Dit onderwerp heeft 255 reacties, en bestaat uit 11 pagina's. U bent momenteel op pagina 5 van 11.
De laatste reactie is geplaatst op 14-05-2012 08:20.
♥ Schrijfwedstrijd {zonder einde}
- mooi
- Hier is mijn inzending
‘Lekker’ zei ik en ik sloeg mijn regenjas nog even uit. Ze schonk koffie in een wit kopje en gaf het aan mij. De handeling raakte me in haar simpelheid.
‘Melk?’ Ze had het kannetje al in haar hand.
‘Lekker,’ zei ik maar weer, en ik keek hoe ze geroutineerd een wolkje melk in mijn kopje schonk. Ze nam plaats op de rode stoel voor mij. Ik zat op de bruine, lederen bank. Ze was natuurlijk blij dat ik er was, het was lang geleden dat ik hier voor het laatst was. Ik bekeek de kamer, ik voelde me hier altijd op mijn gemak. Ik nam mevrouw van Doorn in me op. Ze leek ouder dan de vorige keer toen ik hier kwam. Ze droeg een ring met een vlindertje. Ik bekeek de vorm van haar gezicht en ze beantwoordde mijn blik met een glimlach.
‘Zo,’ zei ze, met haar altijd rustige stem. ‘Waar zullen we beginnen?’
Ik haalde mijn schouders op. Ik bekeek het vlindertje aan haar ring. Hij was zilver met blauwe steentjes. Het fascineerde me. Het deed me denken aan de lente. Ik keek naar buiten, de sneeuw deprimeerde me.
‘Hoe gaat het met je?’
‘Ehm, wel goed.’
‘Heb je nog last van stemmingswisselingen?’
‘Een beetje,’ gaf ik toe.
‘Wil je daar iets over vertellen?’
Ik tikte met mijn nagels op de bank. Ik filterde de gebeurtenissen van de afgelopen week. Wat kon ik de therapeut wel vertellen en wat niet? Ik wilde zo normaal mogelijk overkomen. Ik wilde normale dingen vertellen, praten over koetjes en kalfjes, maar dat zou ze gelijk door hebben. Kon ik haar vertellen dat ik een aanvaring had gehad op het werk? Kon ik haar vertellen dat ik weer te veel geld had verspild en last had gehad van vreetbuien? Ik weet dat ze dit ‘impulsiviteit met negatieve gevolgen voor mezelf’ zou noemen, dus dat kon ik misschien maar beter achterwege laten. Zou ze me begrijpen als ik zei dat ik me weer chronisch leeg voelde van binnen? Natuurlijk zou ze me begrijpen, sprak ik mezelf streng toe. Ze had hiervoor geleerd en ze was een goede therapeut. Ik keek haar aan, ze zat in stilte te wachten op een antwoord. Soms werd ik gek van haar kalmte, ik kon daar niet goed tegen. Ik had het gevoel dat ze dan door me heen keek en mijn gedachtes kon lezen.
‘Ik ben laatst wat gaan drinken met een oude studiegenoot,’ zei ik dus maar. Het had niks te maken met mijn stemmingswisselingen, maar ik wilde er gewoon graag over vertellen.
‘En hoe was dat?’
‘Een beetje ongemakkelijk,’ zei ik. ‘Maar wel gezellig. Ik had een sandwich met carpaccio en zij een sandwich met gerookte zalm.’ Dat deed ik wel vaker, stilstaan bij details die er niet toe deden. Mevrouw van Doorn wist dat. ‘Toen ik thuis kwam moest ik huilen. Ik vind het heel jammer dat ik met mijn opleiding moest stoppen.’
‘Dat is begrijpelijk.’
Ik schraapte even mijn keel. Ik moest iets anders vertellen.
‘Ik heb een waarschuwing gehad op het werk. En ik heb mijn spaargeld opgemaakt.’
Ze pakte haar notitieblokje erbij en knikte even kort. ‘Het gaat dus niet zo goed, hè? Weet je hoe dat komt?’
Ik draaide even met mijn hoofd en liet mijn blik richting het raam knikken. ‘Het is de winterdip, denk ik.’
‘Slik je je medicijnen nog?’
Ik knikte braaf, ik wilde niet nog een keer opgenomen worden. Borderline was geen pretje.
‘Hoe staat het met onze afspraak?’
Afspraak? Oh, ja. Ik zou langs het graf van mijn moeder gaan. Dit had ik met mevrouw van Doorn afgesproken, het zou bijdragen aan mijn rouwproces. Ik had nooit een goede band gehad met mijn moeder. Ik wist dat ik de borderline van haar had geërfd, maar ik had het haar nooit kwalijk genomen. Sinds ze was overleden was ik nog niet langs haar graf gegaan.
‘Ik ben er nog niet geweest,’ biechtte ik op. ‘Ik durf het niet.’
Ik stond buiten en de gure februariwind kwam hard aan. Ik haatte sneeuw. Ik voelde me net als altijd opgelucht dat ik naar therapie was geweest. Ik wist dat ik langs mama’s graf moest gaan. Ik liep weg, ik wist nog niet waarheen, ik moest even een stukje lopen. Ik neuriede een liedje dat ik nog kende van vroeger. Ik wist niet waarom ik niet langs mama’s graf wilde. Misschien omdat ik er dan achter kwam dat ik haar toch heel erg miste, dat dacht de therapeut tenminste. Ik schopte tegen de sneeuw aan en liep neuriënd verder. Ik bekeek mijn zwarte handschoenen toen er een vlindertje op landde. Ik gniffelde, een vlinder in de winter?
‘Jij moet wel gek zijn,’ fluisterde ik.
De vlinder deed me denken aan de ring van mevrouw van Doorn. Deze vlinder was ook blauw en fladderde met zijn vleugels. Ik vond de vlinder mooi. Ik draaide me om en beende naar het kerkhof, samen met de blauwe vlinder. - Up
- Jeuj morgen deadline
- ohja, sorry. Was automatisme
