Dit onderwerp heeft 4 reacties, en bestaat uit 1 pagina.
De laatste reactie is geplaatst op 04-02-2012 16:05.
De puzzel [verhaal]
- Langzaam open ik mijn ogen. Een bonkend gevoel achter mijn slaap houdt me gezelschap. Het enige wat ik zie is een witte muur. Ik weet niet waar ik ben. 'Sterre' hoor ik opeens een fluisterende stem. Ik probeer mijn gezicht langzaam te draaien. Ik sper mijn ogen een beetje verder open. Naast me zit een vrouw. Met tranen in haar ogen kijkt ze me aan. 'Oh, Sterre je bent eindelijk wakker' prevelt ze. Ik wil overeind komen maar iets houd me tegen. Verontwaardigt kijk ik naar mijn arm, er zit een infuus in.
Wat is er gebeurd? Waarom ben ik hier? Allemaal gedachtes die door mijn hoofd spoken. Gedachtes waar ik de betekenis niet van weet. 'Weet je nog wat er is gebeurd, Sterre?' Boos kijk ik de vreemde vrouw aan. Wie is Sterre toch? Waarom
noemt ze mij Sterre? 'Moe' is het enige wat uit mijn mond komt. Rusteloos val ik
weer in slaap. Weg van hier, waar 'hier' dan ook mag wezen.
Kritiek, tips?
- Ik wil overeind komen maar iets houdT me tegen. En Ik sper mijn ogen een beetje verder open.. Dat klopt ook niet helemaal, je ogen open sperren betekent echt dat je je ogen wagenwijd open hebt! En een beetje open sperren kan volgens mijn niet. Of ik heb het natuurlijk fout
. Je gebruikt moeilijke woorden, maar de betekenis klopt niet altijd precies met je verhaal. Het verhaal zelf klinkt wel interessant, maar om 'spanning' te houden is echt heel moeilijk!
