik me altijd kon indekken met je sterrennhemelen deken. Hoe goed ik me voelde bij je, hoeveel jouw armen mijn thuis waren.
- Geplaatst op zaterdag 26 februari 2011 08:06
- Geplaatst op zaterdag 26 februari 2011 08:58ik snap niet waarom sommige dingen schuin zijn, maar verder superleuk!Tumblr || If you are what you eat, Voldemort is a unicorn.
- Geplaatst op zaterdag 26 februari 2011 09:59Ik denk dat je daar nog wel achter komt!
In mijn stukje is het ook al wel duidelijk (Thijs)
na het schuine stukje staat
ik werd uit mijn gedachten opgeschrokken
dus
ja
hihi
dankje!TUMBLR- Over hoe ik me altijd kon indekken met je sterrennhemelen deken. Hoe goed ik me voelde bij je, hoeveel jouw armen mijn thuis waren. - Geplaatst op zaterdag 26 februari 2011 11:42ik ben benieuwd hoe het verhaal verder gaat hihi! =DTUMBLR - "Oh, Hagar the Horrible, if you keep up that lifestyle of pillaging and eating giant turkey legs, you'll be dead within a month."
- Geplaatst op zaterdag 26 februari 2011 12:07
- Geplaatst op zaterdag 26 februari 2011 12:09yeah, eindelijk kan ik nu ook jullie verhaal lezen
(het stond er gisteren ook al op, maar toen was ik te moe en te raar om het op te merken, mijn excuses)
Maaar, het is echt een superleuk beginnetje dus post schnell meer fellows =DConfession of the day: I love Mr. Panda - Geplaatst op zaterdag 26 februari 2011 13:20leuk
- Geplaatst op zaterdag 26 februari 2011 13:28
- Geplaatst op zaterdag 26 februari 2011 13:34Volgensmij is de titel fout Latijn:
bedoel je niet nomen nescio (ik weet geen naam) , of nomen nescitum (de naam die niet geweten is) ? - Geplaatst op zaterdag 26 februari 2011 13:37^
dit dus, als je bedoelt "ik weet de naam niet" of "ik weet geen naam" is het "nomen nescio" want de 1e Persoon Enkelvoud eindigt op -o.Bowandarrow wijzigde dit bericht op 26-02-2011 14:29 met 46%Why don\'t you be the artist and make me out of clay? Why don\'t you be the writer and decide the words I say? - Geplaatst op zaterdag 26 februari 2011 13:48Ja, klopt. Ik zie het nu ook. Oeps. Kan een mod de naam veranderen in nomen nescio?!TUMBLR- Over hoe ik me altijd kon indekken met je sterrennhemelen deken. Hoe goed ik me voelde bij je, hoeveel jouw armen mijn thuis waren.
- Geplaatst op zaterdag 26 februari 2011 13:52Thijs
Ik belde bij haar aan, maar niemand deed open. Waarschijnlijk was ze iets belangrijks aan het doen. Ik haalde mijn schouders op en liep naar mijn moeders huis waar ik wat thee ging drinken.
Ik schudde met mijn hoofd. Thuis, op de bank, op een zaterdagnacht. Terwijl iedereen plezier had zat ik hier alleen, op de bank. Nog net niet met negentien katten, maar het kwam aardig dichtbij. Vandaag was geen goede dag geweest, niemand leek te passen in het plaatje. Ik hield er van om naar mensen te kijken, hun uiterlijke kenmerken te bekijken en ze in me op te nemen. Te bedenken wat hun innerlijke kenmerken waren, of ze helemaal zelf te bedenken. Van alles kwam in mijn gedachten op waardoor ik alles kon vergeten. Ik stond op en keek uit mijn raam. Een jongen met een kale kop kwam voorbij gelopen. Hij keek bij mij naar binnen en ik verstopte me meteen achter het gordijn. Als het ware, eigenlijk zette ik gewoon een stap opzij. De blik die in zijn ogen lag was beangstigend.
Ik liep langs de weg, al fluitend. Ik had net boodschappen gedaan bij de plaatselijke supermarkt. Een wit busje met het kenteken HV-96-JF passeerde me. Witte busjes hadden altijd een invloed op me, ze deden me denken aan onheil. Ontvoeringen vonden altijd plaats met een wit busje. Witte busjes stonden altijd negatief bekend. Ik versnelde mijn pas enigszins. Het witte busje stopte en een man met een kale kop stapte uit. Abrupt draaide ik me om.
Daar zag ik haar lopen, mijn Isabelle. Ook al was ze niet de mijne. Toch was ze nu al mijn Isabelle. Ik liep naar haar toe en fluisterde in haar oor dat ze zich om moest draaien. Samen liepen we de andere kant op en keken we niet om, niet naar het busje. Waarschijnlijk was er ook niets gebeurd als ik het busje passeerde, maar ik nam liever het zekere voor het onzekere.
TUMBLR- Over hoe ik me altijd kon indekken met je sterrennhemelen deken. Hoe goed ik me voelde bij je, hoeveel jouw armen mijn thuis waren. - Geplaatst op zaterdag 26 februari 2011 16:25Sophie
Het begon al donker te worden dus stak ze een kaarsje aan. Ze bestudeerde nog steeds de foto. Onbewust zocht ze naar een vader voor Cato. Het blonde haar van het meisje was bijna de zelfde kleur als haar eigen haar. En blond was nogal recessief dus de vader zou ook blond moeten zijn. Een leuke Zweedse jongen, zoiets. Maar ze kon niemand vinden die geschikt was. Ze stond op en liep naar het kleine balkon dat ze deelde met haar buurman. Gelukkig zag ze die buurman bijna nooit. Ze hield niet van gezelschap.
Ze stak een sigaret aan. Het was de enige slechte gewoonte die ze had. Maar het was iets wat ze vond dat ze moest doen. Het hoorde er bij. Ze ademde diep in en sloot haar ogen.
"Rook je nou nog?" hij stond in de deur opening met zijn armen over elkaar. Hij glimlachte. "ga weg." Zei ze. "Nee." "Ik meen het Chris ga weg." Zei ze weer. Ze draaide haar rug naar hem toe en rookte door. "Je kunt me negeren zo veel je wilt maar ik blijf toch." Ze draaide zich om. Hij glimlachte.
Waar hij net had gestaan was nu weer gewoon alleen de deur opening. Haar wereld was niet altijd leuk. Sommige mensen kwamen altijd terug. Chris kwam altijd terug.
- Geplaatst op zaterdag 26 februari 2011 16:35meer (: ik vind het echt leuk geschreven! Maar het is "Ze stond op en liep naar het kleine balkon die ze met haar buurman deelde"THE ALPHABET PONY ~ do you miss the way the world was spinning for us?
- Geplaatst op zaterdag 26 februari 2011 16:37Nee, het is 'het kleine balkon dat'. 'Het balkon' > Enkelvoud, onzijdig.
'Wat' slaat op dingen die je niet vast kunt pakken: alles, iets, niets.
'Die' slaat op mannelijke of vrouwelijke onderwerpen of op meervoud. Volgens mij. Ik ben ook niet zo heel geweldig in Nederlands.
Meeeeeer! - Geplaatst op zaterdag 26 februari 2011 16:38Verkeerde knop. (:MissAwesome wijzigde dit bericht op 26-02-2011 16:38 met 95%
