Dit onderwerp heeft 133 reacties, en bestaat uit 6 pagina's. U bent momenteel op pagina 4 van 6.
De laatste reactie is geplaatst op 08-03-2012 13:27.
Wey's Schrijfwedstrijd!
- Geplaatst op dinsdag 03 januari 2012 16:16Heey meiden!
Het werkt als volgt:
Iedereen levert een gedicht of verhaal. Er zijn in totaal 5 rondes. In elke ronde valt er iemand (of meerdere) af.
Deelnemers:
- NewYorkLoverxx
- WriteLove
+ xAftertheStorm
+ anoukkk10
- marrymuis
- Cola+a
- cookiedevil
- TeardropsX
Winnaar: xAftertheStormwey_x wijzigde dit bericht op 07-03-2012 23:08 met 255%Er is altijd een kans... - Geplaatst op vrijdag 20 januari 2012 22:51suc6! ;pEr is altijd een kans...
- Geplaatst op vrijdag 20 januari 2012 23:43'Jane?!' Riep ik door het huis. In mijn stem was een kleine trilling te horen. Al een half uur had ik niks van haar gehoord. Geen voetstappen, geen geluid van meubels die verschoven werden. Niet eens een klein klikje. Een angstig gevoel bekroop me. Er was toch niks ernstigs gebeurd? Ze was toch niet flauwgevallen? Of zichzelf verwond? Of zelfs erger? Niet zo denken Jessica, je maakt jezelf alleen maar bang. Zei het stemmetje in mijn hoofd. Die trouwens groot gelijk had.
Langzaam legde mijn verfroller in een bakje gevuld met lichtroze verf. Die muur verfde ik laten wel. Ik liep de trap op. Trede voor trede, voet voor voet. Boven aan de trap bleef ik even stil staan en ik liet mijn blik over de gang glijden. Alle deuren zaten dicht, maar waarschijnlijk niet op slot. Het was doodstil. Ik liep naar een van de houten deuren en draaide de deurknop om. Althans, dat probeerde ik. Ik kwam niet verder dan een paar millimeter en veel gekraak. Zuchtend gaf ik een harde duw tegen de deur. Wat alleen maar op meer gekraak leidde en ook dat ik voorover viel de kamer in. Dit moest ik dus echt niet hebben.
Heel handig Jessica, in plaats van het hier op te knappen sloop je het. En daar was het eigenwijze stemmetje in mijn hoofd weer, dat zowaar een eigen leven leek te leiden. Ik stond op en veegde wat stof van mijn armen, wat door het hele huis leek te liggen. Ik liet mijn blik door de kamer glijden, geen Jane. Ik liep de kamer weer uit en deed de deur voorzichtig dicht.
Ik controleerde de andere twee kamers ook nog maar daar was ook geen spoor van Jane te vinden. Inmiddels had ik al drie kwartier niks gehoord en ik begon me zorgen te maken. Aandachtig luisterde ik naar de geluiden om me heen in de hoop haar te horen. Maar de enige geluiden die ik hoorde waren dingen van buitenaf, auto's die langs reden, mensen die over straat liep, geblaf van een hond. Maar helaas, ik hoorde nog steeds geen Jane. Normaal zou ik haar horen lopen of zelf mee horen krijsen met muziek, maar op dit moment liet ze helemaal niks horen.
Ze ligt waarschijnlijk gewoon te slapen. En het stemmetje in mijn hoofd begon weer te praten, ik negeerde het. Ik keek onderzoekend de gang rond. In een hoekje zat een smalle trap naar boven. Hij zag er niet helemaal veilig uit maar ik besloot het erop te wagen. Voorzichtig zette ik mijn rechtervoet op de eerste trede, geen gekraak, en nu hopen dat het zo bleef. Stap voor stap liep ik de trap op. Hopend dat hij niet zou breken. Bovenaan de trap zuchtte ik opgelucht.
Ik keek rond, dit moest de zolder zijn. Voorzichtig begon ik over de houten vloer te lopen. Hij zag er niet zo stevig uit en ik was bang dat ik er zo doorheen kon zakken, net als bij de trap. Ik keek nog een keer rond en zag dat Jane hier bezig was geweest. Aangezien haar verfroller hier lag. Nu zou ik haar alleen moeten zien te vinden. Nog steeds voorzichtig liep ik door.
Ik bleef stokstijf stil staan toen ik iemand op de grond zag liggen. Het was Jane. Langzaam zette ik een paar stappen dichterbij.
Ze lag bewegingsloos op de vloer. Ademde ze nog wel? Ik zette nog een paar stappen dichterbij en knielde naast haar neer. Ik hield mijn hand bij haar mond. Ik voelde niets, geen eens een klein zuchtje. Ze was toch niet dood? Nee, dat was niet, ik voelde haar adem gewoon niet. Dat was alles.
Maar ik was niet zo zeker van mijn gedachten. Langzaam pakte ik haar pols vast. Geen hartslag. Hoe kon dat? Ze kon toch niet ineens dood zijn. Ik voelde wat vochtigs over mijn wangen stromen en ik liet haar arm los. Hij kwam met een plofje weer op de plek terecht waar die gelegen had. Ik staarde naar de grond. Dit kon niet. Ze kon niet dood zijn. Mijn zus, was weg. Er bleven tranen over mijn wangen stromen en ik hoorde iemand snikken.
Na een tijdje drong het tot me door dat ik diegene was die aan het snikken was. Met trillende benen stond ik op.
Ik bleef een tijdje naar haar levensloze lichaam staren. Toen zag ik dat er iets niet klopte. De grond onder haar was anders van kleur dan de rest, het was rood. Het was geen verf, maar het was bloed. Er had een plas bloed om haar heen gelegen. Ik begon helemaal te trillen.
Ze was vermoord. Misschien was de moordenaar nog in dit huis. Ik trok mijn blik los van de vloer en staarde voor me uit. Er stond iets op de muur met dezelfde rode kleur. Ik las het langzaam een paar keer.
"Jij bent de volgende"
----
Het lukt even niet om de woorden dikgedrukt te maken.You know why \\\'Shrek\\\' is the best fairytale? Because in some Fairytales, the princes and princesses are \\\'Perfect\\\'. But in SHREK it teaches us that inperfect people can still have their own happy endings. - Geplaatst op zaterdag 21 januari 2012 13:17Ben benieuwd naar de uitslag!Verhaal: Daniel ~ So after, when he whispers, 'You love me. Real or not real?' I tell him, 'Real.'
- Geplaatst op zaterdag 21 januari 2012 14:08@wey_x Laat ik als eerste beginnen met het aanbieden van mijn excuses. Sorry, dat ik de deadline niet gehaald heb. Nadat ik in een andere topic iets had neergezet was ik van plan om mijn verhaal even te kopiëren en te plakken en dan hier up te loaden. Helaas is dit niet gelukt. Mijn internet had het toen begeven. Inmiddels is er al een computernerdje langs geweest en doet alles het weer. Is er een mogelijkheid dat ik aan het einde van de middag mijn verhaal nog upload ?
Liefs,
Anouk. - Geplaatst op zaterdag 21 januari 2012 14:22ok, is goed. maar probeer het echt voor de deadline te houden..
ik ben nu bezig met de uitslag, ik hoop denk dat ik het dit weekend wel afga. maar het kan nog wel even duren want mijn opa is net overleden en heb best veel aan mijn hoofd. Ik ga mijn best doen om het zo snel mogelijk erop te krijgen.Er is altijd een kans... - Geplaatst op zaterdag 21 januari 2012 14:27
Zal ik doen ! Gecondoleerd en veel sterkte !quote:wey_x schreef op 21 January 2012 @ 14:22:
ok, is goed. maar probeer het echt voor de deadline te houden..
ik ben nu bezig met de uitslag, ik hoop denk dat ik het dit weekend wel afga. maar het kan nog wel even duren want mijn opa is net overleden en heb best veel aan mijn hoofd. Ik ga mijn best doen om het zo snel mogelijk erop te krijgen. - Geplaatst op zaterdag 21 januari 2012 17:51Daar zat ik dan in mijn uniform in een auto. Nog nooit was ik zo zenuwachtig geweest voor een oproep. Ik was inmiddels gewend geraakt aan inbraken, overvallen en straatgevechten. Ik zette dan mijn persoonlijke gedachtes op nul en ging helemaal in mijn werk op. Dit keer lukte die eerste stap niet. Ik kreeg die herinneringen niet uit mijn hoofd. Hoe moest dat lukken? Ik voelde nog steeds hoe hij aan me zat. Hoe hij wilde dat meerdere dit deden.
Het was een noodoproep en er waren te weinig agenten aanwezig die deze missie konden volbrengen dus moest ik wel mee. Niemand wist het. Mijn gedachtes dwaalde af naar die jaren geleden. Het begin was zo mooi, zo puur. Hij ging helemaal voor me. Misschien wel iets té ver. Een roze kasjmieren sjaal. Schoenen van de duurste merken. Parfums van Chanel. Toen ik mijn maagdelijkheid in zijn handen had gelegd was hij zo kortaf. Het was nu over. Het was over met het lieve gedoe. Nu is het tijd om iets voor hem te doen.
De auto stopte abrupt. Het was tijd. Het was tijd om te zien hoe een kwetsbaar, onzeker meisje zoals ik ooit was moest ‘werken’ voor haar geld. Door het gigantische aantal wilde bloeiende bomen verscheen een huis. Een oud, verouderd huis. Een huis dat vroeger vol charme had staan te stralen maar waar nu handelingen werden getroffen waarvan de buitenwereld niks mocht weten.
‘’Kom, Julia. Opschieten. Het moet nu gebeuren.’’
Mijn collega keek me streng aan. Het moet nu gebeuren. We gaan hem oppakken. Ik probeerde nogmaals de gedachten uit mijn hoofd te verbannen en liep met de rest mee naar het huis. De deur werd ingeramd en we konden het huis in. Het was er doodstil. Op één ding na. Het wilde geblaf van een hond buiten.
Met elke stap die ik zette had ik het gevoel dat ik terug mijn verleden inging. Het verleden die ik verdrongen had. Het verleden dat ik ergens diep had bewaard met een slot erop zodat niemand eraan kon komen.
Na de hele begane grond onderzocht te hebben maakten een van ons de beslissing om naar de zolder te gaan. Ik zette voorzichtig op elke trede mijn voet neer. Ik was bang. Bang om met mijn verleden te worden geconfronteerd. Snel probeerde ik me weer te focussen op het oppakken van deze jongeman. Deze jongeman die vele meisjes in hun waarden had aangetast. Alleen maar voor geld.
De deur naar de zolder werd geopend en daar zag ik een meisje zitten. Op het puntje van het bed met haar ogen gericht op de vieze vloer. Toen we binnenkwamen keek ze op en zag ik haar grote kastanjebruine ogen omringd door een lading aan make-up. Uit die ogen kwam een traan. Een traan die stond voor al het verdriet dat haar werd aangedaan. Ik wilde haar een knuffel geven en zeggen dat het nu over was. Maar eerst moest die vuile gozer opgepakt worden.
Het onderzoek naar waar hij was, was enorm ingewikkeld. Die gasten die dit deden waren verdomd slim. Een paar dagen kwam er dan ook een meisje die net uit zijn armen was ontsnapt en wist waar hij al zijn ‘chickies’ hield.
Hij stond aan de andere kant van de kamer met een pistool op ons gericht. Naast hem stond een oudere man die van plan was om met dit meisje gekleed in roze lingerie naar bed te gaan.
Ik en de andere agenten trokken onze pistolen en overmeesterde de twee mannen. De mensen van slachtofferhulp stonden inmiddels ook op die beruchte zolder.
Haar tranen. Haar imiek. Het deed me denken aan de 16-jarige versie van mij. Ik kon het niet meer. Toen de rest van de agenten aanstalten maakten om de twee mannen mee te nemen naar het politiebureau, kon ik het niet meer houden. Het pistool viel uit mijn handen en ik ging zitten. De tranen rolden een voor een over mijn wangen. De herinneringen kwamen weer boven drijven. Ik kon het niet meer voor mezelf houden. Ik had het altijd weten te verbergen zelfs tijdens de mentale training voor de politie.
Een vrouw van slachtofferhulp pakte mijn arm vast en zei :
‘’Kom maar mee. We zorgen voor je.’’ - Geplaatst op zaterdag 21 januari 2012 17:52Het internet lag er vanmiddag weer uit dus hij is weer wat later. Nogmaals sorry
- Geplaatst op zondag 22 januari 2012 20:47de uitslag en de nieuwe opdracht staat erop.Er is altijd een kans...
- Geplaatst op zondag 22 januari 2012 20:47dubbel..wey_x wijzigde dit bericht op 22-01-2012 20:49 met 84%Er is altijd een kans...
- Geplaatst op maandag 23 januari 2012 20:32leuke opdracht, weer eens iets origineel c;http://thelovleythings.blogspot.com/
- Geplaatst op maandag 23 januari 2012 20:37thx ;pEr is altijd een kans...
- Geplaatst op woensdag 25 januari 2012 22:20Druk bezig. :"D
- Geplaatst op donderdag 26 januari 2012 10:12Spanje, 22:19
Het was het meisje met het lange, donkere haar dat me gelijk opviel. Af en toe danste ze mee op de muziek, terwijl ze bestellingen opnam of lege glazen terugbracht naar de bar. Ze zong mee met de Spaanse klanken en lachte om de grapjes van campinggasten en andere klanten.
Om eerlijk te zijn kon ik mijn ogen niet van haar afhouden.
Ze stond te praten met de andere serveersters, eentje met roodgeverfd haar en eentje die diamanten om haar vingers had hangen die meer kostten dan mijn moeders maandloon. Het was maar waar je je geld aan uitgaf…
Toch was het dat meisje met de grote donkere ogen, met het golvende, bruine haar, met de lieve glimlach, die me meer opviel dan die andere twee.
Ik luisterde naar de live-band, die een liedje speelde waarop door iedereen flink gedanst werd, en zij deed ook mee. Ik keek haar na, vanuit mijn ooghoeken.
‘Lekker ding,’ zei mijn beste vriend, Carlos.
‘Wie?’
Hij knikte naar het diamantenmeisje, dat ook zeker niet lelijk was, maar niet mijn type. Dat soort meisjes kregen wij elk jaar: blank, blond en verwend. Het meisje dat die avond mijn aandacht trok, was zelf ook deels Spaans, zag ik. Met haar zou ik kunnen communiceren.
Het was vast mijn geluksdag, dacht ik, toen het bewuste meisje een bestelling opnam bij de tafel naast ons. In rap Spaans vroeg ze wat ze wilden hebben, en de jongens, mijn leeftijd, namen haar in zich op zoals ik dat ook had gedaan. Die blikken maakten me boos.
‘Por favor?’ Ik wenkte het meisje.
‘Ja, wat mag het zijn?’ vroeg ze in het Spaans. Nu ze voor me stond en op me neerkeek, was ze nog knapper. Ze kneep haar linkeroog ietwat dicht, maar haar rechter bleef open, en ze glimlachte uitdagend.
Ik dacht even na. ‘Een kus,’ zei ik, ‘van jou.’
Ze lachte, hoog en hard, waarbij ze haar hoofd in haar nek gooide. ‘Een kus moet je verdienen. Biertje dan maar?’
Ik knikte en gaf haar een knipoog. Toen ze weg was, vroeg Carlos: ‘Lekker bezig, Miguel?’
‘Ze is sexy,’ antwoordde ik.
‘Je meent het. Ze is veels te hoog gegrepen, man. Je moet gaan voor die geile Hollandse meisjes, dan weet je tenminste zeker dat je niet alleen slaapt.’
‘Carlos, wat ben je toch een klootzak. Ik durf te wedden dat ik dit meisje in bed krijg,’ zei ik, want ik wilde niet onderdoen aan Carlos de Vrouwenverslinder. Hij gebruikte in het zomerseizoen net zoveel meisjes als ik mijn onderbroeken waste – en ik was geen vieze jongen.
‘Deal. Ik geef je honderd euro als het lukt.’
Het meisje droeg haar dienblad met alle glazen op één arm. Ze had grotere spierballen dan Carlos.
‘Die chick zou het je nog knap lastig maken,’ zei ik.
‘Ja hoor. Ze gaat het jou lastig maken, en vanavond heb ik én een willekeurig welwillig meisje, én honderd euro.’
Ik stak mijn middelvinger naar hem op en leunde naar achteren. Het meisje ging eerst een rits tafels af alvorens ze naar ons toe kwam.
‘Een biertje voor meneer, met de complimenten van het huis.’ Ze glimlachte en zette het glas voor me neer.
‘Dank je wel, querida,’ antwoordde ik. ‘Heb ik hem al verdiend?’ Ik doelde daarmee op die kus.
‘Nee, sorry.’ Ze leunde met haar lange, ranke vingers op het ijzeren tafelblad. ‘Misschien als je het later nog eens probeert.’
‘Zal ik doen. Hoe heet je?’
‘Isaura.’
De avond vorderde, de biertjes verder er steeds meer. Carlos daagde me uit en ik had middelvingers te weinig.
‘We gaan zo sluiten.’ Isaura haalde twee lege bierglazen van onze tafels en zette ze haar dienblad.
‘Mag ik nog een water?’ vroeg Carlos. Zijn blik rustte op twee blonde meisjes die zonder ritmegevoel met hun heupen zwaaiden. Hij had een rare smaak.
‘Ja hoor.’
‘Mag ik nog een kus?’ vroeg ik op mijn beurt. Isaura lachte. Ze leunde voorover en duwde haar zachte lippen op mijn wang. Ik trok haar behendig op mijn schoot, zoals ik al zo vaak had gedaan met meisjes, en ze lachte nog harder.
‘Ik moet nog werken, Casanova, maar ik kom straks wel terug.’ Ze stond op en heupwiegde weg.
‘Casanova.’ Carlos lachte en ik stak mijn middelvinger weer op.
Toen Isaura het glaasje water kwam brengen maakte ze geen oogcontact met me. Ze glimlachte slechts, alsof ze een geheimpje had – en waarschijnlijk was ik dat geheim.
Een paar minuten later vertrok de live-band, maar nu kwam de muziek uit de speakers, wat een doffe bas veroorzaakte, maar het leek de dansende mensen niet te deren.
‘Je project wenkt naar je,’ zei Carlos, en hij knikte naar Isaura. Ze had haar haren uit haar knot gehaald en toonde daarmee een bos donkere krullen.
‘Wauw,’ fluisterde ik, terwijl ik opstand.
‘Veel succes met die chick, maar ga alvast sparen voor je honderd euro.’ Carlos stond op en liep naar die blonde meisjes, die zich tegen hem aandrukten. Dat soort meiden reisden slechts naar Spanje om ons op te geilen.
Ik liep naar Isaura op de ‘dansvloer’, het gedeelte voor het terras waarop geen tafeltjes stonden. Ze glimlachte ietwat verlegen en ik drukte haar tegen me aan. Door haar shirt heen voelde ik haar grote borsten tegen me aan drukken en dat winde me op.
Het hele meisje winde me op, en ik snoof haar zoete geur op. Ze rook naar bloemen, maar droeg ook het zoute van de zee mee, alsof ze naar het strand was geweest – en wat zou ik haar graag in bikini zien.
De geluiden van de muziek stierven weg en ik dacht alleen aan haar. We zeiden niks en dansten alleen maar. Ik drukte mijn lippen op de hare, en ze waren zachter dan alle andere lippen die zich ook gewillig op de mijne hadden gedrukt.
Het was alleen zij en ik op dit moment – en die hele weddenschap kon me gestolen worden…
Woorden: 988. - Geplaatst op vrijdag 27 januari 2012 19:40up ;pEr is altijd een kans...
- Geplaatst op zondag 29 januari 2012 18:54upje!!Er is altijd een kans...
- Geplaatst op zondag 29 januari 2012 19:31Ik moet maar eens beginnen denk ik...You know why \\\'Shrek\\\' is the best fairytale? Because in some Fairytales, the princes and princesses are \\\'Perfect\\\'. But in SHREK it teaches us that inperfect people can still have their own happy endings.
- Geplaatst op maandag 30 januari 2012 13:44Toen ik zei dat ik wilde reizen, had ik niet gedacht dat mijn ouders me echt op een vliegtuig zouden zetten met een bestemming hier heel ver vandaan. Het was de zoveelste ruzie tussen ons geweest, mijn vader stond aan mijn moeders kant en mijn moeder schreeuwde naar me dat ik zo’n vreselijke puber was die alleen maar om feesten en meisjes gaf. Ik had boos teruggeroepen dat ze me dan maar naar een plek hier heel ver vandaan moesten sturen, waar ze geen last van me hadden. Ik zou wel gaan reizen, zonder maar altijd door mijn ouders op de vingers te worden getikt. Ze hadden voor de eerste keer naar me geluisterd.
Na een lange vlucht stond ik op een vliegveld ergens Canada, helemaal alleen en geen flauw benul van waar ik naar toe moest of hoe ik mezelf zou redden. Blijkbaar waren mijn ouders nog zo aardig geweest om vervoer voor me te verzorgen, want toen ik buiten stond, was er een taxichauffeur met een bordje waar mijn naam op stond geschreven. Hij keek me met een grijns op zijn gezicht aan toen ik naar hem toeliep. Volgens mij had hij iets van een diamant in zijn tand laten zetten, wat zijn lach alleen maar enger maakte. Ik was ingestapt en had naar de verhalen van de man moeten luisteren terwijl hij mij naar mijn bestemming toebracht. Wat mijn bestemming was? Ik had geen flauw idee.
Daar kwam ik een half uur later achter. De taxi stopte voor een willekeurig bos, waar de man me verzocht uit te stappen en er gelijk vandoor reed. Daar stond ik dan. Midden in de bossen van Canada met geen levend wezen in de buurt. Wat werd er nu van mij verwacht? Dat ik het allemaal maar zelf ging uitzoeken? Blijkbaar. Ik wist dat mijn ouders me wel vaker aan mijn lot overlieten, maar dit was wel heel erg overdreven.
Ik kon hier niet voor eeuwen langs de weg blijven staan, hier zou geen auto meer langskomen. Toen ik om me heen keek viel mijn oog opeens op een huisje. Niet langs de weg, maar ergens op de heuvel die bezaaid was met bomen. Een huisje betekende leven. Ik moest naar dat huisje zien te komen. Dat was nu mijn eerste doel. Door het bos heen, de heuvel op en naar het huisje. Ik begon mijn tocht vastberaden, al was ik na een paar honderd meter bekaf en zakte de moed me in de schoenen. Daarnaast had ik ook nog eens vreselijk dorst gekregen. Mijn flesje water was op het vliegveld in Nederland al afgepakt, dus ik had helemaal geen drinken meer bij me. Ik raakte ook nog eens de weg kwijt, want vanuit het bos kon ik het huisje niet zien. Ik wist dus ook niet of ik wel de goede kant op ging. Het geluk was niet bepaald met me. Naast dat ik verging van de dorst en ik de weg kwijt was, meende ik ook nog eens onbekende geluiden te horen. Toen mijn ouders mij op het vliegtuig hadden gezet, had ik mijn vader nog iets horen brommen over dat ik moest oppassen voor de inwoners van het bos. Nu wist ik pas waar hij het over had. Na een paar meter gelopen te hebben stond ik ineens in oog met één van de inwoners van het bos. Canada stond bekend om zijn beren en hier stond er één. De beer kwam me verwelkomen, want de bruine pluizenbol rende opeens heel hard op me af. Ik had het op lopen gezet, steeds verder de heuvel op. Ergens dacht ik ineens een glimp van het huisje op te vangen, maar ik had geen tijd om dubbel te checken, want ineens voelde ik een paar vlijmscherpe tanden in mijn schouder. Ik knalde tegen de grond, voelde iets kraken wat waarschijnlijk niet een takje was en zag hoe alles langzaam zwart werd voor mijn ogen.
Dit was niet goed. Mijn schouder leek niet op te houden met bloeden, mijn arm lag in een abnormale bocht en het gevoel leek uit mijn benen te zijn verdwenen. De beer was er vandoor gegaan. Misschien had hem iets afgeschrikt of misschien was ik niet lekker genoeg voor hem. Dat viel me nou tegen. Ik was nog nooit afgekeurd door iets of iemand. Er klonk een pijnlijke schreeuw uit mijn mond toen ik me probeerde te bewegen. Ik kreeg het voor elkaar om mijn hoofd iets te heffen en de omgeving in me op te nemen, maar de pijn was onverdraaglijk. Ik ging hier dood, dat wist ik zeker. Mijn ouders hadden me gewoon mijn dood ingejaagd. Wisten ze hiervan? Wisten ze dat ik dit niet zou overleven? Waarschijnlijk was dit hun bedoeling geweest. Mijn dood een ongeluk laten lijken zodat ze mooi van me af waren. Hadden ze dan niet voor iets minder pijnlijks kunnen kiezen?
Net toen ik op het punt stond mijn ogen te sluiten omdat mijn lichaam het niet meer aankon, hoorde ik voetstappen mijn kant op komen snellen. Mijn ogen hielden het niet meer vol, de hulp kwam te laat. Ik zou doodgaan. Vaag hoorde ik nog ergens stemmen, maar het was te onduidelijk voor me. Ik kreeg niets meer mee. Plotseling werd de pijn alleen maar erger. Ik schreeuwde zo hard als ik kon, ik probeerde me los te trekken en smeekte of iemand de pijn wilde laten ophouden. Ik kon alweer een glimp opvangen van het huisje wat ik vanaf de weg had gezien. Was ik er dan toch dichterbij geweest dan ik dacht? Opnieuw werd het zwart voor mijn ogen, de pijn was niet te verdragen. Het laatste wat ik me afvroeg was of ik ooit nog mijn ogen open zou doen.
Wat er was gebeurd, wie deze mensen waren, ik had geen flauw idee. Het moment dat ik mijn ogen weer opende, voelde ik een pijnlijke steek door mijn hele lichaam schieten. Tegelijkertijd werd er ook iets kouds op mijn voorhoofd gedrukt. Ik kon het niet weghalen, mijn ene arm kon ik niet eens meer bewegen en van mijn andere wist ik dat mijn schouder er half af lag. Mijn ogen sloten weer even, ik liet het koude maar gewoon voor wat het was. Opeens fluisterde een melodisch stemmetje mij iets toe. Bij het horen van deze stem wilde ik mijn ogen heel graag weer openen, de stem maakte me nieuwsgierig. Ik zag een gezicht in mijn beeld komen van een meisje, ongeveer mijn leeftijd met de mooiste ogen die ik ooit had gezien. In het vage licht van de kamer kon ik zien dat haar hazelnootkleurige ogen omlijst werden door mooie krullende wimpers. Haar perfect gevormde wenkbrauwen stonden bezorgd, haar bruine, krullende haren vielen half voor haar gezicht toen ze zich iets naar me toeboog. Ze leek zo mooi, zo adembenemend, dat ik zeker wist dat ik nu in de hemel was. Dit kon geen werkelijkheid zijn. Het was vast een engel die me kwam halen. Het maakte me niets meer uit dat mijn ouders me hier naar toe hadden gestuurd, dat ik was aangevallen door een beer en misschien ook nog eens dood ging. Ik was mijn ouders zelfs dankbaar, gek genoeg. Ik was namelijk voor het eerst in mijn hele leven verliefd.
1209 woordenVerhaal: Daniel ~ So after, when he whispers, 'You love me. Real or not real?' I tell him, 'Real.' - Geplaatst op woensdag 01 februari 2012 10:40upp!!Er is altijd een kans...
- Geplaatst op vrijdag 03 februari 2012 23:49upje!! ;pEr is altijd een kans...
- Geplaatst op zaterdag 04 februari 2012 08:32wauw, wat een coole verhalen. Wey, ik wou ook nog meedoen met de wedstrijd.. maar helaas had ik heel weinig tijd vanwege mijn huiswerk en mijn problemen die ik nu niet meer heb. Jammer dat de deadline al verstreken is, als ik nog mee kan doen dan hoor ik het graag van je!Be happy with the things that you have, so you can on the one of the other day lost everything.
- Geplaatst op zaterdag 04 februari 2012 08:35Oh, en ik heb alvast een verhaal klaarliggen met de woorden errin. Dus als het kan dan post ik mijn verhaal hier.
xx
Graciella.Be happy with the things that you have, so you can on the one of the other day lost everything. - Geplaatst op zaterdag 04 februari 2012 16:08het lijkt me niet handig om nog mee te doen, aangezien de eerste ronde al is geweest. maar ik denk wel dat er een deel twee komt.
sorry
xEr is altijd een kans... - Geplaatst op maandag 06 februari 2012 22:16nog maar eens een upje ,pEr is altijd een kans...
- Geplaatst op donderdag 09 februari 2012 07:04
