Dit onderwerp heeft 204 reacties, en bestaat uit 9 pagina's. U bent momenteel op pagina 8 van 9.
De laatste reactie is geplaatst op 17-03-2012 23:58.
Roooosaaa's Schrijfwedstrijd ♥
- De uitslag!
Leuke nieuwe opdracht! - mooi
- YAY! dankjulliewel! Ik ga snel beginnen, maar heb het heel druk. Kan de eerste deadline heel misschien een dagje later? Ik heb namelijk vanaf a.s. vrijdag t/m donderdag SE-week en dus heel weinig tijd om te schrijven. Ik zou heel erg dankbaar zijn
Leuke nieuwe opdracht trouwens, al weet ik nog niet wat ik ga doen... - doen we
- Oh, trouwens, dankjewel!! Ik was alweer vergeten te reageren!
- Up! (Hé, heb je de deadline verschoven? Dat scheelt eerlijk gezegd best wel!)
- ja
- Zo, hier is mijn inzending
Het verhaal is nog echt waar ook, haha.
-------------------
Mijn moeder trok aan mijn arm. ‘Lizzie! Je wordt begroet!’
Zonder wat te zeggen liep ik door. Mijn moeder schudde nogmaals aan mijn arm, maar ik liep verder, mijn hoofd weggedraaid. Ze kwam me achterna en keek me onderzoekend aan. Ik haalde nonchalant mijn schouders op. Het kon me eigenlijk niet zoveel schelen.
Paul zat al heel lang achter me aan. Ik kende hem nu bijna twee jaar, denk ik. Ik kon altijd met hem lachen en we hadden het ook hartstikke gezellig samen. We woonden in hetzelfde dorp, met twee populaire kroegen. Gelukkig hadden we allebei onze eigen stamkroeg, ik de Tip en hij de Banner. We zagen elkaar dus niet zo vaak, maar wel met andere feesten in ons dorp. Kerst, nieuwjaar, en nu carnaval bijvoorbeeld, dat zat er ook weer aan te komen. Elke keer als ik hem tegen kwam met zo’n feest hadden we het gezellig en de dagen daarna zocht hij nog contact via WhatsApp. Ons contact was dus in vlagen, en elke keer als hij te dichtbij kwam kapte ik het weer af. Ik moest denken aan vorig jaar toen hij me met Valentijnsdag een heel lief sms’je had gestuurd. Het was eigenlijk ook echt een schat, maar ik wist gewoon niet wat ik voor hem voelde, en wat ik er mee aan moest. Ik wist niet of hij wel bij mij paste. Ik had de laatste tijd wel vaker mijn twijfels bij de jongens. Wat voor iemand zocht ik eigenlijk? Wat voor persoon zou nou echt bij mij passen? Ik ging elk weekend op stap, hij ook, maar ik wist dat zijn vriendengroep (en hij dus ook) af en toe aan de pillen zaten. Daar had ik dus geen zin in, want met mijn vorige vriendje was dit één van de redenen dat het uit ging.
Gisteren moesten we optreden in ons dorp. Paul zou komen kijken, maar hij was er niet. Ik had het er nog over met één van mijn beste vriendinnen, wat er nou eigenlijk tussen ons was. Ik zei dat ik het niet wist, maar dat er wel een soort spanning was. Er was inderdaad gewoon iets, ik vond het ook leuk om contact met hem te hebben. Misschien was het gewoon de aandacht waar ik van hield. Soms als ik aan hem dacht kreeg ik wel kriebeltjes in mijn buik. Na ons optreden gisteren was er nog een soort ‘afterparty’. Het was hartstikke gezellig met mijn vriendinnen, we dronken, dansten en lachten. Ik was nog steeds met Paul aan het WhatsAppen, ik vond het wel jammer dat hij niet naar het optreden was komen kijken. Hij verontschuldigde zich en zei dat hij nog wel even langs wilde komen. Ik zei steeds dat dat niet hoefde, ik was namelijk met mijn vriendinnen en vrienden. Ik had er geen zin in dat hij daar in z’n eentje naar toe zou komen, dan zou hij toch de hele tijd om me heen hangen en dan voelde ik me verplicht om de hele tijd bij hem te gaan staan. Uiteindelijk was hij dus toch gekomen, alleen. Ik begroette hem met drie kussen en we kletsten wat. Het was wel gezellig, maar ik verdeelde mijn aandacht ook over mijn vriendinnen en vrienden. Blijkbaar kon hij daar niet tegen, want zonder iets te zeggen is hij weggegaan. Hij liep gewoon ineens weg. Ik haalde mijn schouders op en liet hem lekker gaan. Ik had niks verkeerd gedaan. Later hoorde ik dat hij tegen die eerdere vriendin had gezegd dat ik wel veel aandacht van jongens kreeg. Dat viel allemaal wel mee, dus ik snap eigenlijk nog steeds niet waarom hij zo boos weg ging. Mijn vriendin had hem nog een berichtje gestuurd of hij al thuis was en hij zei van wel, maar zijn vriend zei dat hij bij de Banner was. Mijn vriendin bemoeide zich er de hele tijd mee en pakte mijn telefoon steeds uit mijn broekzak, maar ik besteedde er niet veel aandacht aan. Ik had geen zin in al dat gezeik met die jongens. We feestten verder tot diep in de nacht.
‘Waarom zei je nou niks tegen hem?’ vroeg mijn moeder. ‘Jullie waren toch zo goed bevriend?’
Ik keek mijn moeder even in haar ogen. Ik wist niet goed hoe ik moest antwoorden. Ik vertelde haar heel veel maar niet alles. Waren we eigenlijk goed bevriend? Of was er meer dan alleen vrienden? Ik had sinds gisteren niks meer van hem gehoord.
Ik keek nog even achterom en zag dat hij net zijn hoofd terug draaide.
‘Waren, ja.’ - Shitshitshit, waarom vergeet ik altijd alles. Ik heb even snel wat afgemaakt.. Het stelt niks voor en doordat ik zo laat ben verlies ik veel punten, maar ik wil toch wat inleveren. De dikgedrukte zin komt uit De Avonden.
Heel in de verte hoorde hij het puffen van een trein. Zou dat die van haar al zijn? Prasham keek op zijn Breitling en herinnerde zich, hoe Elena hem gisteren een patser noemde, toen ze zijn dure horloge zag. Hij had het niet kunnen weerstaan: haar kritische blik, haar morele superioriteit en bovenal: haar – ongetwijfeld aanwezige – onderdrukte verlangen naar dezelfde rijkdom als die van hem (Prasham was er namelijk van overtuigd, dat ook linkse meisjes als Elena zeer klassenbewust zijn, ook al handelen ze daar bepaald niet naar). Zoals zij naar die rijkdom verlangde, verlangde hij naar haar – hoewel, hij deed nou niet bepaald moeite om zijn verlangens te onderdrukken. Het stoplicht sprong op groen en Prasham reed weer verder naar het station.
Ondertussen stapte Elena uit de trein. Ze schudde haar haren naar achteren, zich niet bewust van de aantrekkingskracht, die ze had op de mannen om haar heen: Elena was één van die weinige meisjes, die hun haren uitsluitend naar achteren gooien, omdat het hen simpelweg irriteert. Een man floot en ze bloosde, maar ze dacht dat ze eerder belachelijk gemaakt werd, dan dat ze daadwerkelijk knap werd gevonden. In het eerstvolgende raam controleerde ze haar spiegelbeeld (was haar shirtje soms omhoog gekropen?).
“Elena, ben jij dat?” Ze keek om, “Prasham ,wat grappig, we komen elkaar de laatste tijd zo vaak tegen!” Het was waar: de afgelopen dagen liepen ze elkaar telkens tegen het lijf. Maandag in het Vondelpark, toen ze haar wekelijkse rondje rende, dinsdag in een damesschoenwinkel, woensdag in Artis en vandaag, donderdag, op het station. “Nog even, en je denkt nog dat ik je stalk!” grapte ze nerveus en ze begon weer aan haar haren te friemelen. Waarom keek hij haar altijd zo doordringend aan? “Nee hoor, ik zie heus wel dat jij daar niet het type voor bent.” antwoordde hij met een betoverende glimlach.
Dit was een goede opmerking, dacht hij. Zodra je een meisje laat merken, dat je weet of denkt te weten, wat voor type ze is, voelt ze zich gevleid, ook al is het nog zo beledigend. Ik moet haar nu echt vragen of ze misschien zin heeft om een kopje koffie te drinken, want als ik haar morgen wéér tegen kom, dringt het misschien tot haar door, dat ík de stalker ben. “Het lot wil dat wij samen zijn. Zeg, moet je nog ergens heen of heb je zin om met mij naar Starbucks te gaan?” Prachtig verwoord, al zeg ik het zelf. Nu antwoordt ze: “Gezellig, ik was eigenlijk op weg naar huis, maar ik ben morgen vrij, dus hoef niks meer voor school te doen.” Ze dacht even diep na, maar misschien deed ze dat slechts om niet te gretig te lijken: “Ja, dat klinkt gezellig! Ik hoef nergens meer heen, hoor: ik was net op weg naar huis.” “En je hoeft ook niks meer voor school te doen?” “Nee joh, dat doe ik morgen wel!”
“Ga lekker zitten! Wat voor koffie wil je?” “Oh, gewoon cappuccino graag, of misschien zwart… Nee, toch maar cappuccino!” Terwijl Prasham naar de toonbank liep, begon Elena zich te installeren. Hij was knap, goed gekleed en ontzettend lief en charmant, maar ze wist nog niet goed wat ze van hem moest vinden: hij was per slot van rekening, toch een rechtse bal. Was het dan toch waar wat ze zeggen, dat je iemand niet mag beoordelen op zijn politieke voorkeur? Hij behandelde de kassamedewerker niet neerbuigend, wat ze wel van hem verwacht had.
Hij kwam terug en zette met veel egards haar cappuccino voor haar neer en ging recht tegenover haar zitten. “Zeg Prasham, ik vraag me wel af: wat moest jij dinsdag eigenlijk in die schoenwinkel?” Hij beet even op zijn lippen: zou ze iets doorhebben? “Nou, precies wat jij daar deed: schoenen bekijken.” “En je was je ervan bewust, dat ze daar alleen damesschoenen verkopen?” Hij schoot in de lach. “Ja, daar kwam ik inderdaad vrij snel achter.” Verdomd, dacht ze, weer die onweerstaanbare grijns! Hij moest iets kwetsends zeggen, iets stoms, of ze zou nog verliefd worden ook. Hij bleef echter stil, en ze nam de gelegenheid om hem eens even goed te bestuderen. Tussen zijn wenkbrauwen groeiden best wel veel haartjes, maar verder was hij perfect: zijn gezicht was symmetrisch en zijn haren zaten hetzelfde als altijd, tot in de puntjes verzorgd. Het frustreerde haar aan de ene kant, maar aan de andere kant vond ze het heerlijk. Net als gisteren, toen ze in Artis zijn horloge had gezien. Ze had zich eraan geërgerd, maar aan de andere kant wekte dat patserige een enorm verlangen op.
“Waarom kijk je zo moeilijk?” vroeg hij opeens en Elena schrok op uit haar gedachten. “Nee, ik kijk helemaal niet moeilijk, het is alleen… Wij zouden hier niet moeten zitten.” “Wat bedoel je?” Wat bedoel ik eigenlijk? Waarom zeg ik dit? Ze zuchtte: “Ik weet het niet, maar dit voelt gewoon niet goed.” “Zullen we dan een andere keer afspreken? Kan je morgen?” “Misschien is dat een goed idee, maar morgen kan ik niet: ik moet naar college.”
Elena stond op, gaf Prasham een kus op zijn wangen, en liep zonder iets te zeggen weg. In zijn eentje bleef hij achter, niet verdrietig. Hij pakte een notitieblokje en een pen uit zijn aktetas, en streepte vervolgens de naam ‘Elena’ door op een lijstje met meisjesnamen, waarvan er al twee doorgekrast waren. Hij liep weg en keek op zijn horloge: zoveel tijd had hij niet eens verspild. - mooi dat je alsnog wat ingeleverd hebt
Ik wilde jullie nog noten, maar opeens wilde mijn computer niet meer inloggen bij girlscene, dus had ik daar de kans niet meer voor. Nu wil hij dat opeens weer wel.
Uitslag komt morgen of dinsdag! - nieuwe opdracht is geplaatst
